Białaczka III

Istotą ostrej białaczki szpikowej, podobnie jak w innych formach tej choroby, jest wzmożona produkcja białych krwinek, a dokładniej mówiąc jej prekursorów. Więcej »

 

Tag Archives: Układ krwionośny

Otyłość

Stare powiedzenie mówi: „kochanego ciała nigdy za wiele”. Matki uważały, że jeśli ich dziecko jest pulchniutki, to oznacza, że jest zdrowe. Niestety nie jest to prawda. Coraz więcej ludzi ma problemy z nadwagą. Problemy z nią często zaczynają się już w dzieciństwie. Dzieci nie odżywiają się zdrowo. Jedzą zbyt wiele słodyczy, chipsów, piją za dużo słodzonych napojów gazowanych. Ich dieta często jest uboga w warzywa i owoce. Człowiek dorosły często również nie ma pojęcia o zdrowym odżywianiu. Śniadanie zjedzone naprędce, lub kawa zamiast niego. Na obiad jakiś fasfood, wieczorem późna, ciężkostrawna kolacja. No i alkohol. To wszystko przyczynia się do wzrostu wagi ciała. A wraz z jej wzrostem zaczynają się problemy ze zdrowiem. Nadwaga zwiększa ryzyko zachorowania na takie choroby jak: zwyrodnienia kręgosłupa, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, zawały serca, wylewy. Lista chorób, wywołanych otyłością, jest znacznie dłuższa. Nie należy zapominać również o aspekcie psychologicznym. Człowiek szczupły znacznie lepiej czuje się sam ze sobą, niż człowiek mający nadwagę. Ten ostatni widząc codziennie swój obraz w lustrze, ubierając ubrania, w które nie tak dawno jeszcze się bez problemu mieścił, przestaje akceptować siebie.

Cukrzyca

Rozróżnia się dwie zasadnicze postacie cukrzycy: typ 1, charakteryzujący się całkowitym ustaniem wytwarzania insuliny, oraz typ 2, w którym organizm bądź wytwarza niewystarczające ilości tego hormonu, bądź nie w pełni go zużytkowuje. Cukrzyca typu 2 dotyka przeważnie osób w wieku dojrzałym i jest powszechniej spotykaną postacią, stanowi około 90% przypadków zachorowań na cukrzycę. Najczęściej choroba rozpoczyna się niezauważalnie, około 40 roku życia i ma początkowo przebieg utajony. Często jest więc rozpoznawana przypadkiem, a obawy są niekiedy widoczne dopiero po kilku latach. Cukier, niezbędny materiał energetyczny organizmu, jeśli znajdzie się we krwi w zbyt dużych ilościach, działa jak trucizna. Na jego niszczące działanie najbardziej narażone są najmniejsze naczynia krwionośne. Dlatego po kilku, ewentualnie kilkunastu latach trwania choroby dochodzi do zaburzeń ukrwienia serca, nóg, nerek, siatkówki oka, a w końcu także nerwów.
Do późnych skutków cukrzycy należą: uszkodzenie naczyń serca, prowadzące nawet do zawału, choroby nerek, zaburzenia neurologiczne, nagle pojawiające się, trudno gojące się owrzodzenia na stopach oraz uszkodzenia siatkówki, prowadzące do osłabienia wzroku.

Zaburzenia przemiany materii

Przemiana materii (metabolizm) to wszystkie reakcje biochemiczne zachodzące w organizmie zapewniające mu wzrost, zdolność do ruchu i odbierania bodźców zewnętrznych i wewnętrznych oraz reagowania na nie, regeneracji i rozmnażania. Wśród procesów metabolicznych wyróżnia się: procesy anaboliczne (syntezy, budowy), w których z substancji drobnocząsteczkowych wytwarzane są wielkocząsteczkowe składniki ciała, oraz procesy kataboliczne (rozpadu), w których cząsteczki związków złożonych ulegają rozkładowi. Większość substancji wyjściowych dla metabolizmu pochodzi z pokarmów i płynów. Procesy budowy i rozkładu w poszczególnych narządach są w równowadze. Zaburzenia występują wówczas, gdy z płynami i pokarmami stałymi dociera zbyt mało substancji potrzebnych do przemiany materii. Ważnym narządem biorącym udział w przemianie materii jest wątroba, a katalizatorami przemian są enzymy.
Niektóre zaburzenia są uwarunkowane genetycznie lub wnikają ze schorzeń organicznych. W wielu przypadkach powodem zaburzeń przemiany materii jest nieprawidłowe odżywania się – zaburzenia te wynikają z niedoboru lub nadmiaru substancji odżywczych. Przyczyną nadmiaru substancji odżywczych są zbyt obfite posiłki, a niedobór jest najczęściej skutkiem odchudzania się. Diety „cud” proponują najczęściej bardzo nieurozmaicone pożywienie, czego skutkiem jest niedobór niektórych substancji odżywczych. Przyczyną zaburzeń mogą być też uczulenia na niektóre pokarmy. Do takich chorób należy np. celiakia – uczulenie na gluten.

Śpiączka

W medycynie pod pojęciem śpiączki rozumie się stan głębokiej utraty przytomności, przejawiający się brakiem kontaktu z otoczeniem i reakcji na wszelkie bodźce z zewnątrz. Śpiączka może trwać wiele tygodni, podczas których chory ma zamknięte oczy oraz zupełnie nie reaguje na bodźce zewnętrzne. Śpiączka jest zawsze stanem zagrażającym życiu pacjenta. Dla tego pacjenci w stanie śpiączki przebywają na oddziale intensywnej opieki medycznej. Stan ten może być następstwem nieszczęśliwego wypadku, ciężkiej choroby lub jej powikłań, na przykład cukrzycy, a także zaburzenia pracy mózgu na przykład na skutek niedotlenienia lub niedokrwienia pewnych obszarów mózgu. Lekarz jest w stanie dosyć szybko stwierdzić, z jakich przyczyn nastąpiła śpiączka. Ważnymi, pomocnymi w ustaleniu rozpoznania wskazówkami są następujące czynniki: zapach z ust, kolor i suchość skóry oraz śluzówek twarzy i ciała, zmiany w wyglądzie źrenic, przebieg procesu oddychania i krążenia oraz pewne reakcje neurologiczne. Przyczyną śpiączki mogą być choroby o podłożu neurologicznym, do których zaliczyć można: nowotwory, udary, i urazy mózgu, zapalenie opon mózgowych, padaczka, krwotoki mózgowe oraz zatrucia. Objawem nadchodzącej śpiączki hiperglikemicznej jest osłabienie, ból głowy i brzucha oraz silne pragnienie.

Niedoczyność przytarczyc

Uczucie gorąca, zawroty głowy, kołatanie serca i nadmierna drażliwość, kurcze mięśni palców, ramion, stóp, twarzy oraz kurcz mięśni krtani to typowe objawy występujące w przebiegu niedoczynności przytarczyc. Poza tymi symptomami, które mieszczą się w klinicznym obrazie tężyczki, występują też późne powikłania, jak: wypadanie włosów, szorstkość skóry, wzmożona łamliwość paznokci i ubytki w szkliwie zębowym siekaczy. Rzadziej zdarza się zmniejszenie ilości wydzielanego moczu, biegunka i zmętnienie soczewki w gałce ocznej. W przebiegu schorzenia narząd produkuje oraz wydziela do krwiobiegu zbyt mało parahormonu – hormonu regulującego poziom wapnia we krwi. Obniżenie ilości parahormonu w surowicy krwi powoduje spadek poziomu wapnia i wywołuje objawowe chorobowe związane z hypokalcemią. Wapń jest pierwiastkiem spełniającym w organizmie człowieka bardzo ważne funkcje. Bierze on udział w procesie skurczu mięśni i przewodnictwa nerwowego. Jest głównym składnikiem kości, niezbędnym w procesie ich odnawiania. Poza tym wapń wpływa na pracę serca, spełnia istotną rolę w procesach krzepnięcia krwi, aktywności różnych enzymów oraz działaniu hormonów. Z tego powodu obniżenie poziomu wapnia w surowicy krwi powoduje liczne opisane objawy.

Objawy:

– skurcze mięśni i kończyn, twarz oraz mięśni krtani.
– wypadanie włosów, uszkodzenia skóry, paznokci i zębów.
– biegunka, zmniejszone wydzielanie moczu.
– zaćma.

Majaczenie

Majaczeniem, określanym także jako delirium, nazywa się stan przemijającego zaburzenia świadomości, któremu towarzyszą objawy zarówno psychiczne, jak i fizyczne (halucynacje, urojenia, drgawki, bredzenie). Majaczenie występuje na przykład przy ciężkich zatruciach, przewlekłym alkoholizmie, uzależnieniu od narkotyków lub leków i groźnych infekcjach. Może również pojawić się po dużych urazach. Szczególnie często występuje podczas tak zwanego głodu narkotycznego. Przyczyny, które prowadzą do wystąpienie tego stanu, nie są dokładnie poznane. Przyjmuje się, że zaburzenia w gospodarce wodnoelektolitowej, na przykład wysoki niedobór magnezu, mogą wywołać majaczenie. Innymi przyczynami mogą być również: odwodnienie, obniżenie poziomu glukozy, a także przerzuty nowotworowe mózgu. Wiadomo również, że majaczenie pojawia się także wyniku długotrwałego przyjmowania narkotyków lub leków psychotropowych. Ośrodek oddechowy mózgu zostaje wówczas przytłumiony, natomiast przy odstawieniu używek staje się nadwrażliwy. Tłumaczy to nadpobudliwość centralnego układu nerwowego oraz skłonności do występowania drgawek. Majaczenia alkoholowe lub narkotyczne wywołane są także długą bezsennością i ogólnym wycieńczeniem organizmu.

Choroba Alzheimera

Choroba Alzheimera atakuje osoby w starszym wieku, a jej objawem jest powolne osłabienie i utrata wydolności umysłowej. Przyczyną tego procesu jest stopniowy zanik kory mózgowej, przyczyn nienaruszone pozostają obszary odpowiedzialne za podstawowe funkcje życiowe, takie jak oddychanie i krążenie krwi. W przebiegu choroby Alzheimera dochodzi do zaburzeń mowy, pamięci, zmysłu orientacji oraz postępującego otępienia, co może trwać miesiące lub lata. Pacjent ma problemy z pojmowaniem zrozumiałych i prostych dotąd rzeczy i pojęć.
Wciąż jeszcze nie zostały dość dobrze poznane przyczyny występowania choroby Alzheimera. Bierze się ich wiele pod uwagę. W mózgu chorych osób stwierdzono obniżenie się poziomu acetylotransferazy cholinowej. Acetylotrazsferaza choinowa wraz z acetylokoenzymem A powoduje przemianę choliny w acetylocholinę. Acetycholina pełni w ustroju rolę neuromadiatora, czyli jest związkiem chemicznym, który przekazuje informacje z jednej komórki nerwowej do drugiej. W chorobie Alzheimera dochodzi także do uszkodzenia innych układów neuroprzekaźnikowych.
Nie znając dobrze przyczyn choroby, nie można jej zapobiegać. Jest to również choroba nieuleczalna, a zastosowanie środków farmakologicznych może tylko na pewien czas złagodzić jej objawy. Postępu choroby nie można powstrzymać. Specjalne ćwiczenia pamięciowe mogą jedynie przez pewien czas opóźniać nasilenie się jej objawów.

Zapalenie migdałków

W trakcie tej choroby limfatyczny pierścień gardłowy, składający się z migdałków podniebiennych, migdałka gardłowego i językowego, objęty jest stanem zapalnym. Szczególnie często infekcja atakuje migdałki podniebienne. Zapalenie migdałków jest częstą i bardzo powszechną choroba u ludzi; należy ona do grupy zakażeń ogniskowych, których skutkiem mogą być też choroby innych narządów. Zapalenie objawia się bólem gardła (szczególnie przy przełykaniu) i wysoką gorączką z często towarzyszącymi jej dreszczami. Następuje obrzęk i pojawia się ból węzłów limfatycznych szyi, same migdałki są zaczerwienione, obrzęknięte i zazwyczaj obłożone nalotami. Infekcja ta występuje w zachorowaniach sporadycznych i nie jest raczej zaraźliwa. Zdarza się jednak, że mogą wybuchnąć epidemie.
Najczęściej chorobę wywołują bakterie ropne – streptokoki, gronkowce lub pneumokoki, które stale obecne są w tkance limfatycznej. Jednak w momencie, gdy system odpornościowy z jakichś powodów ulegnie osłabieniu, bakterie zaczynają rozmnażać się w takich ilościach, że wywołują opisane powyżej objawy. Spadek odporności może mieć różne przyczyny, na przykład może być spowodowany przechłodzenie, silnym zdenerwowaniem lub stresem.

Choroby mięśni.

Mięśnie stanowią osłonę szkieletu i wprawiają w ruch poszczególne partie naszego ciała. Niestety, istnieje wiele chorób – mniej lub więcej poważnych – które upośledzają funkcjonowanie układu mięśniowego. Mięśnie stanowią większą część naszego ciała. Są zbudowane z tkanki zdolnej do kurczenia się i wraz z układem kostnym odgrywają rolę w wykonywaniu ruchów i utrzymywaniu pozycji ciała. W rezultacie poważne choroby mięśni, takie jak dystrofia mięśniowa, powodują znaczne upośledzenie ruchów. Na szczęście choroby mięsni są stosunkowo rzadkie, być może dlatego, że tkanka ta jest bardzo aktywna i dobrze ukrwiona. Do innych dolegliwości mięśniowych należą między innymi kurcze, naciągnięcie i zerwanie mięśnia, reumatyzm i inne rodzaje zapaleń. Czasami w mięśniach pojawiają się guzy i pasożyty. Normalnie mięśnie kurczą się pod wpływem stymulacji nerwowej. Impuls dociera do włókien, tak zwanych aktyny i miozyny, z których zbudowany jest mięsień. Rozróżnia się dwa rodzaje skurczów: izotoniczne oraz izometryczne.

Debilizm

Debilizm jest zaliczany do lekkich upośledzeń umysłowych. Stopień upośledzenia mierzy się ilorazem inteligencji. Stosując skalę ilorazu inteligencji (której średnia wynosi 100 z odchyleniem standardowym 16), za osoby dotknięte debilizmem uznaje się te, u których wartość ilorazu wynosi między 51 a 67. Statystyki wykazują, że na 200 noworodków przeciętnie jeden wykazuje upośledzenie umysłowe i przeważnie stwierdza się u niego debilizm. Osoby dotknięte debilizmem są wprawdzie upośledzone, jednak dzięki odpowiedniej stymulacji mogą się uczyć. Aby zrozumieć jakieś pojęcie czy kwestie potrzebują po prostu znacznie więcej czasu niż ich prawidłowo rozwinięcie rówieśnicy.

Debilizm nie daje zawsze takiego samego zespołu objawów, lecz przyjmuje różne postacie. Najczęściej jednak osoba dotknięta debilizmem ma wyraźnie spowolnione ruchy, których częściowo nie potrafi kontrolować, ograniczony zasób słownictwa i mówi też znacznie wolniej niż inni.

Objawy:

– opóźnione wyczucie ruchów celowych.
– spowolnione, często niekontrolowane ruchy.
– mniejszy zasób słów oraz opóźniony rozwój mowy.
– zaburzenia nastroju.
– lęk przed obcymi ludźmi i nowym otoczeniem.

Debilizm jako następstwo organicznych uszkodzeń mózgu jest nieuleczalny. Jednak odpowiednia opieka i stymulacja umożliwiają uzyskanie znacznej poprawy stanu chorego.

Starość

Jako starość określa się ostatni okres życia człowieka, rozpoczynający się w wieku około 70 lat. W organizmie człowieka następują charakterystyczne zmiany, które są, efektem naturalnego procesu, starzenia się, a nie choroby. Pierwszą zewnętrzną oznaką starości jest zmniejszenie się elastyczności skóry. Starzenie się w takim, samym stopniu dotyczy narządów zewnętrznych. Niektóre z nich, zmniejszają się, a mięśnie stopniowa zanikają. Zmiany starcze nie omijają mięśnia sercowego, który wyraźnie słabnie i staje, się mniej wydolny. Swoją elastyczność tracą także naczynia, krwionośne. Spada zdolność organizmu do wysiłku zewnętrznego, dlatego starszy człowiek jest mniej sprawny i ma słabszy refleks. W przeciwieństwie, do sprawności fizycznej, sprawność umysłową często udaje się zachować aż do późnych lat życia. Wiele procesów zachodzących w organizmie, starszej osoby nie zostało dotychczas, do końca zbadanych. Wywodzi się z założenia, ze istotną rolę odgrywają zmiany zachodzące na poziomie komórek – najmniejszych jednostek budujących ciało ludzkie. Stwierdzono na przykład, że w komórkach zaczyna gromadzić się duża ilość produktów przemiany materii, które u młodszego człowieka są z komórek usuwane.

Śpiączka afrykańska

Śpiączka afrykańska, trypanosomatoza, jest chorobą inwazyjną wywoływaną przez pierwotniaka świdrowca. Choroba przebiega w czterech fazach. W późniejszych stadiach pacjent cierpi między innymi na chorobliwą senność. Jeżeli nie zastosuje się odpowiedniego leczenia, śpiączki afrykańska prawie zawsze prowadzi do śmierci pacjenta. Obszar występowania tej choroby leży pomiędzy 15 północnymi a 15 południowym równoleżnikiem. Rozróżnia się dwie odmiany schorzenia zachodnio-afrykański która ma charakter podstępnym oraz przewlekły oraz odmianę wschodnio-afrykańską, o ostrym przebiegu. Czynnik chorobotwórczy w obu przypadkach jest przenoszony przez muchę tse-tse. Ze względu na łatwość zakażenia i nieodpowiednie warunki medyczne umieralność na tę chorobę w krajach tropikalnych jest duża. W Afryce na śpiączkę afrykańską umiera około 5000 osób rocznie. Drobnoustroje trafiają do organizmu człowieka wraz ze ślina muchy tse-tse podczas ukąszenia. Dostają się one pod skórę i tam rozmnażają się. Następnie przenikają do naczyń krwionośnych i z krwią są transportowane są po całym organizmie aż do końca atakują mózg. Pierwotniaki rozmnażają sięgały czas w różnych miejscach ciała. Kolejne pokolenia róznią się pomiędzy sobą strukturą białkową otoczki.

Zwyrodnienie stawów

Stawy należą do najbardziej narażonych na obrażenia części ciała. Z tego powodu główka stawowa pokryta jest śliską, odporną na ścieranie chrząstką. Poza tym torebka stawowa wydziela tzw. maź, ułatwiającą przesuwanie się względem siebie poszczególnych kości. Bardzo często zdarza się, że chrząstka jest zbyt mało odporna na obciążenie, a przerwy pomiędzy obciążeniami są nie wystarczająco długie i dlatego szybko zaczyna zażywać się. Zmiany w budowie chrząstki powodują uszkodzenia zakończeń kości i są przyczyną procesu ich deformacji. Choroba zwyrodnieniowa stawów, zwana artrozą, dotyka wiele osób, najczęściej ludzi w podeszłym wieku. Ma ona związek ze „starzeniem się” chrząstek stawowych, które z wiekiem tracą właściwą im sprężystość i gładkość powierzchni.
Poza oznakami zużycia szczególnie obciążonych stawów, przyczyny zwyrodnień bywają bardzo różne. Wadliwość czy słabość chrząstki może być na przykład uwarunkowana genetycznie. Ponadto, na skutek asymetrycznej budowy szkieletu (nogi różnej długości, wykrzywione w kształcie „X” lub na zewnątrz) niektóre stawy są nierównomierne obciążone i dlatego zaczynają szybciej się zużywać. Źle gojące się złamania kości, które krzywo się zrastają, prowadzą również do nierównomiernego rozłożenia ciężaru ciała na poszczególne stawy.

Rak pochwy i sromu

Nowotwory o charakterze złośliwym pochwy oraz zewnętrznych narządów płciowych należą do najrzadziej występujących schorzeń nowotworowych żeńskich narządów płciowych. Pojawiają się najczęściej u kobiet które mają już za sobą okres przekwitania to znaczy między 60-70 rokiem życia. Pierwszymi objawami choroby są prawe zawsze zmiany skórne. Tego rodzaju pierwsze oznaki często niestety są lekceważone gdyż nie towarzyszą im żadne lub tylko niewielkie dolegliwości. Same w sobie również nie stanowią zagrożenia, powinny jednak być zawsze traktowane jako pierwszy stopień zwyrodnienia tkanki. W wypadku raka pochwy najczęściej ma się do czynienia z przerzutem nowotworu z innej części ciała. Przeżuty do pochwy pochodzą głównie z nowotworów macicy i pęcherza moczowego. Pierwotnie raki pochwy to znaczy guzy nowotworowe są bardzo rzadkie. Do stanów przedrukowych pochwy należy dysplazja i rogowacenia białe na wieloogniskowym obrzęku oraz zaczerwienieniu. Rozwojowi nowotworu sprzyja także ciągłe drażnienie wrażliwej błony wewnętrznej pochwy na przykład przez przewlekłe stany zapalne przez opadniecie krążka śródmacicznego. Stanami przedrukowymi sromu są takie schorzenia jak rogowacenie białe marskość sromu oraz kłyciny Kończyste sromu.

Dna moczanowa

Choroba ta nazywana w języku potocznym artretyzmem, podagrą lub paluchą. Polega na dziedzicznych zaburzeniach przemiany materii, których objawem jest podwyższony poziom kwasu moczowego we krwi. Duże stężenie kwasu moczowego i jego soli w kaletkach maziowych, pochewkach ścięgnistych i stawach powoduje, że tworzą się tak kryształki kwasu moczowego, co właśnie jest przyczyną ataków choroby. W ataku dny nagły ból występuje najczęściej w obrębie stawu palucha oraz w śródstopiu, ale może być także zlokalizowany w stawie kolanowym, skokowym lub w nadgarstku.
Mimo dziedzicznych skłonności, choroba może nie ujawniać się przez dłuższy czas. W wypadku, gdy to jednak nastąpi, jej przebieg może być łagodny lub ciężki. Mężczyźni zapadają na dnę znacznie częściej niż kobiety. Do czynników zewnętrznych sprzyjających rozwojowi choroby zaliczana jest dieta zbyt bogata w mięso, konsumpcja bardzo dużych ilości podrobów oraz nadmierne spożywanie alkoholu. Wszystkie zagrożenia dną dotyczy także osób chorych na cukrzycę. U diabetyków mianowicie brak insuliny powoduje, że do krwi dostają się spore ilości kwasów organicznych, powstających w procesie przemiany tłuszczów. Może to doprowadzić do stanu, gdy we krwi znajdzie się ich zbyt duża ilość.

Zapalenie trzustki

W przewlekłym zapaleniu trzustki dochodzi do powolnego, postępującego i nieodwracalnego uszkodzenia narządu i zastąpienia tkanki gruczołowej tkanką łączną. Zmiany te stopniowo prowadzą do niewydolności trzustki zarówno zewnątrzwydzielniczej, jak i wewnątrzwydzielniczej. Gruczoł ten na szczęście posiada duże rezerwy – dopiero po zniszczeniu około czterech piątych tkanki produkcja enzymów trawiennych jest niedostateczna. W przypadku przewlekłego zapalenia trzustki dochodzi też do stanów zapalnych wysypek Langerhansa – małych fragmentów trzustki, gdzie produkowane są dwa hormony: insulina i glukagon. Zaburzenia te prowadza do powstania szczególnego typu cukrzycy, tzw. cukrzycy typu 3.

Objawy:
– nawracające ataki intensywnego bólu.
– zaburzenie trawienia.
– stolce tłuszczowe.
– stolce z białymi smugami (stolce białkowe).
– spadek masy ciała.
– cukrzyca.
– niechęć do tłustych potraw.

Alkohol jest dla trzustki trucizną i to z wielu powodów. Po pierwsze bezpośrednio uszkadza komórki wydzielnicze gruczołu, powodując ich zwapnienie. Po drugie pobudza je do nadmiernego wydzielania śluzu. Poza tym nadużywanie alkoholu prowadzi do zapalenia błony śluzowej żołądka oraz jelit, co również ma niekorzystny wpływ na funkcjonowanie trzustki.

Robaczyca

Najczęściej występująca u człowieka chorobą pasożytniczą jest owsica. W Europie Środkowej choroba ta dotyczy głównie dzieci i wywołuje ją owsik ludzki. Owsiki kolonizują końcowy odcinek jelita cienkiego, jelito grube oraz wyrostek robaczkowy. Samice owsika maja długość od 9 do 12 milimetrów. Opuszczają one organizm poprzez odbyt i składają jaja w okolicach krocza. Już po kilku godzinach rozwijają się z nich larwy. Są one aktywne głównie w nocy. Glistnica jest wywołana przez glistę ludzką która wielkością i wyglądem przypomina gąsienicę. Również ta robaczyca występuje częściej u dzieci niż u dorosłych. Glisty dostają się do przewodu pokarmowego wraz z zanieczyszczoną żywnością lub pośrednictwem brudnych rąk. Wszystkie rodzaje tasiemców w ciągu swego rozwoju zmieniają gospodarza, to znaczy przenoszą się z jednego gatunku zwierzęcia na drugi, lub ze zwierzęcia na człowieka. Do zakażenia dochodzi drogą pokarmową – albo w wyniku spożycia mięsa zawierającego wągry, albo owoców i warzyw na których znajdowały się jaja. Jaja mogą się również znajdować w sierści zwierząt domowych. Przy bardzo bliskich kontaktach może dojść do zarażenia człowieka. Tasiemiec nieuzbrojony może mieć długość od czterech do dwunastu metrów.

Nałogi

Uzależnić można się od wielu rzeczy. Nie każde uzależnienie jest szkodliwe dla zdrowia. Jest jednak grupa nałogów, prowadząca wcześniej czy później do samozagłady, o ile w porę nałogowiec się nie opamięta lub ktoś nie poda mu pomocnej dłoni. Nałogowiec nie tylko krzywdzi siebie, krzywdzi również swoich bliskich. Dodatkowo każdy nałóg kosztuje sporo pieniędzy. Osoby palące papierosy narażają siebie i tych, którzy wdychają dym z papierosów na zachorowanie na raka płuc. Osoby młode zaczynają palić, aby podnieść swą wartość w oczach rówieśników. Niestety wkrótce uzależniają się i muszą palić coraz więcej. Podobnie rzecz się ma z alkoholem i narkotykami. Używki te „likwidują” stres, pozwalają się wyluzować. Młody człowiek wkrótce dojdzie do wniosku, że bez łyku wódki albo jakiegoś narkotyku, nie poradzi sobie. Ludzie uzależniają się również od lekarstw. O ile narkotyki są drogie i początkowo nie zawsze łatwo do nich dotrzeć, o tyle lekarstwa można kupić nawet na stacji benzynowej. Osobom uzależnionym początkowo wydaje się, że używki rozwiązują wszystkie ich problemy. Wkrótce jednak przekonają się, że to dopiero początek kłopotów. Jeśli opamiętają się szybko, mają szansę na powrót do normalności.

Polineuropatia

Polineuropatia jest to uszkodzenie wielu nerwów obwodowych, czyli włókien nerwowych leżących poza mózgiem i rdzeniem kręgowym. Najczęściej występującym symptomem polineuropatii są zaburzenia czucia, rozłożone symetrycznie po obu stronach ciała. Zazwyczaj bardziej nasilone są zaburzenia czucia w obwodowych odcinkach kończyn. Źródła choroby mogą być bardzo różnorodne, dlatego niekiedy trudno je zdiagnozować. Polineuropatii nie powodują jednak uderzenia lub uszkodzenia mechaniczne po wypadkach. Najczęściej występującą przyczyna polineuropatii jest przewlekły alkoholizm i cukrzyca. Także niedożywienie lub nieprawidłowe odżywianie, niedobór witamin oraz niektóre choroby zakaźne, nowotworowe i czynniki genetyczne mogą wywołać polineuropatię. Do innych przyczyn choroby należy uszkodzenie nerwów wskutek zażywania pewnych leków oraz schorzeń na tle zaburzeń przemiany materii. Jednak w około 20% przypadków polineuropatii, przyczyna zachorowania nie jest znana. Głównym celem terapii jest leczenie choroby podstawowej, która jest właściwą przyczyną polineuropatii. Oznacza to że na przykład u pacjenta z cukrzycą dat się do uregulowania poziomu cukrzycy we krwi poprzez odpowiednia dietę lub środki farmakologiczne.

Lęk wysokości

Niektóre osoby ogarnia niepokój, kiedy znajdują się na dużej wysokości. Lęk taki zazwyczaj odczuwa się na otwartej przestrzeni, na przykład w górach na krawędzi przepaści, na moście w pobliżu barierki, na balkonie wysokiego budynku lub nawet w momencie wyglądania przez okno mieszkania na wyższym piętrze. Przepaść, która otwiera się przed człowiekiem odczuwającym taki lęk, fascynuje: przeraża, odpycha, a zarazem absorbuje i przyciąga. Niekiedy wydaje mu się, że jest ściągany w dół lub popychany. Jeśli chodzi o objawy somatyczne, to lęk wysokości wiąże się z możliwością odczuwania zawrotów głowy i nudnościami. Występuje również wzmożone pocenie się i ślinotok. Czynność serca oraz oddech są wolniejsze. Temperatura ciała obniża się. Przyspieszeniu ulega perystaltyka jelit i występuje wzmożone parcie na stolec.
Trzymając głowę w naturalnej pozycji i nie wykonując gwałtownych ruchów można nieco zmniejszyć lęk wysokości. Oczami należy poszukać obiektu, na którym można zawiesić wzrok. Nie wolno patrzeć na poruszające się przedmioty, na przykład na przesuwające się chmury. Nie należy także patrzeć na dół. W górach szczególnie niebezpieczne odcinki należy przejść na czworaka lub czołgając się. Trening pozwala zmniejszyć lęk wysokości. Przekonanie się, że nic się nie stało, pozwala następnym razem zdobyć się na większą odwagę.

Narcyzm

Pojęciem narcyzmu określa się w psychologii nadmierną miłość własną, połączoną z mylną oceną własnej wartości. Narcyzm uwidacznia się też w odbiegających od norm zachowania seksualnego. Według Zygmunta Freuda, każde dziecko przechodzi fazę rozwoju silnie nacechowaną zachowaniami narcystycznymi, która jeśli kształtowanie się osobowości przebiega normalnie, nie prowadzi do narcyzmu w wieku dorosłym. W psychologii wyróżnia się narcyzm pierwotny, w którym zainteresowania kieruje się zarówno ku własnej osobie jak i ku otoczeniu, oraz chorobliwy narcyzm wtórny, który powoduje, że człowiek skupia się wyłącznie na własnej osobie, tak, że dochodzi do niezgodnej z rzeczywistością oceny własnej wartości. Taki zachwyt własną osobą oznacza przeniesienie na własne ja energii uczuciowej i psychicznej płynącej z nieświadomości popędów. Taka reakcja wynika z potrzeby kateksji, czyli wyładowania impulsów, związanych głównie z libido. Już we wczesnym okresie życia dziecka, mimo tego, że matka intensywnie nim się opiekuje, dochodzi do osłabienia kontaktu i nieuniknionego przetwarzania jedność matki i dziecka. Dziecko próbuje wyrównać tę stratę. Wytwarza sobie wspaniały obraz własnej osoby i idealizuje wizerunek własnej osoby.

Rak prostaty

Prostata – zwana też gruczołem krokowym lub sterczem – jest jednym z męskich wewnętrznych narządów płciowych. Kształtem i wielkością przypomina kasztan jadalny. Ważąca około 20 g prostata położona jest pod pęcherzem moczowym i przylega do początkowego odcinka cewki moczowej, w którym znajdują się ujścia nasieniowodów i przewodów odprowadzających pęcherzyków nasiennych. Prostata składa się z około 30-50 mniejszych gruczołów cewkowo-pęcherzykowych otoczonych przez tkankę łączną włóknistą i pasma mięśni gładkich. Mianem raka prostaty określa się złośliwy nowotwór gruczołu krokowego. Jest to najczęstsze chorzenie układu moczowo-płciowego, mężczyzny, które rozwija się głównie w wieku 50-70 lat. Rak prostaku zajmuje trzecie miejsce na liście śmiertelnych nowotworów złośliwych u mężczyzn tuż za rakiem płuca oraz układu pokarmowego. Przyczyny raka prostaty nie są na razie dobrze znane wiadomo jedynie, iż wpływ na rozwój nowotworu tego narządu maja zmiany czynności hormonalnej i być może wysokobiałkowa dieta. Męskie hormony płciowe przyspieszają rozwój raka prostaty, zaś żeńskie hormony płciowe – powstające również w organizmie mężczyzny – rozwój ten hamują. Leczenie raka prostaty różni się w zależności od stopnia zawansowania nowotworu.

Mięśniaki

Są to nowotwory łagodne umiejscowione w mięśniach. Najczęściej występują one w mięśniach gładkich macicy, rzadziej w mięśniach poprzeczne prążkowanych. Obecność mięśniaków nie jest niebezpieczna, ale często wymaga leczenia. Guzy te zbudowane są z mięśni oraz tkanki łącznej, występują pojedynczo lub w towarzystwie kilku innych. Mięśniak może mieć różne rozmiary: od wielkości główki szpilki do rozmiarów głowy. Choroba występuje głównie w wieku dojrzałym – często dopiero po upływie trzydziestego roku życia. Przypuszcza się, że powstawianie i rozwój mięśniaków zależne są od czynności jajników. Mięśniaki powstają najczęściej w trzonie macicy. Nie wiadomo dotąd, co decyduje o skłonności do ich powstawania. Wzrostowi mięśniaków sprzyjają prawdopodobnie hormony endogenne. Stwierdzono na przykład, że u kobiet przyjmujących estrogeny istniejące już mięśniaki powiększają się. Podobnie jest w przypadku kobiet ciężarnych. Jakkolwiek częściej na chorobę tą zapadają kobiety, które nie rodziły albo urodziły tylko jedno bądź dwoje dzieci, nie ma wystarczających dowodów na to że u kobiet, które jeszcze nie rodziły istnieje większe ryzyko powstawania mięśniaków. Guzy te nie powodują zazwyczaj większych dolegliwości. Jednak nawet wtedy kobieta nie powinna zaniedbywać systematycznych kontroli.

Białaczka III

Istotą ostrej białaczki szpikowej, podobnie jak w innych formach tej choroby, jest wzmożona produkcja białych krwinek, a dokładniej mówiąc jej prekursorów. Podstawową cechą komórek białaczkowych jest ich niezdolność do dalszego dojrzewania i różnicowania się. Powoduje to, że cały czas powstające komórki patologiczne gromadzą się w szpiku i krwi obwodowej i nie uzyskują normalnych funkcji obronnych właściwych białym krwinkom. D objawów choroby należą najczęściej krwotoki z nosa lub pojawiające się na powierzchni skóry inne plamy. Pacjent jest blady, ma gorączkę i często odczuwa bóle kości i mięśni kończyn. Powoli traci on siły i staje się apatyczny. Ostra białaczka szpikowa może wystąpić u osoby w różnym wieku, najczęściej jednak pojawia się u ludzi stosunkowo młodych między 30. a 40 rokiem życia. Czynniki wywołujące białaczkę mogą być różne natury bywają przekazywane genetycznie, ale także znajdują się w rakotwórczych substancjach, jak na przykład w benzolu. Przypuszcza się, że do grupy czynników wywołujących tę chorobę należą również niektóre wirusy. Poza wymienionymi czynnikami, przyczyną białaczki może być także promieniowanie jonizujące lub stosowane w chemioterapii leki. Różne typy białaczki mogą pojawiać się również jako skutek leczenia innego rodzaju nowotworu.

Odmrożenia

Tak jak zbyt wysokie, tak zbyt niskie temperatury powierza mogą spowodować rozległe uszkodzenia tkanek na skutek stopniowej utraty ciepła przez organizm i zaburzenia funkcjonowania układy krwionośnego. Wychłodzeniu i odmrożeniu w pierwszej kolejności ulegają odkryte na policzkach, a także palce rąk i nóg. Należy je więc starannie chronić. W ostateczności można na przykład ciepłą dłonią osłaniać na mrozie uszy lub nos, a zamarzniętą rękę przykładać do brzucha. Szybkiej utracie ciepła sprzyjają wilgoć i przemoczenie odzieży, wiatr i bezruch. O odmrożenia łatwiej u osób starszych, dzieci chorych zwłaszcza z zaburzeniami krążenia krwi, oraz tych u których wcześniej dochodziło do odmrożeń. Uszkodzenia tkanek wywołane przez miejscowe odmrożenia I stopnia są niemal takie same jak poparzeniach. Organizm broniąc się przed utratą ciepła próbuje przede wszystkim zachować odpowiednią temperaturę w obrębie ważnych narządów wewnętrznych. Dlatego najpierw krew odpływa z zewnętrznych powłok ciała, by w ten sposób zmniejszyć ilość ciepła traconego przez skórę, która staje się blada. Niewielkie włosko na rękach i nogach podnoszą się – jest to odruch, który niegdyś silnej owłosionemu człowiekowi pozwała, tak jak wielu innym ssakom, zwiększyć barierę chroniącą.