Białaczka III

Istotą ostrej białaczki szpikowej, podobnie jak w innych formach tej choroby, jest wzmożona produkcja białych krwinek, a dokładniej mówiąc jej prekursorów. Więcej »

 

Tag Archives: Układ limfatyczny

Histeria

Histeria to zaburzenie osobowości, jedna z form nerwic, która może mieć różne objawy. Pojęcie „histeryczny” w potocznym użyciu określa skrajne stany emocjonalne, na przykład takie jak histeryczny śmiech czy płacz, i ma charakter negatywny. W medycynie określa się w ten sposób chorobę, nazywaną kiedyś nerwicą histeryczną, w której podświadomy konflikt psychiczny prowadzi do wystąpienia – na zasadzie reakcji konwersyjnej – objawów somatycznych. Konwersja polega na mechanizmie przetworzenia nieuświadomionych, zepchniętych do podświadomości konfliktów wewnętrznych na objawy zaburzeń organicznych.
Histeria może dawać objawy bardzo wielu różnych chorób – od guza czy udaru mózgu, poprzez reumatyzm stawowy i ataki padaczki aż do niedrożności jelit włącznie. Najczęstszymi objawami są tzw. paraliże histeryczne: zaburzenia ruchu, chodzenia, czucia w dłoniach lub nogach albo porażenie narządów zmysłu, objawiające się utratą powonienia, głosu, ślepotą czy głuchotą. Na drugim miejscu są napady. Mogą one mieć charakter gwałtownego i nagłego wyładowania, jak i objawów zawału serca albo zaburzeń oddychania (duszności). Czasem dochodzi do zupełnego paraliżu – chory nie może wykonać żadnego ruchu. U chorych częste są także skargi na bóle. Zdarzają się przypadki przyjmowania do szpitala osoby na przykład z ostrymi objawami niedrożności jelit. Dopiero przy wziernikowaniu jamy brzusznej okazuje się, że wszystkie narządy wewnętrzne są w porządku. Także stany zamroczenia świadomości i silne drgawki mogą być objawami histerii.

Czerniak

Czerniak to nowotwór złośliwy. Wyjątek stanowi czerniak młodzieńczy, który może pojawić się przed okresem dojrzewania płciowego i nie ulega zezłośliwieniu. Czerniak złośliwy rozwija się w wyniku przemiany melanocytów. Melanocyty zawiera skóra nabłonek śluzowy oraz siatkówka oka – wszędzie tam może się rozwijać czerniak, który szerzy się powierzchownie lub tworzą się guzki i nowotwór wnika wgłęb tkanki. Znamiona mają kolor od żółto-brązowego po ciemnobrązowy. Mogą też być czarnoniebieskie, gdy wytwarzają je melanocyty w głębszych warstwach skóry – te jednak rzadziej stanowią przyczynę czerniaków. Wyróżnia się także postać bezbarwnikową czerniaka, który nie zawiera wcale lub tylko znikome ilości melaniny i jest szczególnie złośliwy. Czerniak może się też rozwinąć z plam soczewicowych, które przypominają duże piegi i są znamionami barwnikowymi o charakterze łagodnym. Przyczyny rozoruj czerniaka nie są do końca znane. Ludzie o jasnej skórze są w wyższym stopniu zagrożeni niż osoby o ciemnej karnacji. Ustalono że czerniaki tworzą się częściej na obszarach skóry często wystawionych na działanie światła słonecznego. Szczególnie niebezpieczne jest rzadkie przebywanie na silnym słońcu – na przykład podczas urlopu. W mniejszym stopniu zagrożone są osoby, których skóra jest regularnie wystawiana na działanie słońca.

Nowotwory

Codziennie ktoś dowiaduje się, że jest chory na raka. Ta choroba przeraża każdego z nas. Niesie ze sobą ból i cierpienie, wiąże się z nieprzyjemnym leczeniem, często niestety nieskutecznym, gdy rak wykryty jest zbyt późno. Każdy ma nadzieję, że ta choroba nigdy nie dotknie jego. Często ludzi nie chcą się badać, aby nie poznać prawdy. A przecież nowotwór wykryty we wczesnym stadium rozwoju najczęściej jest całkowicie wyleczalny. Dlatego bardzo ważne jest, aby wykonywać profilaktyczne badania, szczególnie, gdy znajdujemy się w grupie zwiększonego ryzyka. Należymy do takiej grupy, gdy ktoś z naszej rodziny kiedyś zmagał się z tą chorobą oraz gdy przekroczymy wiek średni. Ale tak naprawdę nie ma reguły, kto zachoruje. Chorują zarówno malutkie dzieci jak i dorośli. Żyjemy w świecie chemii, w każdym pokarmie są jakieś ulepszacze, rośliny są spryskiwane nawozami. To na pewno nie wpływa korzystnie na nasze zdrowie. Dlatego powinniśmy bardzo uważnie zwracać uwagę na to, co jemy. Często niestety sami przyczyniamy się do powstania raka płuc paląc papierosy lub wdychając dym papierosowy.

Pierwotny rak wątroby

Nowotwór wykryty w wątrobie zazwyczaj pochodzi z innych narządów, a komórki, rakowe przedostają się do krwinek wraz z krwią. W takich przypadkach mówi się o nowotworze wtórnym lub guzach przerzutowych. Nowotwór może powstać także z komórek samej wątroby. Określa się go mianem pierwotnego, co wskazuje właśnie na fakt że nie chodzi o jeden z często występujących przerzutów. Częściej występuje on w południowej Europie i jest szeroko rozpowszechniony w Afryce i Azji. Przypuszcza się że przyczyną takiego stanu rzeczy jest to, iż właśnie w tamtych regionach świata często spożywa się zapleśniała żywność – wpływa na to zarówno ubóstwo i zacofanie wielu krajów jak i klimat często nie sprzyjający przechowywaniu żywności. Pleśń zawiera aflatoksyny. Są to toksyny wytwarza przez gdzyby z rodzaju Aspergillus, które są potencjalnie rakotwórcze. Na świecie także w Polsce wyznacza się normy, które określają dopuszczalną zawartość aflatoksyny w produktach spożywczych przeznaczonych dla ludzi i w paszach dla zwierząt, ze szczególnym wyróżnieniem bydła mlecznego. W naszych szerokościach geograficznych główną przyczyną pierwotnego raka wątroby jest nadużywanie alkoholu. Ponad połowa pacjentów jeszcze przed wystąpieniem nowotworu cierpi na marskość wątroby.

Cukrzyca

Rozróżnia się dwie zasadnicze postacie cukrzycy: typ 1, charakteryzujący się całkowitym ustaniem wytwarzania insuliny, oraz typ 2, w którym organizm bądź wytwarza niewystarczające ilości tego hormonu, bądź nie w pełni go zużytkowuje. Cukrzyca typu 2 dotyka przeważnie osób w wieku dojrzałym i jest powszechniej spotykaną postacią, stanowi około 90% przypadków zachorowań na cukrzycę. Najczęściej choroba rozpoczyna się niezauważalnie, około 40 roku życia i ma początkowo przebieg utajony. Często jest więc rozpoznawana przypadkiem, a obawy są niekiedy widoczne dopiero po kilku latach. Cukier, niezbędny materiał energetyczny organizmu, jeśli znajdzie się we krwi w zbyt dużych ilościach, działa jak trucizna. Na jego niszczące działanie najbardziej narażone są najmniejsze naczynia krwionośne. Dlatego po kilku, ewentualnie kilkunastu latach trwania choroby dochodzi do zaburzeń ukrwienia serca, nóg, nerek, siatkówki oka, a w końcu także nerwów.
Do późnych skutków cukrzycy należą: uszkodzenie naczyń serca, prowadzące nawet do zawału, choroby nerek, zaburzenia neurologiczne, nagle pojawiające się, trudno gojące się owrzodzenia na stopach oraz uszkodzenia siatkówki, prowadzące do osłabienia wzroku.

Zimnica

Zimnica zwana także malarią, to najczęściej występująca na Ziemi choroba zakaźna. Jest ona bardzo rozpowszechniona w wielu wilgotnych rejonach Afryki, Azji, Ameryki Środkowej i Południowej. Choroba przenoszona jest przez samice komara widliszka, a jej charakterystycznym objawem są napady gorączki. Zimnicę wywołują pierwotniaki z rodzaju Plazmodium, pasożytujące w czerwonych ciałkach krwi, które przez ślinę komarów dostają się do organizmu człowieka lub innych ssaków. Wyróżnia się trzy rodzaje zimnicy – każdy ma inny przebieg, inny stopień nasilenia i częstotliwość występowania ataków gorączki. Trzeciaczka wywoływana jest przez P. vivat, to najczęściej występująca postać choroby. Jej cykl przebiega w ten sposób, że po dniu bez gorączki następuje kolejny atak. Zimnica tropikalna, czyli trzeciaczka złośliwa, która nie ma regularnego rytmu. Trzeciaczkę łagodną wywołuje P. ovale. Przy czwartaczce atak pojawia się po dwóch dniach dobrego samopoczucia. Jeżeli po pobycie w krajach tropikalnych pojawia się gorączka z dreszczami, koniecznie trzeba zgłosić się do lekarza, a jeżeli objawy są bardzo gwałtowne – nawet na ostry dyżur do szpitala. W dużych ośrodkach istnieją także specjalistyczne instytuty medycznej tropikalnej.

Śpiączka

W medycynie pod pojęciem śpiączki rozumie się stan głębokiej utraty przytomności, przejawiający się brakiem kontaktu z otoczeniem i reakcji na wszelkie bodźce z zewnątrz. Śpiączka może trwać wiele tygodni, podczas których chory ma zamknięte oczy oraz zupełnie nie reaguje na bodźce zewnętrzne. Śpiączka jest zawsze stanem zagrażającym życiu pacjenta. Dla tego pacjenci w stanie śpiączki przebywają na oddziale intensywnej opieki medycznej. Stan ten może być następstwem nieszczęśliwego wypadku, ciężkiej choroby lub jej powikłań, na przykład cukrzycy, a także zaburzenia pracy mózgu na przykład na skutek niedotlenienia lub niedokrwienia pewnych obszarów mózgu. Lekarz jest w stanie dosyć szybko stwierdzić, z jakich przyczyn nastąpiła śpiączka. Ważnymi, pomocnymi w ustaleniu rozpoznania wskazówkami są następujące czynniki: zapach z ust, kolor i suchość skóry oraz śluzówek twarzy i ciała, zmiany w wyglądzie źrenic, przebieg procesu oddychania i krążenia oraz pewne reakcje neurologiczne. Przyczyną śpiączki mogą być choroby o podłożu neurologicznym, do których zaliczyć można: nowotwory, udary, i urazy mózgu, zapalenie opon mózgowych, padaczka, krwotoki mózgowe oraz zatrucia. Objawem nadchodzącej śpiączki hiperglikemicznej jest osłabienie, ból głowy i brzucha oraz silne pragnienie.

Zakażenia bakteryjne

Bakterie są to drobnoustroje jednokomórkowe będące w większości organizmami cudzożywnymi. Żyją praktycznie wszędzie – w powietrzu, wodzie i glebie. Również skóra, błony śluzowe i przewód pokarmowy człowieka są przez nie zasiedlone – obecność bakterii jest nam niezbędna do życia. Bakterie mogą być np. kuliste, pałeczkowate lub śrubkowate. Wiele z nich posiada rzęski, które ułatwiają poruszanie się. Pewne bakterie mogą tworzyć postacie trwałe nazywane także przetrwalnikami. Niektóre potrzebują do życia tlenu inne nie, jeszcze inne mogą żyć zarówno w warunkach tlenowych jak i beztlenowych. Tylko nieliczne gatunki bakterii wywołują choroby u ludzi. Są to tzw. organizmy patogenne, czyli bakterie chorobotwórcze, które wnikają do organizmu człowieka. Również bakterie tworzące naturalna florę bakteryjną, np. bakterie jelitowe, mogą powodować procesy chorobotwórcze. Ma to miejsce choćby w okresie osłabienia organizmu lub wtedy, gdy w pewnych okolicznościach dochodzi do nadmiernego rozmnożenia się niektórych gatunków bakterii. Najczęściej jednak przyczyną choroby jest zakażenie poprzez kontakt z nosicielem bakterii. Bakterie zazwyczaj wnikają do organizmu poprzez nos, usta lub otwarte rany układu krwionośnego i limfatycznego.

Choroby mięśni.

Mięśnie stanowią osłonę szkieletu i wprawiają w ruch poszczególne partie naszego ciała. Niestety, istnieje wiele chorób – mniej lub więcej poważnych – które upośledzają funkcjonowanie układu mięśniowego. Mięśnie stanowią większą część naszego ciała. Są zbudowane z tkanki zdolnej do kurczenia się i wraz z układem kostnym odgrywają rolę w wykonywaniu ruchów i utrzymywaniu pozycji ciała. W rezultacie poważne choroby mięśni, takie jak dystrofia mięśniowa, powodują znaczne upośledzenie ruchów. Na szczęście choroby mięsni są stosunkowo rzadkie, być może dlatego, że tkanka ta jest bardzo aktywna i dobrze ukrwiona. Do innych dolegliwości mięśniowych należą między innymi kurcze, naciągnięcie i zerwanie mięśnia, reumatyzm i inne rodzaje zapaleń. Czasami w mięśniach pojawiają się guzy i pasożyty. Normalnie mięśnie kurczą się pod wpływem stymulacji nerwowej. Impuls dociera do włókien, tak zwanych aktyny i miozyny, z których zbudowany jest mięsień. Rozróżnia się dwa rodzaje skurczów: izotoniczne oraz izometryczne.

Gorączka Q

W 1937 roku lekarze po raz pierwszy zaobserwowali chorobę o objawach bardzo podobnych do grypy jednak wywołaną nie przez wirusy ale przez bakterie. Ponieważ przebiegająca z wysoką gorączką choroba po raz pierwszy wystąpiła w australijskim stanie Quessland, nazwano ją gorączką Q. W Europie schorzenia to rozpoznano po raz pierwszy na Bałkanach w 1941 roku. Gorączka Q nazywana jest także gorączką rzeźnikowi oraz gorączką siedmiodniową. Określenia te opisują zagrożoną grupę zawodową oraz czas trwania choroby. Schorzenie to trwa bowiem tydzień i przenoszone jest na człowieka przez bydło owce i kozy. Dlatego też gorączka siedmiodniowa jest chorobą zawodową na którą szczególnie narażeni są rolnicy hodowcy bydła rzeźnicy i pracownicy mleczarni. Pod koniec lat czterdziestych w Szwajcarii i w Badenii w Niemczech wybuchła epidemia która objęła ponad 3000 chorych. Gorączka Q daje objawy przypominające grypę połączoną z zapaleniem płuc. Utrzymują się one przez 7 dni w wyjątkowych przypadkach nawet 14. Gorączka niekiedy pozostawia po sobie uszkodzenia płuc i innych narządów z reguły przemija jednak bez poważniejszych następstw. Gorączka Q jest chorobą zakaźną. Chory zagraża się głównie od zwierząt rzadko od innych osób.

Śpiączka afrykańska

Śpiączka afrykańska, trypanosomatoza, jest chorobą inwazyjną wywoływaną przez pierwotniaka świdrowca. Choroba przebiega w czterech fazach. W późniejszych stadiach pacjent cierpi między innymi na chorobliwą senność. Jeżeli nie zastosuje się odpowiedniego leczenia, śpiączki afrykańska prawie zawsze prowadzi do śmierci pacjenta. Obszar występowania tej choroby leży pomiędzy 15 północnymi a 15 południowym równoleżnikiem. Rozróżnia się dwie odmiany schorzenia zachodnio-afrykański która ma charakter podstępnym oraz przewlekły oraz odmianę wschodnio-afrykańską, o ostrym przebiegu. Czynnik chorobotwórczy w obu przypadkach jest przenoszony przez muchę tse-tse. Ze względu na łatwość zakażenia i nieodpowiednie warunki medyczne umieralność na tę chorobę w krajach tropikalnych jest duża. W Afryce na śpiączkę afrykańską umiera około 5000 osób rocznie. Drobnoustroje trafiają do organizmu człowieka wraz ze ślina muchy tse-tse podczas ukąszenia. Dostają się one pod skórę i tam rozmnażają się. Następnie przenikają do naczyń krwionośnych i z krwią są transportowane są po całym organizmie aż do końca atakują mózg. Pierwotniaki rozmnażają sięgały czas w różnych miejscach ciała. Kolejne pokolenia róznią się pomiędzy sobą strukturą białkową otoczki.

Choroby tropikalne i pasożytnicze.

Najpoważniejsze choroby tropikalne są przyczyną cierpień i śmierci milionów ludzi na Ziemi. Zazwyczaj występują tam, gdzie populacja jest niedożywiona i egzystuje w bardzo złych warunkach. Rządy i służba zdrowia prowadzą wojnę przeciwko tym, często śmiertelnym, chorobom. Choć choroby tropikalne nie zostały dokładnie zdefiniowane, określeniem tym obejmuje się głownie schorzenia szerzące się w gorących strefach klimatycznych, gdzie panuje bieda i złe warunki higieniczne,. Występują najczęściej, ale nie wyłącznie, w tropikach – w strefie pomiędzy Zwrotnikiem Raka i koziorożca o szerokości 2500km po obu stronach równika. W rzeczywistości tylko kilka z nich występuje wyłącznie w tropikach, a takie choroby jak dżuma czy trąd, kiedyś szeroko szerzyły się w Europie. Większość chorób tropikalnych wywołują wirusy, bakterie lub mikroskopijne pasożyty. Choroby pasożytnicze są wywoływane przez organizmy żywe, które żyją w ciałach innych organizmów będących ich gospodarzami.

Niedoczynność tarczycy

Jest to niewydolność funkcji wydzielniczej tarczyc, której towarzyszą różnego rodzaju objawy wynikające z niedoboru hormonów wydzielanych przez ten gruczoł. Choroba prowadzi do spowolnienia procesu przemiany materii, chory łatwo się męczy, ma obniżoną wrażliwość na bodźce zewnętrzne oraz zwiększone zapotrzebowanie na sen. Najczęstszą przyczyną niedoczynności tarczycy jest przewlekłe zapalenie gruczołu tarczowego. Ponadto schorzenie może być również spowodowane utratą bądź uszkodzeniem gruczołu po zabiegu operacyjnym lub poleczeniu nadczynności tarczycy jodem promieniotwórczym. Do choroby może także doprowadzić przedawkowanie tyreostatyków, czyli środków hamujących nadczynność tarczycy. Jeżeli niedoczynność tarczycy rozwinęła się w okresie życia płodowego lub w pierwszym roku życia, to mówi się wówczas o chorobie wrodzonej. Prowadzi ona do ciężkiego upośledzenia zarówno fizycznego, jak i psychicznego. W najgorszym przypadku następstwem schorzenia może być kretynizm. U osób dorosłych skutkiem niedoczynności tarczyc może być wole.

Objawy:

– zaburzenia pracy serca.
– wrażliwość na zimno.
– osłabienie.
– zwiększone zapotrzebowanie na sen.
– łuszczenie się skóry i łamliwość włosów.
– chrypka.
– przytępienie słuchu.
– apatia.
– przyrost wagi ciała.
– obrzęki.

Anoreksja, bulimia

Nie tylko objadanie się jest szkodliwe dla zdrowia. Głodzenie się i ciągłe odchudzanie również nie jest dla niego korzystne. Można bowiem zapaść na choroby takie jak anoreksja czy bulimia. Leczenie tych chorób jest wyjątkowo trudne, ponieważ choroby te zaczynają się w psychice. Choroby te dotykają najczęściej młode dziewczyny, które mają problemy z zaakceptowaniem swojego wyglądu. Postanawiają się odchudzać, ale robią to w sposób nieodpowiedzialny i szkodliwy dla siebie Bulimiczki na przykład, gdy najedzą się do syta w napadzie żarłoczności, muszą później pozbyć się jedzenia, które zjadły. Wywołują wymioty lub biorą środki przeczyszczające. Wtedy czują się dopiero dobrze. Anorektyczki z kolei liczą każdą kalorię, codziennie się ważą. Wiecznie uważają, że są za grube, wyznaczają sobie wagę, jaką muszą osiągnąć. Ważny jest dla nich tylko ich wygląd, którego tak naprawdę nigdy nie zaakceptują. Niedostarczanie odpowiedniej ilości pokarmu do organizmu, szczególnie, gdy ten rozwija się, jest bardzo szkodliwe. Jeśli choroby nie zacznie się w porę leczyć, można doprowadzić do znacznego wyniszczenia organizmu a nawet śmierci.

Dna moczanowa

Choroba ta nazywana w języku potocznym artretyzmem, podagrą lub paluchą. Polega na dziedzicznych zaburzeniach przemiany materii, których objawem jest podwyższony poziom kwasu moczowego we krwi. Duże stężenie kwasu moczowego i jego soli w kaletkach maziowych, pochewkach ścięgnistych i stawach powoduje, że tworzą się tak kryształki kwasu moczowego, co właśnie jest przyczyną ataków choroby. W ataku dny nagły ból występuje najczęściej w obrębie stawu palucha oraz w śródstopiu, ale może być także zlokalizowany w stawie kolanowym, skokowym lub w nadgarstku.
Mimo dziedzicznych skłonności, choroba może nie ujawniać się przez dłuższy czas. W wypadku, gdy to jednak nastąpi, jej przebieg może być łagodny lub ciężki. Mężczyźni zapadają na dnę znacznie częściej niż kobiety. Do czynników zewnętrznych sprzyjających rozwojowi choroby zaliczana jest dieta zbyt bogata w mięso, konsumpcja bardzo dużych ilości podrobów oraz nadmierne spożywanie alkoholu. Wszystkie zagrożenia dną dotyczy także osób chorych na cukrzycę. U diabetyków mianowicie brak insuliny powoduje, że do krwi dostają się spore ilości kwasów organicznych, powstających w procesie przemiany tłuszczów. Może to doprowadzić do stanu, gdy we krwi znajdzie się ich zbyt duża ilość.

Zapalenie trzustki

W przewlekłym zapaleniu trzustki dochodzi do powolnego, postępującego i nieodwracalnego uszkodzenia narządu i zastąpienia tkanki gruczołowej tkanką łączną. Zmiany te stopniowo prowadzą do niewydolności trzustki zarówno zewnątrzwydzielniczej, jak i wewnątrzwydzielniczej. Gruczoł ten na szczęście posiada duże rezerwy – dopiero po zniszczeniu około czterech piątych tkanki produkcja enzymów trawiennych jest niedostateczna. W przypadku przewlekłego zapalenia trzustki dochodzi też do stanów zapalnych wysypek Langerhansa – małych fragmentów trzustki, gdzie produkowane są dwa hormony: insulina i glukagon. Zaburzenia te prowadza do powstania szczególnego typu cukrzycy, tzw. cukrzycy typu 3.

Objawy:
– nawracające ataki intensywnego bólu.
– zaburzenie trawienia.
– stolce tłuszczowe.
– stolce z białymi smugami (stolce białkowe).
– spadek masy ciała.
– cukrzyca.
– niechęć do tłustych potraw.

Alkohol jest dla trzustki trucizną i to z wielu powodów. Po pierwsze bezpośrednio uszkadza komórki wydzielnicze gruczołu, powodując ich zwapnienie. Po drugie pobudza je do nadmiernego wydzielania śluzu. Poza tym nadużywanie alkoholu prowadzi do zapalenia błony śluzowej żołądka oraz jelit, co również ma niekorzystny wpływ na funkcjonowanie trzustki.

Guzy tkanki chrzęstnej

Tkanka chrzęstna jest to sprężysta tkanka, podporowa zbudowana z komórek chrzęstnych substancji podstawowej i różnego rodzaju włókien. Wskutek obecności swoistych związków chemicznych tkanka, ta charakteryzuje się mniejszą przepuszczalnością natomiast zwiększoną spoistością, rozciągliwością oraz wytrzymałością na ucisk. Spełnia ona różnorodne zadania. Tkanka chrzęstna występuje m.in. w krążkach międzykręgowych w narządach układu oddechowego oraz w narządzie przedsionkowo-ślimakowym. Pokrywa ona także końcówki kości i razem z mazią stawową umożliwia, bezbolesne ruchy kończyn w stawach. Tkanka ta bierze, też udział w procesie powstawani,a i odbudowy kości, na przykład po złamaniach. Jest to tkanka nieunaczyniona i nieunerwiona. Tworzą ją komórki, pomiędzy którymi w substancji, podstawowej znajdują się włókna zbudowane z elastyny i kolagenu. Podobnie jak każdej innej żywej tkanki organizmu, także i z tkanki chrzęstnej aczkolwiek rzadko mogą powstawać nowotwory. Łagodne guzy, tkanki chrzęstnej to tak zwane chrzęstniaki, objawiające się występowaniem wyrośli chrzęstnych, powstających bezpośrednio w tkance chrzęstnej. Najczęściej występują one w, tkance chrzęstnej krtani nasad żeber i tchawicy.

Nałogi

Uzależnić można się od wielu rzeczy. Nie każde uzależnienie jest szkodliwe dla zdrowia. Jest jednak grupa nałogów, prowadząca wcześniej czy później do samozagłady, o ile w porę nałogowiec się nie opamięta lub ktoś nie poda mu pomocnej dłoni. Nałogowiec nie tylko krzywdzi siebie, krzywdzi również swoich bliskich. Dodatkowo każdy nałóg kosztuje sporo pieniędzy. Osoby palące papierosy narażają siebie i tych, którzy wdychają dym z papierosów na zachorowanie na raka płuc. Osoby młode zaczynają palić, aby podnieść swą wartość w oczach rówieśników. Niestety wkrótce uzależniają się i muszą palić coraz więcej. Podobnie rzecz się ma z alkoholem i narkotykami. Używki te „likwidują” stres, pozwalają się wyluzować. Młody człowiek wkrótce dojdzie do wniosku, że bez łyku wódki albo jakiegoś narkotyku, nie poradzi sobie. Ludzie uzależniają się również od lekarstw. O ile narkotyki są drogie i początkowo nie zawsze łatwo do nich dotrzeć, o tyle lekarstwa można kupić nawet na stacji benzynowej. Osobom uzależnionym początkowo wydaje się, że używki rozwiązują wszystkie ich problemy. Wkrótce jednak przekonają się, że to dopiero początek kłopotów. Jeśli opamiętają się szybko, mają szansę na powrót do normalności.

Lęk wysokości

Niektóre osoby ogarnia niepokój, kiedy znajdują się na dużej wysokości. Lęk taki zazwyczaj odczuwa się na otwartej przestrzeni, na przykład w górach na krawędzi przepaści, na moście w pobliżu barierki, na balkonie wysokiego budynku lub nawet w momencie wyglądania przez okno mieszkania na wyższym piętrze. Przepaść, która otwiera się przed człowiekiem odczuwającym taki lęk, fascynuje: przeraża, odpycha, a zarazem absorbuje i przyciąga. Niekiedy wydaje mu się, że jest ściągany w dół lub popychany. Jeśli chodzi o objawy somatyczne, to lęk wysokości wiąże się z możliwością odczuwania zawrotów głowy i nudnościami. Występuje również wzmożone pocenie się i ślinotok. Czynność serca oraz oddech są wolniejsze. Temperatura ciała obniża się. Przyspieszeniu ulega perystaltyka jelit i występuje wzmożone parcie na stolec.
Trzymając głowę w naturalnej pozycji i nie wykonując gwałtownych ruchów można nieco zmniejszyć lęk wysokości. Oczami należy poszukać obiektu, na którym można zawiesić wzrok. Nie wolno patrzeć na poruszające się przedmioty, na przykład na przesuwające się chmury. Nie należy także patrzeć na dół. W górach szczególnie niebezpieczne odcinki należy przejść na czworaka lub czołgając się. Trening pozwala zmniejszyć lęk wysokości. Przekonanie się, że nic się nie stało, pozwala następnym razem zdobyć się na większą odwagę.

Narcyzm

Pojęciem narcyzmu określa się w psychologii nadmierną miłość własną, połączoną z mylną oceną własnej wartości. Narcyzm uwidacznia się też w odbiegających od norm zachowania seksualnego. Według Zygmunta Freuda, każde dziecko przechodzi fazę rozwoju silnie nacechowaną zachowaniami narcystycznymi, która jeśli kształtowanie się osobowości przebiega normalnie, nie prowadzi do narcyzmu w wieku dorosłym. W psychologii wyróżnia się narcyzm pierwotny, w którym zainteresowania kieruje się zarówno ku własnej osobie jak i ku otoczeniu, oraz chorobliwy narcyzm wtórny, który powoduje, że człowiek skupia się wyłącznie na własnej osobie, tak, że dochodzi do niezgodnej z rzeczywistością oceny własnej wartości. Taki zachwyt własną osobą oznacza przeniesienie na własne ja energii uczuciowej i psychicznej płynącej z nieświadomości popędów. Taka reakcja wynika z potrzeby kateksji, czyli wyładowania impulsów, związanych głównie z libido. Już we wczesnym okresie życia dziecka, mimo tego, że matka intensywnie nim się opiekuje, dochodzi do osłabienia kontaktu i nieuniknionego przetwarzania jedność matki i dziecka. Dziecko próbuje wyrównać tę stratę. Wytwarza sobie wspaniały obraz własnej osoby i idealizuje wizerunek własnej osoby.

Choroby skóry.

Skóra jest częścią ciała człowieka mającą bezpośredni kontakt z otoczeniem. W rezultacie jest nieustannie atakowana przez zarazki, związki chemiczne i czynniki pogodowe. Choroby i dolegliwości skórne występują często, rzadko jednak bywają poważne. Główną funkcją skóry jest regulacja temperatury organizmu. W tym celu została wyposażona w gruczoły potowe, włosy, siatkę naczyń włosowatych. Ujściem gruczołów potowych są pory, znajdujące się na powierzchni skóry. Przy każdym włosie występuje gruczoł łojowy, którego wydzielina – łój – natłuszcza cebulkę włosowatą. Gruczoły łojowe i potowe mogą zostać zablokowane lub zaatakowane przez różnego rodzaju zarazki. Prowadzi to do zapalenia, objawiającego się zaczerwienieniem i obrzęknięciem, a także tworzeniem się podwyższonej tkanki na powierzchni skóry. Wykwity skórne są ogólnie nazywane „plamkami” i należą do nich pryszcze, czyraki, krosty i pęcherze. Zablokowanie gruczołów potowych przez brud lub zarazki prowadzi do zapalenia zwanego „potówką”.

Zapalenie spojówek

Spojówka – cienka, przezroczysta, bogato unaczyniona błona śluzowa – wyściela wewnętrzną powierzchnię powiek, przednią powierzchnię twardówki i gałkę oczną aż do rogówki oka. Zapalenie spojówek to często nie tylko zapalenie samej błony śluzowej, ale także rogówki. Najczęściej zapalenie spojówek pojawia się z powodu ogólnego podrażnienie, na przykład przez dym, kurz, gorąca, zimno, wiatr czy światło ultrafioletowe (podczas pobytu w górach, przy silnym nasłonecznieniu, a także przy pracach spawalniczych), jak również pyłki i leki (uczuleniowe zapalenie spojówek) oraz ciała obce w oku. Także silnie chlorowana woda może mocno podrażnić spojówki. U osób wrażliwych często wystarczy już nadmierny wysiłek oczu (długotrwałe czytanie przy złym oświetleniu albo źle dobrane okulary).
Dalsze przyczyny to zakażenie spojówek przez bakterie i wirusy, także wirus opryszczki, powodujący grudkowate zapalenie spojówek.
Oko jest zaczerwienione, sprawia ból i łzawi, chory często ma wrażenie, jakby w oku tkwił piasek. W przypadku zapalenia bakteryjnego i wirusowego, z oka wydobywa się ropna wydzielina, a rano powieki są sklejone. Jeżeli zapalenie objęło także rogówkę, to ból jest silny, pojawia się też światłowstręt i chory kurczowo zaciska powieki.
Choroba nie jest niebezpieczna, jednak zapaleni spojówek, szczególnie wywołane przez bakterie lub wirusy, musi być koniecznie leczone przez lekarza, aby nie doszło do powstania bliznowacenia rogówki albo spojówki oka.

Zakażenia grypowe

Zakażeniem grypowym określa się infekcję górnych dróg oddechowych wywołane przez zarazki chorobotwórcze należące do różnych grup wirusów. Najczęściej przebieg zakażenia grypowego, popularnie nazywanego przeziębieniem, ma łagodny przebieg i nie powoduje żadnych groźnych komplikacji. Najczęściej chora osoba zaraża drogą kropelkową – zarazki są przenoszone podczas mówienia kaszlu czy kichania. Wirusy których obecność stwierdza się we wydychanym powietrzu, mogą być również roznoszone poprzez wydzielinę znajdującą się na rękach. Każda osoba w ciągu całego życia przechodzi infekcję grypową co najmniej od 4 do 5 razy. Jednokrotnie przebycie choroby nie powoduje bowiem nabycia trwałej odporności. Ponieważ infekcja grypowa jest najczęściej wywoływana przez wirusy, nie można zastosować leczenia przyczynowego. Możliwe jest natomiast zastosowanie środków zmniejszających objawy przeziębienia. Chłód oraz wilgoć zmniejszają obrzęk błony śluzowej górnych dróg oddechowych, dlatego niekiedy stosuje się zimne okłady. Szczególnie przydatne mogą być inhalacje. Wdychanie oparów roztworu soli kuchennej lub olejków eterycznych również pomaga zmniejszyć objawy przeziębienia, miedzy innymi powoduje upłynnienie się wydzieliny, co umożliwia szybsze udrożnienie dróg oddechowych.

Białaczka III

Istotą ostrej białaczki szpikowej, podobnie jak w innych formach tej choroby, jest wzmożona produkcja białych krwinek, a dokładniej mówiąc jej prekursorów. Podstawową cechą komórek białaczkowych jest ich niezdolność do dalszego dojrzewania i różnicowania się. Powoduje to, że cały czas powstające komórki patologiczne gromadzą się w szpiku i krwi obwodowej i nie uzyskują normalnych funkcji obronnych właściwych białym krwinkom. D objawów choroby należą najczęściej krwotoki z nosa lub pojawiające się na powierzchni skóry inne plamy. Pacjent jest blady, ma gorączkę i często odczuwa bóle kości i mięśni kończyn. Powoli traci on siły i staje się apatyczny. Ostra białaczka szpikowa może wystąpić u osoby w różnym wieku, najczęściej jednak pojawia się u ludzi stosunkowo młodych między 30. a 40 rokiem życia. Czynniki wywołujące białaczkę mogą być różne natury bywają przekazywane genetycznie, ale także znajdują się w rakotwórczych substancjach, jak na przykład w benzolu. Przypuszcza się, że do grupy czynników wywołujących tę chorobę należą również niektóre wirusy. Poza wymienionymi czynnikami, przyczyną białaczki może być także promieniowanie jonizujące lub stosowane w chemioterapii leki. Różne typy białaczki mogą pojawiać się również jako skutek leczenia innego rodzaju nowotworu.

Wścieklizna

Wścieklizna to bardzo poważna choroba wirusowa powodująca uszkodzenie centralnego układu nerwowego u mózgu która może dotknąć każde stałocieplne zwierzę, w tym też człowieka. W literaturze medycznej brak jest przypadków, które opisywałyby wyleczenie chorego na wściekliznę. Wirusy wścieklizny wnikają do organizmu człowieka ze śliną zakażonego zwierzęcia, najczęściej przez ranę powstała po ugryzieniu. Inne drogi zakażenia na przykład poprzez powstałe wcześniej otwarte zranienia oczy lub błony śluzowe jamy ustnej tez są możliwe ale występują bardzo rzadko. Człowiek jest stosunkowo mało podatny na zachorowanie na wściekliznę, choroba ta rozwija się jedynie u 10-20% zakażonych. Jednak przy każdym podejrzenia zakażenia należy poddać się szczepieniom nawet jeśli pacjent był już wcześniej szczepiony. Wścieklizna jest chorobą znana już od stuleci i rozpowszechnioną niemal na całym świecie. Po II Wojnie Światowej przez Europę ze wschodu na zachód przeszła olbrzymia fala epidemii wścieklizny rozprzestrzeniająca się każdego roku w promieniu około 50km. Przez dziesiątki lat głównymi nosicielami wścieklizny były lisy. Choroba ta występuje też często u wiewiórek i innych gryzoni, które łatwo mogą zakazić nie szczepione zwierzęta domowe.