Białaczka III

Istotą ostrej białaczki szpikowej, podobnie jak w innych formach tej choroby, jest wzmożona produkcja białych krwinek, a dokładniej mówiąc jej prekursorów. Więcej »

 

Tag Archives: Układ krążenia

Czerniak

Czerniak to nowotwór złośliwy. Wyjątek stanowi czerniak młodzieńczy, który może pojawić się przed okresem dojrzewania płciowego i nie ulega zezłośliwieniu. Czerniak złośliwy rozwija się w wyniku przemiany melanocytów. Melanocyty zawiera skóra nabłonek śluzowy oraz siatkówka oka – wszędzie tam może się rozwijać czerniak, który szerzy się powierzchownie lub tworzą się guzki i nowotwór wnika wgłęb tkanki. Znamiona mają kolor od żółto-brązowego po ciemnobrązowy. Mogą też być czarnoniebieskie, gdy wytwarzają je melanocyty w głębszych warstwach skóry – te jednak rzadziej stanowią przyczynę czerniaków. Wyróżnia się także postać bezbarwnikową czerniaka, który nie zawiera wcale lub tylko znikome ilości melaniny i jest szczególnie złośliwy. Czerniak może się też rozwinąć z plam soczewicowych, które przypominają duże piegi i są znamionami barwnikowymi o charakterze łagodnym. Przyczyny rozoruj czerniaka nie są do końca znane. Ludzie o jasnej skórze są w wyższym stopniu zagrożeni niż osoby o ciemnej karnacji. Ustalono że czerniaki tworzą się częściej na obszarach skóry często wystawionych na działanie światła słonecznego. Szczególnie niebezpieczne jest rzadkie przebywanie na silnym słońcu – na przykład podczas urlopu. W mniejszym stopniu zagrożone są osoby, których skóra jest regularnie wystawiana na działanie słońca.

Zaburzenia przemiany materii

Przemiana materii (metabolizm) to wszystkie reakcje biochemiczne zachodzące w organizmie zapewniające mu wzrost, zdolność do ruchu i odbierania bodźców zewnętrznych i wewnętrznych oraz reagowania na nie, regeneracji i rozmnażania. Wśród procesów metabolicznych wyróżnia się: procesy anaboliczne (syntezy, budowy), w których z substancji drobnocząsteczkowych wytwarzane są wielkocząsteczkowe składniki ciała, oraz procesy kataboliczne (rozpadu), w których cząsteczki związków złożonych ulegają rozkładowi. Większość substancji wyjściowych dla metabolizmu pochodzi z pokarmów i płynów. Procesy budowy i rozkładu w poszczególnych narządach są w równowadze. Zaburzenia występują wówczas, gdy z płynami i pokarmami stałymi dociera zbyt mało substancji potrzebnych do przemiany materii. Ważnym narządem biorącym udział w przemianie materii jest wątroba, a katalizatorami przemian są enzymy.
Niektóre zaburzenia są uwarunkowane genetycznie lub wnikają ze schorzeń organicznych. W wielu przypadkach powodem zaburzeń przemiany materii jest nieprawidłowe odżywania się – zaburzenia te wynikają z niedoboru lub nadmiaru substancji odżywczych. Przyczyną nadmiaru substancji odżywczych są zbyt obfite posiłki, a niedobór jest najczęściej skutkiem odchudzania się. Diety „cud” proponują najczęściej bardzo nieurozmaicone pożywienie, czego skutkiem jest niedobór niektórych substancji odżywczych. Przyczyną zaburzeń mogą być też uczulenia na niektóre pokarmy. Do takich chorób należy np. celiakia – uczulenie na gluten.

Niedoczyność przytarczyc

Uczucie gorąca, zawroty głowy, kołatanie serca i nadmierna drażliwość, kurcze mięśni palców, ramion, stóp, twarzy oraz kurcz mięśni krtani to typowe objawy występujące w przebiegu niedoczynności przytarczyc. Poza tymi symptomami, które mieszczą się w klinicznym obrazie tężyczki, występują też późne powikłania, jak: wypadanie włosów, szorstkość skóry, wzmożona łamliwość paznokci i ubytki w szkliwie zębowym siekaczy. Rzadziej zdarza się zmniejszenie ilości wydzielanego moczu, biegunka i zmętnienie soczewki w gałce ocznej. W przebiegu schorzenia narząd produkuje oraz wydziela do krwiobiegu zbyt mało parahormonu – hormonu regulującego poziom wapnia we krwi. Obniżenie ilości parahormonu w surowicy krwi powoduje spadek poziomu wapnia i wywołuje objawowe chorobowe związane z hypokalcemią. Wapń jest pierwiastkiem spełniającym w organizmie człowieka bardzo ważne funkcje. Bierze on udział w procesie skurczu mięśni i przewodnictwa nerwowego. Jest głównym składnikiem kości, niezbędnym w procesie ich odnawiania. Poza tym wapń wpływa na pracę serca, spełnia istotną rolę w procesach krzepnięcia krwi, aktywności różnych enzymów oraz działaniu hormonów. Z tego powodu obniżenie poziomu wapnia w surowicy krwi powoduje liczne opisane objawy.

Objawy:

– skurcze mięśni i kończyn, twarz oraz mięśni krtani.
– wypadanie włosów, uszkodzenia skóry, paznokci i zębów.
– biegunka, zmniejszone wydzielanie moczu.
– zaćma.

Majaczenie

Majaczeniem, określanym także jako delirium, nazywa się stan przemijającego zaburzenia świadomości, któremu towarzyszą objawy zarówno psychiczne, jak i fizyczne (halucynacje, urojenia, drgawki, bredzenie). Majaczenie występuje na przykład przy ciężkich zatruciach, przewlekłym alkoholizmie, uzależnieniu od narkotyków lub leków i groźnych infekcjach. Może również pojawić się po dużych urazach. Szczególnie często występuje podczas tak zwanego głodu narkotycznego. Przyczyny, które prowadzą do wystąpienie tego stanu, nie są dokładnie poznane. Przyjmuje się, że zaburzenia w gospodarce wodnoelektolitowej, na przykład wysoki niedobór magnezu, mogą wywołać majaczenie. Innymi przyczynami mogą być również: odwodnienie, obniżenie poziomu glukozy, a także przerzuty nowotworowe mózgu. Wiadomo również, że majaczenie pojawia się także wyniku długotrwałego przyjmowania narkotyków lub leków psychotropowych. Ośrodek oddechowy mózgu zostaje wówczas przytłumiony, natomiast przy odstawieniu używek staje się nadwrażliwy. Tłumaczy to nadpobudliwość centralnego układu nerwowego oraz skłonności do występowania drgawek. Majaczenia alkoholowe lub narkotyczne wywołane są także długą bezsennością i ogólnym wycieńczeniem organizmu.

Choroba Alzheimera

Choroba Alzheimera atakuje osoby w starszym wieku, a jej objawem jest powolne osłabienie i utrata wydolności umysłowej. Przyczyną tego procesu jest stopniowy zanik kory mózgowej, przyczyn nienaruszone pozostają obszary odpowiedzialne za podstawowe funkcje życiowe, takie jak oddychanie i krążenie krwi. W przebiegu choroby Alzheimera dochodzi do zaburzeń mowy, pamięci, zmysłu orientacji oraz postępującego otępienia, co może trwać miesiące lub lata. Pacjent ma problemy z pojmowaniem zrozumiałych i prostych dotąd rzeczy i pojęć.
Wciąż jeszcze nie zostały dość dobrze poznane przyczyny występowania choroby Alzheimera. Bierze się ich wiele pod uwagę. W mózgu chorych osób stwierdzono obniżenie się poziomu acetylotransferazy cholinowej. Acetylotrazsferaza choinowa wraz z acetylokoenzymem A powoduje przemianę choliny w acetylocholinę. Acetycholina pełni w ustroju rolę neuromadiatora, czyli jest związkiem chemicznym, który przekazuje informacje z jednej komórki nerwowej do drugiej. W chorobie Alzheimera dochodzi także do uszkodzenia innych układów neuroprzekaźnikowych.
Nie znając dobrze przyczyn choroby, nie można jej zapobiegać. Jest to również choroba nieuleczalna, a zastosowanie środków farmakologicznych może tylko na pewien czas złagodzić jej objawy. Postępu choroby nie można powstrzymać. Specjalne ćwiczenia pamięciowe mogą jedynie przez pewien czas opóźniać nasilenie się jej objawów.

Zapalenie opon mózgowych

Wczesnoletnie zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych jest to infekcja opon mózgowych i mózgu. Chorobę wywołuje wirus przenoszony głównie przez kleszcze, choć stwierdzono również przypadki zachorowań po spożyciu niepasteryzowanego mleka pochodzącego od zainfekowanych krów, owiec i kóz. Wirus ten występuje tylko w pewnym ściśle określonym środowisku. W Europie środkowej jest wiele takich obszarów, tak zwanych ognisk przyrodniczych w których żyją zainfekowane kleszcze. U większości pacjentów infekcja rozwija się bezobjawowo. Wszyscy, którzy przybyli już wczesnoletnie zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych zachowują odporność na tę infekcję do końca życia. Przypadki zachorowań występują najczęściej u osób w wieku 30-40 lat. U dzieci infekcja przebiega raczej łagodnie natomiast u starszych pacjentów przeważnie ma ostry przebieg, aż do występowania objawów porażenia oraz zaburzeń świadomości. Wirus wnika do organizmu w wyniku ukąszenia przez kleszcza. Jednak, aby doszło do zakażenia musi upłynąć pewien czas żerowania. Głównym nosicielem wirusa jest najpospolitszy gatunek kleszcza żyjących w Europie Środkowej. Ulubionym środowiskiem tego pajęczaka są zarośla, łąki oraz obrzeża lasów, gdzie występuje na wysokości około 1,5m.

Zespół Korsakowa

Zespół Krosakowa, tak jak wiele innych zespołów chorobowych, występuje w połaczeniu z innymi schorzeniami. Są to przede wszystkim zaburzenia spostrzegania i myślenia, często występuje też zapalenie wielo nerwowe w stopach lub całych nogach. Zapalenie wielo nerwowe jest schorzeniem, nerwów obwodowych – małych nerwów, sięgających aż do skóry. Objawia się ono zaburzeniami czucia, czasem także zaburzeniami ruchu. Zespół określa się nazwiskiem rosyjskiego psychiatry i neurologa Siergieja Kraskowa który pod koniec XIX wieku po raz pierwszy opisał jego objawy. Spostrzeżenia Korsakowa wzbogacają badania, które prowadził niemiecku neurolog, K. Wernickego, nad encefalotopią, powodowaną zazwyczaj przez przewlekły alkoholizm i objawiającymi się zaburzeniami umysłowymi i koordynacji ruchów gałek ocznych. Zespół Korsakowa jest często psychozą stanowiącą ostanie stadium encefalopatii Wernickiego. Chorobę powoduje głównie brak witamin z grupy B. Przyczyną są zaburzenia wchłaniania w jelicie cienkim. Są one często spowodowane nadużyciem alkoholu, który wzmaga perystaltykę jelita cienkiego. W skutek tego pożywienie jest kierowane zbyt szybko do jelita grubego i nie jest w pełni wykorzystywane. Przy chronicznym nadużywaniu alkoholu niszczeją także włókna jelita cienkiego. Całkowita powierzchnia błony śluzowej jelita zmniejsza się, co oznacza zmniejszenie powierzchni odpowiedzialnej za przyswajanie substancji odżywczych.

Gorączka Q

W 1937 roku lekarze po raz pierwszy zaobserwowali chorobę o objawach bardzo podobnych do grypy jednak wywołaną nie przez wirusy ale przez bakterie. Ponieważ przebiegająca z wysoką gorączką choroba po raz pierwszy wystąpiła w australijskim stanie Quessland, nazwano ją gorączką Q. W Europie schorzenia to rozpoznano po raz pierwszy na Bałkanach w 1941 roku. Gorączka Q nazywana jest także gorączką rzeźnikowi oraz gorączką siedmiodniową. Określenia te opisują zagrożoną grupę zawodową oraz czas trwania choroby. Schorzenie to trwa bowiem tydzień i przenoszone jest na człowieka przez bydło owce i kozy. Dlatego też gorączka siedmiodniowa jest chorobą zawodową na którą szczególnie narażeni są rolnicy hodowcy bydła rzeźnicy i pracownicy mleczarni. Pod koniec lat czterdziestych w Szwajcarii i w Badenii w Niemczech wybuchła epidemia która objęła ponad 3000 chorych. Gorączka Q daje objawy przypominające grypę połączoną z zapaleniem płuc. Utrzymują się one przez 7 dni w wyjątkowych przypadkach nawet 14. Gorączka niekiedy pozostawia po sobie uszkodzenia płuc i innych narządów z reguły przemija jednak bez poważniejszych następstw. Gorączka Q jest chorobą zakaźną. Chory zagraża się głównie od zwierząt rzadko od innych osób.

Starość

Jako starość określa się ostatni okres życia człowieka, rozpoczynający się w wieku około 70 lat. W organizmie człowieka następują charakterystyczne zmiany, które są, efektem naturalnego procesu, starzenia się, a nie choroby. Pierwszą zewnętrzną oznaką starości jest zmniejszenie się elastyczności skóry. Starzenie się w takim, samym stopniu dotyczy narządów zewnętrznych. Niektóre z nich, zmniejszają się, a mięśnie stopniowa zanikają. Zmiany starcze nie omijają mięśnia sercowego, który wyraźnie słabnie i staje, się mniej wydolny. Swoją elastyczność tracą także naczynia, krwionośne. Spada zdolność organizmu do wysiłku zewnętrznego, dlatego starszy człowiek jest mniej sprawny i ma słabszy refleks. W przeciwieństwie, do sprawności fizycznej, sprawność umysłową często udaje się zachować aż do późnych lat życia. Wiele procesów zachodzących w organizmie, starszej osoby nie zostało dotychczas, do końca zbadanych. Wywodzi się z założenia, ze istotną rolę odgrywają zmiany zachodzące na poziomie komórek – najmniejszych jednostek budujących ciało ludzkie. Stwierdzono na przykład, że w komórkach zaczyna gromadzić się duża ilość produktów przemiany materii, które u młodszego człowieka są z komórek usuwane.

Choroby tropikalne i pasożytnicze.

Najpoważniejsze choroby tropikalne są przyczyną cierpień i śmierci milionów ludzi na Ziemi. Zazwyczaj występują tam, gdzie populacja jest niedożywiona i egzystuje w bardzo złych warunkach. Rządy i służba zdrowia prowadzą wojnę przeciwko tym, często śmiertelnym, chorobom. Choć choroby tropikalne nie zostały dokładnie zdefiniowane, określeniem tym obejmuje się głownie schorzenia szerzące się w gorących strefach klimatycznych, gdzie panuje bieda i złe warunki higieniczne,. Występują najczęściej, ale nie wyłącznie, w tropikach – w strefie pomiędzy Zwrotnikiem Raka i koziorożca o szerokości 2500km po obu stronach równika. W rzeczywistości tylko kilka z nich występuje wyłącznie w tropikach, a takie choroby jak dżuma czy trąd, kiedyś szeroko szerzyły się w Europie. Większość chorób tropikalnych wywołują wirusy, bakterie lub mikroskopijne pasożyty. Choroby pasożytnicze są wywoływane przez organizmy żywe, które żyją w ciałach innych organizmów będących ich gospodarzami.

Rak pochwy i sromu

Nowotwory o charakterze złośliwym pochwy oraz zewnętrznych narządów płciowych należą do najrzadziej występujących schorzeń nowotworowych żeńskich narządów płciowych. Pojawiają się najczęściej u kobiet które mają już za sobą okres przekwitania to znaczy między 60-70 rokiem życia. Pierwszymi objawami choroby są prawe zawsze zmiany skórne. Tego rodzaju pierwsze oznaki często niestety są lekceważone gdyż nie towarzyszą im żadne lub tylko niewielkie dolegliwości. Same w sobie również nie stanowią zagrożenia, powinny jednak być zawsze traktowane jako pierwszy stopień zwyrodnienia tkanki. W wypadku raka pochwy najczęściej ma się do czynienia z przerzutem nowotworu z innej części ciała. Przeżuty do pochwy pochodzą głównie z nowotworów macicy i pęcherza moczowego. Pierwotnie raki pochwy to znaczy guzy nowotworowe są bardzo rzadkie. Do stanów przedrukowych pochwy należy dysplazja i rogowacenia białe na wieloogniskowym obrzęku oraz zaczerwienieniu. Rozwojowi nowotworu sprzyja także ciągłe drażnienie wrażliwej błony wewnętrznej pochwy na przykład przez przewlekłe stany zapalne przez opadniecie krążka śródmacicznego. Stanami przedrukowymi sromu są takie schorzenia jak rogowacenie białe marskość sromu oraz kłyciny Kończyste sromu.

AIDS

Jest to skrót angielskiej nazwy Acquired Immune Deficiency Syndrome, co w języku polski znaczy zespół nabytego upośledzenia odporności. AIDS wywołany jest przez wirus HIV. AIDS nie jest typową chorobą zakaźną o specyficznych objawach lecz wykazuje cały zespół symptomów. Objawy te są bardzo liczne, mogą się nasilać a następnie znikać. Od momentu zakażenia wirusem HIV do chwili ataku choroby może upłynąć nawet ponad 10 lat. Typowym objawem choroby jest występowanie trudnych do opanowania infekcji oraz różnego rodzaju nowotworów złośliwych. Chorzy na AIDS w zawansowanym stadium choroby cierpią na rzadki przypadek raka skóry zwany mięsakiem Kaposiego. Chorobę wywołuje wirus HIV który osłabia system odpornościowy organizmu, c kolei sprzyja rozwojowi infekcji. Wirusy HIV mogą znajdować się w spermie wydzielinie z pochwy łzach ślinie mleku matki, krwi oraz moczu. Zakażenie może nastąpić wyłącznie przez bezpośredni kontakt z krwią lub błonami śluzowymi chorego. Może to mieć miejsce podczas stosunku płciowego, porodu lub transfuzji krwi. Do przenoszenia wirusa dochodzi często u narkomanów poprzez używanie wspólnych igieł i strzykawek. Niestety nie wynaleziono dotychczas skutecznego leki przeciwko AIDS.

Migrena

W przypadku tej choroby mamy do czynienia z silnymi bólami występującymi po jeden stronie głowy, które mogą utrzymywać się kilka godzin lub dni. Bóle te maja postać nagłych ataków, a towarzyszą im często nudności, wymioty oraz zaburzenia wzroku. Problem ten nie został jeszcze do końca zbadany. Stwierdzono jednak związek między występowaniem migreny a stanem tętnic mózgowych. Powodem wystąpienia ataku choroby jest niedostateczne zaopatrzenie mózgu w krew. Przyczyną tego jest zwężenie tętnic przez napięte mięśnie ścian arterii lub powstałe obrzmienie ich najbardziej wewnętrznej warstwy. Gdy tętnice rozszerzą się ponownie, pojawiają się typowe dla tego schorzenia bóle głowy. Do czynników stanowiących źródło choroby należą: wrażliwość na zmienne warunki pogodowe, nadużywanie alkoholu oraz tytoniu, jak również fizyczne i psychiczne obciążenie organizmu. Częstą przyczyna jest również nieprawidłowe ułożenie części szyjnej kręgosłupa. Kobiety cierpią na migrenę częściej niż mężczyźni. Stwierdzono związek między pojawieniem się ataków migreny a menstruacją. Stąd też wysnuto wniosek, że jedną z przyczyn choroby są zmiany hormonalne w organizmie. Wskazuje na to fakt, iż w okresie przekwitania częstotliwość ataków zmniejsza się.

Zapalenie trzustki

W przewlekłym zapaleniu trzustki dochodzi do powolnego, postępującego i nieodwracalnego uszkodzenia narządu i zastąpienia tkanki gruczołowej tkanką łączną. Zmiany te stopniowo prowadzą do niewydolności trzustki zarówno zewnątrzwydzielniczej, jak i wewnątrzwydzielniczej. Gruczoł ten na szczęście posiada duże rezerwy – dopiero po zniszczeniu około czterech piątych tkanki produkcja enzymów trawiennych jest niedostateczna. W przypadku przewlekłego zapalenia trzustki dochodzi też do stanów zapalnych wysypek Langerhansa – małych fragmentów trzustki, gdzie produkowane są dwa hormony: insulina i glukagon. Zaburzenia te prowadza do powstania szczególnego typu cukrzycy, tzw. cukrzycy typu 3.

Objawy:
– nawracające ataki intensywnego bólu.
– zaburzenie trawienia.
– stolce tłuszczowe.
– stolce z białymi smugami (stolce białkowe).
– spadek masy ciała.
– cukrzyca.
– niechęć do tłustych potraw.

Alkohol jest dla trzustki trucizną i to z wielu powodów. Po pierwsze bezpośrednio uszkadza komórki wydzielnicze gruczołu, powodując ich zwapnienie. Po drugie pobudza je do nadmiernego wydzielania śluzu. Poza tym nadużywanie alkoholu prowadzi do zapalenia błony śluzowej żołądka oraz jelit, co również ma niekorzystny wpływ na funkcjonowanie trzustki.

Wole z niedoboru jodu

Poniżej krtani znajduje się gruczoł tarczowy, produkujący hormony tyroksynę, trójjodotyrominą i kalcytoninę. Nieprawidłowe funkcjonowanie gruczołu tarczowego może prowadzić do poważnych zaburzeń przemiany materii. Do produkcji hormonów tarczyca potrzebuje jodu. Jeżeli jego zawartość a naszym pożywieniu jest niewystarczająca, gruczoł tarczowy powiększa się, umożliwiając – mimo niedoboru jodu – produkowanie prawidłowej ilości hormonów. W ten sposób powstaje wole. Wole z niedoboru jodu jest najczęściej wolem obojętnym (poza powiększoną tarczycą, nie stwierdza się zaburzeń w jej czynności) i występuje na danym obszarze nagminnie. Jeżeli wole nie jest leczone, z czasem w powiększonej tarczycy mogą się tworzyć guzki. Takie powiększenie gruczołu tarczowego nazywa się wolem guzkowym.
Jeżeli gruczoł tarczowy produkuje zbyt mała ilość hormonów, przysadka mózgowa zaczyna stymulować ich produkcję, wytwarzając w tym celu wzmożoną ilość hormonu tyreotropowego. Dochodzi do powiększenia gruczołu tarczowego, co może być spowodowane zbyt mała zawartością jodu w wodzie pitnej oraz w pożywieniu, lub też wrodzonym zaburzeniem produkcji hormonu tarczycy. Powiększenie tarczycy może być też następstwem nadczynności tarczycy. Wole nie mówi więc jeszcze nic o rodzaju zaburzenia.

Guzy tkanki chrzęstnej

Tkanka chrzęstna jest to sprężysta tkanka, podporowa zbudowana z komórek chrzęstnych substancji podstawowej i różnego rodzaju włókien. Wskutek obecności swoistych związków chemicznych tkanka, ta charakteryzuje się mniejszą przepuszczalnością natomiast zwiększoną spoistością, rozciągliwością oraz wytrzymałością na ucisk. Spełnia ona różnorodne zadania. Tkanka chrzęstna występuje m.in. w krążkach międzykręgowych w narządach układu oddechowego oraz w narządzie przedsionkowo-ślimakowym. Pokrywa ona także końcówki kości i razem z mazią stawową umożliwia, bezbolesne ruchy kończyn w stawach. Tkanka ta bierze, też udział w procesie powstawani,a i odbudowy kości, na przykład po złamaniach. Jest to tkanka nieunaczyniona i nieunerwiona. Tworzą ją komórki, pomiędzy którymi w substancji, podstawowej znajdują się włókna zbudowane z elastyny i kolagenu. Podobnie jak każdej innej żywej tkanki organizmu, także i z tkanki chrzęstnej aczkolwiek rzadko mogą powstawać nowotwory. Łagodne guzy, tkanki chrzęstnej to tak zwane chrzęstniaki, objawiające się występowaniem wyrośli chrzęstnych, powstających bezpośrednio w tkance chrzęstnej. Najczęściej występują one w, tkance chrzęstnej krtani nasad żeber i tchawicy.

Guzy nosogardzieli

Nos z zatokami przynosowymi oraz gardłem tworzy tzw. nosogardziel – początkowy odcinek dróg oddechowych. Tak jak w każdym innym miejscu ciała, również w nosogardzieli mogą rozwijać się guzy. Najczęściej są to guzy nowotworowe. Łagodnymi guzami nosogardzieli są polipy kostniaki. Nowotworem o charakterze pośrednim między łagodnymi-włókniak. Zdecydowanie złośliwe są natomiast mięsak i rak. Polipy rozwijają się w błonie śluzowej nosa zmienionej w wyniku przewlekłych stanów zapalnych. Zapalenie może być spowodowane infekcją, a także dymem lub oparami substancji chemicznych. Niekiedy przyczyną jest alergia. Kostniaki to łagodne nowotwory wywodzące się z tkanki kostnej. Powstają one zazwyczaj w kościach czaszki i wnikają do wnętrza zatoki czołowej lub skroniowej. Przyczyny rozwoju kostniaków nie zostały dotychczas poznane. Z kolei naczyniako-włókniak nosogardzieli rozwija się z pozostałości tkanki zarodkowej, która nie uległa zróżnicowaniu, Obecność takich niezróżnicowanych komórek zawsze sprzyja rozwojowi nowotworów. Przyczyna rozwoju nowotworów złośliwych nosogardzieli nie została dotychczas dokładnie wyjaśniona. Podobnie jak w przypadku nowotworów złośliwych innych narządów trudno jest stwierdzić, które czynniki są ich bezpośrednią przyczyną.

Narcyzm

Pojęciem narcyzmu określa się w psychologii nadmierną miłość własną, połączoną z mylną oceną własnej wartości. Narcyzm uwidacznia się też w odbiegających od norm zachowania seksualnego. Według Zygmunta Freuda, każde dziecko przechodzi fazę rozwoju silnie nacechowaną zachowaniami narcystycznymi, która jeśli kształtowanie się osobowości przebiega normalnie, nie prowadzi do narcyzmu w wieku dorosłym. W psychologii wyróżnia się narcyzm pierwotny, w którym zainteresowania kieruje się zarówno ku własnej osobie jak i ku otoczeniu, oraz chorobliwy narcyzm wtórny, który powoduje, że człowiek skupia się wyłącznie na własnej osobie, tak, że dochodzi do niezgodnej z rzeczywistością oceny własnej wartości. Taki zachwyt własną osobą oznacza przeniesienie na własne ja energii uczuciowej i psychicznej płynącej z nieświadomości popędów. Taka reakcja wynika z potrzeby kateksji, czyli wyładowania impulsów, związanych głównie z libido. Już we wczesnym okresie życia dziecka, mimo tego, że matka intensywnie nim się opiekuje, dochodzi do osłabienia kontaktu i nieuniknionego przetwarzania jedność matki i dziecka. Dziecko próbuje wyrównać tę stratę. Wytwarza sobie wspaniały obraz własnej osoby i idealizuje wizerunek własnej osoby.

Zapalenie spojówek

Spojówka – cienka, przezroczysta, bogato unaczyniona błona śluzowa – wyściela wewnętrzną powierzchnię powiek, przednią powierzchnię twardówki i gałkę oczną aż do rogówki oka. Zapalenie spojówek to często nie tylko zapalenie samej błony śluzowej, ale także rogówki. Najczęściej zapalenie spojówek pojawia się z powodu ogólnego podrażnienie, na przykład przez dym, kurz, gorąca, zimno, wiatr czy światło ultrafioletowe (podczas pobytu w górach, przy silnym nasłonecznieniu, a także przy pracach spawalniczych), jak również pyłki i leki (uczuleniowe zapalenie spojówek) oraz ciała obce w oku. Także silnie chlorowana woda może mocno podrażnić spojówki. U osób wrażliwych często wystarczy już nadmierny wysiłek oczu (długotrwałe czytanie przy złym oświetleniu albo źle dobrane okulary).
Dalsze przyczyny to zakażenie spojówek przez bakterie i wirusy, także wirus opryszczki, powodujący grudkowate zapalenie spojówek.
Oko jest zaczerwienione, sprawia ból i łzawi, chory często ma wrażenie, jakby w oku tkwił piasek. W przypadku zapalenia bakteryjnego i wirusowego, z oka wydobywa się ropna wydzielina, a rano powieki są sklejone. Jeżeli zapalenie objęło także rogówkę, to ból jest silny, pojawia się też światłowstręt i chory kurczowo zaciska powieki.
Choroba nie jest niebezpieczna, jednak zapaleni spojówek, szczególnie wywołane przez bakterie lub wirusy, musi być koniecznie leczone przez lekarza, aby nie doszło do powstania bliznowacenia rogówki albo spojówki oka.

Zakażenia grypowe

Zakażeniem grypowym określa się infekcję górnych dróg oddechowych wywołane przez zarazki chorobotwórcze należące do różnych grup wirusów. Najczęściej przebieg zakażenia grypowego, popularnie nazywanego przeziębieniem, ma łagodny przebieg i nie powoduje żadnych groźnych komplikacji. Najczęściej chora osoba zaraża drogą kropelkową – zarazki są przenoszone podczas mówienia kaszlu czy kichania. Wirusy których obecność stwierdza się we wydychanym powietrzu, mogą być również roznoszone poprzez wydzielinę znajdującą się na rękach. Każda osoba w ciągu całego życia przechodzi infekcję grypową co najmniej od 4 do 5 razy. Jednokrotnie przebycie choroby nie powoduje bowiem nabycia trwałej odporności. Ponieważ infekcja grypowa jest najczęściej wywoływana przez wirusy, nie można zastosować leczenia przyczynowego. Możliwe jest natomiast zastosowanie środków zmniejszających objawy przeziębienia. Chłód oraz wilgoć zmniejszają obrzęk błony śluzowej górnych dróg oddechowych, dlatego niekiedy stosuje się zimne okłady. Szczególnie przydatne mogą być inhalacje. Wdychanie oparów roztworu soli kuchennej lub olejków eterycznych również pomaga zmniejszyć objawy przeziębienia, miedzy innymi powoduje upłynnienie się wydzieliny, co umożliwia szybsze udrożnienie dróg oddechowych.

Wścieklizna

Wścieklizna to bardzo poważna choroba wirusowa powodująca uszkodzenie centralnego układu nerwowego u mózgu która może dotknąć każde stałocieplne zwierzę, w tym też człowieka. W literaturze medycznej brak jest przypadków, które opisywałyby wyleczenie chorego na wściekliznę. Wirusy wścieklizny wnikają do organizmu człowieka ze śliną zakażonego zwierzęcia, najczęściej przez ranę powstała po ugryzieniu. Inne drogi zakażenia na przykład poprzez powstałe wcześniej otwarte zranienia oczy lub błony śluzowe jamy ustnej tez są możliwe ale występują bardzo rzadko. Człowiek jest stosunkowo mało podatny na zachorowanie na wściekliznę, choroba ta rozwija się jedynie u 10-20% zakażonych. Jednak przy każdym podejrzenia zakażenia należy poddać się szczepieniom nawet jeśli pacjent był już wcześniej szczepiony. Wścieklizna jest chorobą znana już od stuleci i rozpowszechnioną niemal na całym świecie. Po II Wojnie Światowej przez Europę ze wschodu na zachód przeszła olbrzymia fala epidemii wścieklizny rozprzestrzeniająca się każdego roku w promieniu około 50km. Przez dziesiątki lat głównymi nosicielami wścieklizny były lisy. Choroba ta występuje też często u wiewiórek i innych gryzoni, które łatwo mogą zakazić nie szczepione zwierzęta domowe.