Białaczka III

Istotą ostrej białaczki szpikowej, podobnie jak w innych formach tej choroby, jest wzmożona produkcja białych krwinek, a dokładniej mówiąc jej prekursorów. Więcej »

 

Tag Archives: Układ oddechowy

Czerniak

Czerniak to nowotwór złośliwy. Wyjątek stanowi czerniak młodzieńczy, który może pojawić się przed okresem dojrzewania płciowego i nie ulega zezłośliwieniu. Czerniak złośliwy rozwija się w wyniku przemiany melanocytów. Melanocyty zawiera skóra nabłonek śluzowy oraz siatkówka oka – wszędzie tam może się rozwijać czerniak, który szerzy się powierzchownie lub tworzą się guzki i nowotwór wnika wgłęb tkanki. Znamiona mają kolor od żółto-brązowego po ciemnobrązowy. Mogą też być czarnoniebieskie, gdy wytwarzają je melanocyty w głębszych warstwach skóry – te jednak rzadziej stanowią przyczynę czerniaków. Wyróżnia się także postać bezbarwnikową czerniaka, który nie zawiera wcale lub tylko znikome ilości melaniny i jest szczególnie złośliwy. Czerniak może się też rozwinąć z plam soczewicowych, które przypominają duże piegi i są znamionami barwnikowymi o charakterze łagodnym. Przyczyny rozoruj czerniaka nie są do końca znane. Ludzie o jasnej skórze są w wyższym stopniu zagrożeni niż osoby o ciemnej karnacji. Ustalono że czerniaki tworzą się częściej na obszarach skóry często wystawionych na działanie światła słonecznego. Szczególnie niebezpieczne jest rzadkie przebywanie na silnym słońcu – na przykład podczas urlopu. W mniejszym stopniu zagrożone są osoby, których skóra jest regularnie wystawiana na działanie słońca.

Nowotwory

Codziennie ktoś dowiaduje się, że jest chory na raka. Ta choroba przeraża każdego z nas. Niesie ze sobą ból i cierpienie, wiąże się z nieprzyjemnym leczeniem, często niestety nieskutecznym, gdy rak wykryty jest zbyt późno. Każdy ma nadzieję, że ta choroba nigdy nie dotknie jego. Często ludzi nie chcą się badać, aby nie poznać prawdy. A przecież nowotwór wykryty we wczesnym stadium rozwoju najczęściej jest całkowicie wyleczalny. Dlatego bardzo ważne jest, aby wykonywać profilaktyczne badania, szczególnie, gdy znajdujemy się w grupie zwiększonego ryzyka. Należymy do takiej grupy, gdy ktoś z naszej rodziny kiedyś zmagał się z tą chorobą oraz gdy przekroczymy wiek średni. Ale tak naprawdę nie ma reguły, kto zachoruje. Chorują zarówno malutkie dzieci jak i dorośli. Żyjemy w świecie chemii, w każdym pokarmie są jakieś ulepszacze, rośliny są spryskiwane nawozami. To na pewno nie wpływa korzystnie na nasze zdrowie. Dlatego powinniśmy bardzo uważnie zwracać uwagę na to, co jemy. Często niestety sami przyczyniamy się do powstania raka płuc paląc papierosy lub wdychając dym papierosowy.

Pierwotny rak wątroby

Nowotwór wykryty w wątrobie zazwyczaj pochodzi z innych narządów, a komórki, rakowe przedostają się do krwinek wraz z krwią. W takich przypadkach mówi się o nowotworze wtórnym lub guzach przerzutowych. Nowotwór może powstać także z komórek samej wątroby. Określa się go mianem pierwotnego, co wskazuje właśnie na fakt że nie chodzi o jeden z często występujących przerzutów. Częściej występuje on w południowej Europie i jest szeroko rozpowszechniony w Afryce i Azji. Przypuszcza się że przyczyną takiego stanu rzeczy jest to, iż właśnie w tamtych regionach świata często spożywa się zapleśniała żywność – wpływa na to zarówno ubóstwo i zacofanie wielu krajów jak i klimat często nie sprzyjający przechowywaniu żywności. Pleśń zawiera aflatoksyny. Są to toksyny wytwarza przez gdzyby z rodzaju Aspergillus, które są potencjalnie rakotwórcze. Na świecie także w Polsce wyznacza się normy, które określają dopuszczalną zawartość aflatoksyny w produktach spożywczych przeznaczonych dla ludzi i w paszach dla zwierząt, ze szczególnym wyróżnieniem bydła mlecznego. W naszych szerokościach geograficznych główną przyczyną pierwotnego raka wątroby jest nadużywanie alkoholu. Ponad połowa pacjentów jeszcze przed wystąpieniem nowotworu cierpi na marskość wątroby.

Cukrzyca

Rozróżnia się dwie zasadnicze postacie cukrzycy: typ 1, charakteryzujący się całkowitym ustaniem wytwarzania insuliny, oraz typ 2, w którym organizm bądź wytwarza niewystarczające ilości tego hormonu, bądź nie w pełni go zużytkowuje. Cukrzyca typu 2 dotyka przeważnie osób w wieku dojrzałym i jest powszechniej spotykaną postacią, stanowi około 90% przypadków zachorowań na cukrzycę. Najczęściej choroba rozpoczyna się niezauważalnie, około 40 roku życia i ma początkowo przebieg utajony. Często jest więc rozpoznawana przypadkiem, a obawy są niekiedy widoczne dopiero po kilku latach. Cukier, niezbędny materiał energetyczny organizmu, jeśli znajdzie się we krwi w zbyt dużych ilościach, działa jak trucizna. Na jego niszczące działanie najbardziej narażone są najmniejsze naczynia krwionośne. Dlatego po kilku, ewentualnie kilkunastu latach trwania choroby dochodzi do zaburzeń ukrwienia serca, nóg, nerek, siatkówki oka, a w końcu także nerwów.
Do późnych skutków cukrzycy należą: uszkodzenie naczyń serca, prowadzące nawet do zawału, choroby nerek, zaburzenia neurologiczne, nagle pojawiające się, trudno gojące się owrzodzenia na stopach oraz uszkodzenia siatkówki, prowadzące do osłabienia wzroku.

Niedoczyność przytarczyc

Uczucie gorąca, zawroty głowy, kołatanie serca i nadmierna drażliwość, kurcze mięśni palców, ramion, stóp, twarzy oraz kurcz mięśni krtani to typowe objawy występujące w przebiegu niedoczynności przytarczyc. Poza tymi symptomami, które mieszczą się w klinicznym obrazie tężyczki, występują też późne powikłania, jak: wypadanie włosów, szorstkość skóry, wzmożona łamliwość paznokci i ubytki w szkliwie zębowym siekaczy. Rzadziej zdarza się zmniejszenie ilości wydzielanego moczu, biegunka i zmętnienie soczewki w gałce ocznej. W przebiegu schorzenia narząd produkuje oraz wydziela do krwiobiegu zbyt mało parahormonu – hormonu regulującego poziom wapnia we krwi. Obniżenie ilości parahormonu w surowicy krwi powoduje spadek poziomu wapnia i wywołuje objawowe chorobowe związane z hypokalcemią. Wapń jest pierwiastkiem spełniającym w organizmie człowieka bardzo ważne funkcje. Bierze on udział w procesie skurczu mięśni i przewodnictwa nerwowego. Jest głównym składnikiem kości, niezbędnym w procesie ich odnawiania. Poza tym wapń wpływa na pracę serca, spełnia istotną rolę w procesach krzepnięcia krwi, aktywności różnych enzymów oraz działaniu hormonów. Z tego powodu obniżenie poziomu wapnia w surowicy krwi powoduje liczne opisane objawy.

Objawy:

– skurcze mięśni i kończyn, twarz oraz mięśni krtani.
– wypadanie włosów, uszkodzenia skóry, paznokci i zębów.
– biegunka, zmniejszone wydzielanie moczu.
– zaćma.

Majaczenie

Majaczeniem, określanym także jako delirium, nazywa się stan przemijającego zaburzenia świadomości, któremu towarzyszą objawy zarówno psychiczne, jak i fizyczne (halucynacje, urojenia, drgawki, bredzenie). Majaczenie występuje na przykład przy ciężkich zatruciach, przewlekłym alkoholizmie, uzależnieniu od narkotyków lub leków i groźnych infekcjach. Może również pojawić się po dużych urazach. Szczególnie często występuje podczas tak zwanego głodu narkotycznego. Przyczyny, które prowadzą do wystąpienie tego stanu, nie są dokładnie poznane. Przyjmuje się, że zaburzenia w gospodarce wodnoelektolitowej, na przykład wysoki niedobór magnezu, mogą wywołać majaczenie. Innymi przyczynami mogą być również: odwodnienie, obniżenie poziomu glukozy, a także przerzuty nowotworowe mózgu. Wiadomo również, że majaczenie pojawia się także wyniku długotrwałego przyjmowania narkotyków lub leków psychotropowych. Ośrodek oddechowy mózgu zostaje wówczas przytłumiony, natomiast przy odstawieniu używek staje się nadwrażliwy. Tłumaczy to nadpobudliwość centralnego układu nerwowego oraz skłonności do występowania drgawek. Majaczenia alkoholowe lub narkotyczne wywołane są także długą bezsennością i ogólnym wycieńczeniem organizmu.

Zakażenia bakteryjne

Bakterie są to drobnoustroje jednokomórkowe będące w większości organizmami cudzożywnymi. Żyją praktycznie wszędzie – w powietrzu, wodzie i glebie. Również skóra, błony śluzowe i przewód pokarmowy człowieka są przez nie zasiedlone – obecność bakterii jest nam niezbędna do życia. Bakterie mogą być np. kuliste, pałeczkowate lub śrubkowate. Wiele z nich posiada rzęski, które ułatwiają poruszanie się. Pewne bakterie mogą tworzyć postacie trwałe nazywane także przetrwalnikami. Niektóre potrzebują do życia tlenu inne nie, jeszcze inne mogą żyć zarówno w warunkach tlenowych jak i beztlenowych. Tylko nieliczne gatunki bakterii wywołują choroby u ludzi. Są to tzw. organizmy patogenne, czyli bakterie chorobotwórcze, które wnikają do organizmu człowieka. Również bakterie tworzące naturalna florę bakteryjną, np. bakterie jelitowe, mogą powodować procesy chorobotwórcze. Ma to miejsce choćby w okresie osłabienia organizmu lub wtedy, gdy w pewnych okolicznościach dochodzi do nadmiernego rozmnożenia się niektórych gatunków bakterii. Najczęściej jednak przyczyną choroby jest zakażenie poprzez kontakt z nosicielem bakterii. Bakterie zazwyczaj wnikają do organizmu poprzez nos, usta lub otwarte rany układu krwionośnego i limfatycznego.

Zespół Korsakowa

Zespół Krosakowa, tak jak wiele innych zespołów chorobowych, występuje w połaczeniu z innymi schorzeniami. Są to przede wszystkim zaburzenia spostrzegania i myślenia, często występuje też zapalenie wielo nerwowe w stopach lub całych nogach. Zapalenie wielo nerwowe jest schorzeniem, nerwów obwodowych – małych nerwów, sięgających aż do skóry. Objawia się ono zaburzeniami czucia, czasem także zaburzeniami ruchu. Zespół określa się nazwiskiem rosyjskiego psychiatry i neurologa Siergieja Kraskowa który pod koniec XIX wieku po raz pierwszy opisał jego objawy. Spostrzeżenia Korsakowa wzbogacają badania, które prowadził niemiecku neurolog, K. Wernickego, nad encefalotopią, powodowaną zazwyczaj przez przewlekły alkoholizm i objawiającymi się zaburzeniami umysłowymi i koordynacji ruchów gałek ocznych. Zespół Korsakowa jest często psychozą stanowiącą ostanie stadium encefalopatii Wernickiego. Chorobę powoduje głównie brak witamin z grupy B. Przyczyną są zaburzenia wchłaniania w jelicie cienkim. Są one często spowodowane nadużyciem alkoholu, który wzmaga perystaltykę jelita cienkiego. W skutek tego pożywienie jest kierowane zbyt szybko do jelita grubego i nie jest w pełni wykorzystywane. Przy chronicznym nadużywaniu alkoholu niszczeją także włókna jelita cienkiego. Całkowita powierzchnia błony śluzowej jelita zmniejsza się, co oznacza zmniejszenie powierzchni odpowiedzialnej za przyswajanie substancji odżywczych.

Zapalenie migdałków

W trakcie tej choroby limfatyczny pierścień gardłowy, składający się z migdałków podniebiennych, migdałka gardłowego i językowego, objęty jest stanem zapalnym. Szczególnie często infekcja atakuje migdałki podniebienne. Zapalenie migdałków jest częstą i bardzo powszechną choroba u ludzi; należy ona do grupy zakażeń ogniskowych, których skutkiem mogą być też choroby innych narządów. Zapalenie objawia się bólem gardła (szczególnie przy przełykaniu) i wysoką gorączką z często towarzyszącymi jej dreszczami. Następuje obrzęk i pojawia się ból węzłów limfatycznych szyi, same migdałki są zaczerwienione, obrzęknięte i zazwyczaj obłożone nalotami. Infekcja ta występuje w zachorowaniach sporadycznych i nie jest raczej zaraźliwa. Zdarza się jednak, że mogą wybuchnąć epidemie.
Najczęściej chorobę wywołują bakterie ropne – streptokoki, gronkowce lub pneumokoki, które stale obecne są w tkance limfatycznej. Jednak w momencie, gdy system odpornościowy z jakichś powodów ulegnie osłabieniu, bakterie zaczynają rozmnażać się w takich ilościach, że wywołują opisane powyżej objawy. Spadek odporności może mieć różne przyczyny, na przykład może być spowodowany przechłodzenie, silnym zdenerwowaniem lub stresem.

Debilizm

Debilizm jest zaliczany do lekkich upośledzeń umysłowych. Stopień upośledzenia mierzy się ilorazem inteligencji. Stosując skalę ilorazu inteligencji (której średnia wynosi 100 z odchyleniem standardowym 16), za osoby dotknięte debilizmem uznaje się te, u których wartość ilorazu wynosi między 51 a 67. Statystyki wykazują, że na 200 noworodków przeciętnie jeden wykazuje upośledzenie umysłowe i przeważnie stwierdza się u niego debilizm. Osoby dotknięte debilizmem są wprawdzie upośledzone, jednak dzięki odpowiedniej stymulacji mogą się uczyć. Aby zrozumieć jakieś pojęcie czy kwestie potrzebują po prostu znacznie więcej czasu niż ich prawidłowo rozwinięcie rówieśnicy.

Debilizm nie daje zawsze takiego samego zespołu objawów, lecz przyjmuje różne postacie. Najczęściej jednak osoba dotknięta debilizmem ma wyraźnie spowolnione ruchy, których częściowo nie potrafi kontrolować, ograniczony zasób słownictwa i mówi też znacznie wolniej niż inni.

Objawy:

– opóźnione wyczucie ruchów celowych.
– spowolnione, często niekontrolowane ruchy.
– mniejszy zasób słów oraz opóźniony rozwój mowy.
– zaburzenia nastroju.
– lęk przed obcymi ludźmi i nowym otoczeniem.

Debilizm jako następstwo organicznych uszkodzeń mózgu jest nieuleczalny. Jednak odpowiednia opieka i stymulacja umożliwiają uzyskanie znacznej poprawy stanu chorego.

Rak pochwy i sromu

Nowotwory o charakterze złośliwym pochwy oraz zewnętrznych narządów płciowych należą do najrzadziej występujących schorzeń nowotworowych żeńskich narządów płciowych. Pojawiają się najczęściej u kobiet które mają już za sobą okres przekwitania to znaczy między 60-70 rokiem życia. Pierwszymi objawami choroby są prawe zawsze zmiany skórne. Tego rodzaju pierwsze oznaki często niestety są lekceważone gdyż nie towarzyszą im żadne lub tylko niewielkie dolegliwości. Same w sobie również nie stanowią zagrożenia, powinny jednak być zawsze traktowane jako pierwszy stopień zwyrodnienia tkanki. W wypadku raka pochwy najczęściej ma się do czynienia z przerzutem nowotworu z innej części ciała. Przeżuty do pochwy pochodzą głównie z nowotworów macicy i pęcherza moczowego. Pierwotnie raki pochwy to znaczy guzy nowotworowe są bardzo rzadkie. Do stanów przedrukowych pochwy należy dysplazja i rogowacenia białe na wieloogniskowym obrzęku oraz zaczerwienieniu. Rozwojowi nowotworu sprzyja także ciągłe drażnienie wrażliwej błony wewnętrznej pochwy na przykład przez przewlekłe stany zapalne przez opadniecie krążka śródmacicznego. Stanami przedrukowymi sromu są takie schorzenia jak rogowacenie białe marskość sromu oraz kłyciny Kończyste sromu.

Nerwice

Coraz częściej dzieci wychowywane są w tak zwany bezstresowy sposób. Rodzice nie narzucają dzieciom żadnych obowiązków, pozostawiając im praktycznie całkowitą swobodę działania. Dzieci tak wychowywane robią, co chcą, a jeśli zrobią coś złego nie są zazwyczaj karane, ponieważ rodzice zakładają, że dziecko samo z siebie wyciągnie wnioski ze swego złego zachowania i drugi raz zachowa się poprawnie. Rodzice za wszelką cenę unikają sytuacji w codziennym życiu, które mogłyby zestresować ich pociechy. Dziecko takie żyje pod przysłowiowym kloszem, kompletnie oderwane od rzeczywistości. Dodatkowo jest utwierdzane w przekonaniu o swej wielkiej wartości. Tak wychowane dziecko kiedyś niestety musi skonfrontować się z otaczającym go światem. O ile przez trudy szkoły pomogą przejść mu rodzice, o tyle w pracy trzeba zacząć sobie radzić samemu. Przekonany o swej doskonałości człowiek nagle zostaje sprowadzony na ziemię. Okazuje się, że jego wiedza jest niewielka, pracuje za wolno, często się myli. Poza tym ciągle z kimś jest porównywany. Rano budzi się zestresowany, w pracy stresuje się jeszcze bardziej. Wpada w nerwice, każda sytuacja go przeraża. Aby jakoś w miarę normalnie funkcjonować, zaczyna łykać proszki na uspokojenie, albo szuka fachowej pomocy u psychologa.

AIDS

Jest to skrót angielskiej nazwy Acquired Immune Deficiency Syndrome, co w języku polski znaczy zespół nabytego upośledzenia odporności. AIDS wywołany jest przez wirus HIV. AIDS nie jest typową chorobą zakaźną o specyficznych objawach lecz wykazuje cały zespół symptomów. Objawy te są bardzo liczne, mogą się nasilać a następnie znikać. Od momentu zakażenia wirusem HIV do chwili ataku choroby może upłynąć nawet ponad 10 lat. Typowym objawem choroby jest występowanie trudnych do opanowania infekcji oraz różnego rodzaju nowotworów złośliwych. Chorzy na AIDS w zawansowanym stadium choroby cierpią na rzadki przypadek raka skóry zwany mięsakiem Kaposiego. Chorobę wywołuje wirus HIV który osłabia system odpornościowy organizmu, c kolei sprzyja rozwojowi infekcji. Wirusy HIV mogą znajdować się w spermie wydzielinie z pochwy łzach ślinie mleku matki, krwi oraz moczu. Zakażenie może nastąpić wyłącznie przez bezpośredni kontakt z krwią lub błonami śluzowymi chorego. Może to mieć miejsce podczas stosunku płciowego, porodu lub transfuzji krwi. Do przenoszenia wirusa dochodzi często u narkomanów poprzez używanie wspólnych igieł i strzykawek. Niestety nie wynaleziono dotychczas skutecznego leki przeciwko AIDS.

Migrena

W przypadku tej choroby mamy do czynienia z silnymi bólami występującymi po jeden stronie głowy, które mogą utrzymywać się kilka godzin lub dni. Bóle te maja postać nagłych ataków, a towarzyszą im często nudności, wymioty oraz zaburzenia wzroku. Problem ten nie został jeszcze do końca zbadany. Stwierdzono jednak związek między występowaniem migreny a stanem tętnic mózgowych. Powodem wystąpienia ataku choroby jest niedostateczne zaopatrzenie mózgu w krew. Przyczyną tego jest zwężenie tętnic przez napięte mięśnie ścian arterii lub powstałe obrzmienie ich najbardziej wewnętrznej warstwy. Gdy tętnice rozszerzą się ponownie, pojawiają się typowe dla tego schorzenia bóle głowy. Do czynników stanowiących źródło choroby należą: wrażliwość na zmienne warunki pogodowe, nadużywanie alkoholu oraz tytoniu, jak również fizyczne i psychiczne obciążenie organizmu. Częstą przyczyna jest również nieprawidłowe ułożenie części szyjnej kręgosłupa. Kobiety cierpią na migrenę częściej niż mężczyźni. Stwierdzono związek między pojawieniem się ataków migreny a menstruacją. Stąd też wysnuto wniosek, że jedną z przyczyn choroby są zmiany hormonalne w organizmie. Wskazuje na to fakt, iż w okresie przekwitania częstotliwość ataków zmniejsza się.

Anoreksja, bulimia

Nie tylko objadanie się jest szkodliwe dla zdrowia. Głodzenie się i ciągłe odchudzanie również nie jest dla niego korzystne. Można bowiem zapaść na choroby takie jak anoreksja czy bulimia. Leczenie tych chorób jest wyjątkowo trudne, ponieważ choroby te zaczynają się w psychice. Choroby te dotykają najczęściej młode dziewczyny, które mają problemy z zaakceptowaniem swojego wyglądu. Postanawiają się odchudzać, ale robią to w sposób nieodpowiedzialny i szkodliwy dla siebie Bulimiczki na przykład, gdy najedzą się do syta w napadzie żarłoczności, muszą później pozbyć się jedzenia, które zjadły. Wywołują wymioty lub biorą środki przeczyszczające. Wtedy czują się dopiero dobrze. Anorektyczki z kolei liczą każdą kalorię, codziennie się ważą. Wiecznie uważają, że są za grube, wyznaczają sobie wagę, jaką muszą osiągnąć. Ważny jest dla nich tylko ich wygląd, którego tak naprawdę nigdy nie zaakceptują. Niedostarczanie odpowiedniej ilości pokarmu do organizmu, szczególnie, gdy ten rozwija się, jest bardzo szkodliwe. Jeśli choroby nie zacznie się w porę leczyć, można doprowadzić do znacznego wyniszczenia organizmu a nawet śmierci.

Dna moczanowa

Choroba ta nazywana w języku potocznym artretyzmem, podagrą lub paluchą. Polega na dziedzicznych zaburzeniach przemiany materii, których objawem jest podwyższony poziom kwasu moczowego we krwi. Duże stężenie kwasu moczowego i jego soli w kaletkach maziowych, pochewkach ścięgnistych i stawach powoduje, że tworzą się tak kryształki kwasu moczowego, co właśnie jest przyczyną ataków choroby. W ataku dny nagły ból występuje najczęściej w obrębie stawu palucha oraz w śródstopiu, ale może być także zlokalizowany w stawie kolanowym, skokowym lub w nadgarstku.
Mimo dziedzicznych skłonności, choroba może nie ujawniać się przez dłuższy czas. W wypadku, gdy to jednak nastąpi, jej przebieg może być łagodny lub ciężki. Mężczyźni zapadają na dnę znacznie częściej niż kobiety. Do czynników zewnętrznych sprzyjających rozwojowi choroby zaliczana jest dieta zbyt bogata w mięso, konsumpcja bardzo dużych ilości podrobów oraz nadmierne spożywanie alkoholu. Wszystkie zagrożenia dną dotyczy także osób chorych na cukrzycę. U diabetyków mianowicie brak insuliny powoduje, że do krwi dostają się spore ilości kwasów organicznych, powstających w procesie przemiany tłuszczów. Może to doprowadzić do stanu, gdy we krwi znajdzie się ich zbyt duża ilość.

Guzy tkanki chrzęstnej

Tkanka chrzęstna jest to sprężysta tkanka, podporowa zbudowana z komórek chrzęstnych substancji podstawowej i różnego rodzaju włókien. Wskutek obecności swoistych związków chemicznych tkanka, ta charakteryzuje się mniejszą przepuszczalnością natomiast zwiększoną spoistością, rozciągliwością oraz wytrzymałością na ucisk. Spełnia ona różnorodne zadania. Tkanka chrzęstna występuje m.in. w krążkach międzykręgowych w narządach układu oddechowego oraz w narządzie przedsionkowo-ślimakowym. Pokrywa ona także końcówki kości i razem z mazią stawową umożliwia, bezbolesne ruchy kończyn w stawach. Tkanka ta bierze, też udział w procesie powstawani,a i odbudowy kości, na przykład po złamaniach. Jest to tkanka nieunaczyniona i nieunerwiona. Tworzą ją komórki, pomiędzy którymi w substancji, podstawowej znajdują się włókna zbudowane z elastyny i kolagenu. Podobnie jak każdej innej żywej tkanki organizmu, także i z tkanki chrzęstnej aczkolwiek rzadko mogą powstawać nowotwory. Łagodne guzy, tkanki chrzęstnej to tak zwane chrzęstniaki, objawiające się występowaniem wyrośli chrzęstnych, powstających bezpośrednio w tkance chrzęstnej. Najczęściej występują one w, tkance chrzęstnej krtani nasad żeber i tchawicy.

Guzy nosogardzieli

Nos z zatokami przynosowymi oraz gardłem tworzy tzw. nosogardziel – początkowy odcinek dróg oddechowych. Tak jak w każdym innym miejscu ciała, również w nosogardzieli mogą rozwijać się guzy. Najczęściej są to guzy nowotworowe. Łagodnymi guzami nosogardzieli są polipy kostniaki. Nowotworem o charakterze pośrednim między łagodnymi-włókniak. Zdecydowanie złośliwe są natomiast mięsak i rak. Polipy rozwijają się w błonie śluzowej nosa zmienionej w wyniku przewlekłych stanów zapalnych. Zapalenie może być spowodowane infekcją, a także dymem lub oparami substancji chemicznych. Niekiedy przyczyną jest alergia. Kostniaki to łagodne nowotwory wywodzące się z tkanki kostnej. Powstają one zazwyczaj w kościach czaszki i wnikają do wnętrza zatoki czołowej lub skroniowej. Przyczyny rozwoju kostniaków nie zostały dotychczas poznane. Z kolei naczyniako-włókniak nosogardzieli rozwija się z pozostałości tkanki zarodkowej, która nie uległa zróżnicowaniu, Obecność takich niezróżnicowanych komórek zawsze sprzyja rozwojowi nowotworów. Przyczyna rozwoju nowotworów złośliwych nosogardzieli nie została dotychczas dokładnie wyjaśniona. Podobnie jak w przypadku nowotworów złośliwych innych narządów trudno jest stwierdzić, które czynniki są ich bezpośrednią przyczyną.

Rak prostaty

Prostata – zwana też gruczołem krokowym lub sterczem – jest jednym z męskich wewnętrznych narządów płciowych. Kształtem i wielkością przypomina kasztan jadalny. Ważąca około 20 g prostata położona jest pod pęcherzem moczowym i przylega do początkowego odcinka cewki moczowej, w którym znajdują się ujścia nasieniowodów i przewodów odprowadzających pęcherzyków nasiennych. Prostata składa się z około 30-50 mniejszych gruczołów cewkowo-pęcherzykowych otoczonych przez tkankę łączną włóknistą i pasma mięśni gładkich. Mianem raka prostaty określa się złośliwy nowotwór gruczołu krokowego. Jest to najczęstsze chorzenie układu moczowo-płciowego, mężczyzny, które rozwija się głównie w wieku 50-70 lat. Rak prostaku zajmuje trzecie miejsce na liście śmiertelnych nowotworów złośliwych u mężczyzn tuż za rakiem płuca oraz układu pokarmowego. Przyczyny raka prostaty nie są na razie dobrze znane wiadomo jedynie, iż wpływ na rozwój nowotworu tego narządu maja zmiany czynności hormonalnej i być może wysokobiałkowa dieta. Męskie hormony płciowe przyspieszają rozwój raka prostaty, zaś żeńskie hormony płciowe – powstające również w organizmie mężczyzny – rozwój ten hamują. Leczenie raka prostaty różni się w zależności od stopnia zawansowania nowotworu.

Zapalenie spojówek

Spojówka – cienka, przezroczysta, bogato unaczyniona błona śluzowa – wyściela wewnętrzną powierzchnię powiek, przednią powierzchnię twardówki i gałkę oczną aż do rogówki oka. Zapalenie spojówek to często nie tylko zapalenie samej błony śluzowej, ale także rogówki. Najczęściej zapalenie spojówek pojawia się z powodu ogólnego podrażnienie, na przykład przez dym, kurz, gorąca, zimno, wiatr czy światło ultrafioletowe (podczas pobytu w górach, przy silnym nasłonecznieniu, a także przy pracach spawalniczych), jak również pyłki i leki (uczuleniowe zapalenie spojówek) oraz ciała obce w oku. Także silnie chlorowana woda może mocno podrażnić spojówki. U osób wrażliwych często wystarczy już nadmierny wysiłek oczu (długotrwałe czytanie przy złym oświetleniu albo źle dobrane okulary).
Dalsze przyczyny to zakażenie spojówek przez bakterie i wirusy, także wirus opryszczki, powodujący grudkowate zapalenie spojówek.
Oko jest zaczerwienione, sprawia ból i łzawi, chory często ma wrażenie, jakby w oku tkwił piasek. W przypadku zapalenia bakteryjnego i wirusowego, z oka wydobywa się ropna wydzielina, a rano powieki są sklejone. Jeżeli zapalenie objęło także rogówkę, to ból jest silny, pojawia się też światłowstręt i chory kurczowo zaciska powieki.
Choroba nie jest niebezpieczna, jednak zapaleni spojówek, szczególnie wywołane przez bakterie lub wirusy, musi być koniecznie leczone przez lekarza, aby nie doszło do powstania bliznowacenia rogówki albo spojówki oka.

Zakażenia grypowe

Zakażeniem grypowym określa się infekcję górnych dróg oddechowych wywołane przez zarazki chorobotwórcze należące do różnych grup wirusów. Najczęściej przebieg zakażenia grypowego, popularnie nazywanego przeziębieniem, ma łagodny przebieg i nie powoduje żadnych groźnych komplikacji. Najczęściej chora osoba zaraża drogą kropelkową – zarazki są przenoszone podczas mówienia kaszlu czy kichania. Wirusy których obecność stwierdza się we wydychanym powietrzu, mogą być również roznoszone poprzez wydzielinę znajdującą się na rękach. Każda osoba w ciągu całego życia przechodzi infekcję grypową co najmniej od 4 do 5 razy. Jednokrotnie przebycie choroby nie powoduje bowiem nabycia trwałej odporności. Ponieważ infekcja grypowa jest najczęściej wywoływana przez wirusy, nie można zastosować leczenia przyczynowego. Możliwe jest natomiast zastosowanie środków zmniejszających objawy przeziębienia. Chłód oraz wilgoć zmniejszają obrzęk błony śluzowej górnych dróg oddechowych, dlatego niekiedy stosuje się zimne okłady. Szczególnie przydatne mogą być inhalacje. Wdychanie oparów roztworu soli kuchennej lub olejków eterycznych również pomaga zmniejszyć objawy przeziębienia, miedzy innymi powoduje upłynnienie się wydzieliny, co umożliwia szybsze udrożnienie dróg oddechowych.

Mięśniaki

Są to nowotwory łagodne umiejscowione w mięśniach. Najczęściej występują one w mięśniach gładkich macicy, rzadziej w mięśniach poprzeczne prążkowanych. Obecność mięśniaków nie jest niebezpieczna, ale często wymaga leczenia. Guzy te zbudowane są z mięśni oraz tkanki łącznej, występują pojedynczo lub w towarzystwie kilku innych. Mięśniak może mieć różne rozmiary: od wielkości główki szpilki do rozmiarów głowy. Choroba występuje głównie w wieku dojrzałym – często dopiero po upływie trzydziestego roku życia. Przypuszcza się, że powstawianie i rozwój mięśniaków zależne są od czynności jajników. Mięśniaki powstają najczęściej w trzonie macicy. Nie wiadomo dotąd, co decyduje o skłonności do ich powstawania. Wzrostowi mięśniaków sprzyjają prawdopodobnie hormony endogenne. Stwierdzono na przykład, że u kobiet przyjmujących estrogeny istniejące już mięśniaki powiększają się. Podobnie jest w przypadku kobiet ciężarnych. Jakkolwiek częściej na chorobę tą zapadają kobiety, które nie rodziły albo urodziły tylko jedno bądź dwoje dzieci, nie ma wystarczających dowodów na to że u kobiet, które jeszcze nie rodziły istnieje większe ryzyko powstawania mięśniaków. Guzy te nie powodują zazwyczaj większych dolegliwości. Jednak nawet wtedy kobieta nie powinna zaniedbywać systematycznych kontroli.