Białaczka III

Istotą ostrej białaczki szpikowej, podobnie jak w innych formach tej choroby, jest wzmożona produkcja białych krwinek, a dokładniej mówiąc jej prekursorów. Więcej »

 

Category Archives: Choroby

Otyłość

Stare powiedzenie mówi: „kochanego ciała nigdy za wiele”. Matki uważały, że jeśli ich dziecko jest pulchniutki, to oznacza, że jest zdrowe. Niestety nie jest to prawda. Coraz więcej ludzi ma problemy z nadwagą. Problemy z nią często zaczynają się już w dzieciństwie. Dzieci nie odżywiają się zdrowo. Jedzą zbyt wiele słodyczy, chipsów, piją za dużo słodzonych napojów gazowanych. Ich dieta często jest uboga w warzywa i owoce. Człowiek dorosły często również nie ma pojęcia o zdrowym odżywianiu. Śniadanie zjedzone naprędce, lub kawa zamiast niego. Na obiad jakiś fasfood, wieczorem późna, ciężkostrawna kolacja. No i alkohol. To wszystko przyczynia się do wzrostu wagi ciała. A wraz z jej wzrostem zaczynają się problemy ze zdrowiem. Nadwaga zwiększa ryzyko zachorowania na takie choroby jak: zwyrodnienia kręgosłupa, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, zawały serca, wylewy. Lista chorób, wywołanych otyłością, jest znacznie dłuższa. Nie należy zapominać również o aspekcie psychologicznym. Człowiek szczupły znacznie lepiej czuje się sam ze sobą, niż człowiek mający nadwagę. Ten ostatni widząc codziennie swój obraz w lustrze, ubierając ubrania, w które nie tak dawno jeszcze się bez problemu mieścił, przestaje akceptować siebie.

Histeria

Histeria to zaburzenie osobowości, jedna z form nerwic, która może mieć różne objawy. Pojęcie „histeryczny” w potocznym użyciu określa skrajne stany emocjonalne, na przykład takie jak histeryczny śmiech czy płacz, i ma charakter negatywny. W medycynie określa się w ten sposób chorobę, nazywaną kiedyś nerwicą histeryczną, w której podświadomy konflikt psychiczny prowadzi do wystąpienia – na zasadzie reakcji konwersyjnej – objawów somatycznych. Konwersja polega na mechanizmie przetworzenia nieuświadomionych, zepchniętych do podświadomości konfliktów wewnętrznych na objawy zaburzeń organicznych.
Histeria może dawać objawy bardzo wielu różnych chorób – od guza czy udaru mózgu, poprzez reumatyzm stawowy i ataki padaczki aż do niedrożności jelit włącznie. Najczęstszymi objawami są tzw. paraliże histeryczne: zaburzenia ruchu, chodzenia, czucia w dłoniach lub nogach albo porażenie narządów zmysłu, objawiające się utratą powonienia, głosu, ślepotą czy głuchotą. Na drugim miejscu są napady. Mogą one mieć charakter gwałtownego i nagłego wyładowania, jak i objawów zawału serca albo zaburzeń oddychania (duszności). Czasem dochodzi do zupełnego paraliżu – chory nie może wykonać żadnego ruchu. U chorych częste są także skargi na bóle. Zdarzają się przypadki przyjmowania do szpitala osoby na przykład z ostrymi objawami niedrożności jelit. Dopiero przy wziernikowaniu jamy brzusznej okazuje się, że wszystkie narządy wewnętrzne są w porządku. Także stany zamroczenia świadomości i silne drgawki mogą być objawami histerii.

Czerniak

Czerniak to nowotwór złośliwy. Wyjątek stanowi czerniak młodzieńczy, który może pojawić się przed okresem dojrzewania płciowego i nie ulega zezłośliwieniu. Czerniak złośliwy rozwija się w wyniku przemiany melanocytów. Melanocyty zawiera skóra nabłonek śluzowy oraz siatkówka oka – wszędzie tam może się rozwijać czerniak, który szerzy się powierzchownie lub tworzą się guzki i nowotwór wnika wgłęb tkanki. Znamiona mają kolor od żółto-brązowego po ciemnobrązowy. Mogą też być czarnoniebieskie, gdy wytwarzają je melanocyty w głębszych warstwach skóry – te jednak rzadziej stanowią przyczynę czerniaków. Wyróżnia się także postać bezbarwnikową czerniaka, który nie zawiera wcale lub tylko znikome ilości melaniny i jest szczególnie złośliwy. Czerniak może się też rozwinąć z plam soczewicowych, które przypominają duże piegi i są znamionami barwnikowymi o charakterze łagodnym. Przyczyny rozoruj czerniaka nie są do końca znane. Ludzie o jasnej skórze są w wyższym stopniu zagrożeni niż osoby o ciemnej karnacji. Ustalono że czerniaki tworzą się częściej na obszarach skóry często wystawionych na działanie światła słonecznego. Szczególnie niebezpieczne jest rzadkie przebywanie na silnym słońcu – na przykład podczas urlopu. W mniejszym stopniu zagrożone są osoby, których skóra jest regularnie wystawiana na działanie słońca.

Nowotwory

Codziennie ktoś dowiaduje się, że jest chory na raka. Ta choroba przeraża każdego z nas. Niesie ze sobą ból i cierpienie, wiąże się z nieprzyjemnym leczeniem, często niestety nieskutecznym, gdy rak wykryty jest zbyt późno. Każdy ma nadzieję, że ta choroba nigdy nie dotknie jego. Często ludzi nie chcą się badać, aby nie poznać prawdy. A przecież nowotwór wykryty we wczesnym stadium rozwoju najczęściej jest całkowicie wyleczalny. Dlatego bardzo ważne jest, aby wykonywać profilaktyczne badania, szczególnie, gdy znajdujemy się w grupie zwiększonego ryzyka. Należymy do takiej grupy, gdy ktoś z naszej rodziny kiedyś zmagał się z tą chorobą oraz gdy przekroczymy wiek średni. Ale tak naprawdę nie ma reguły, kto zachoruje. Chorują zarówno malutkie dzieci jak i dorośli. Żyjemy w świecie chemii, w każdym pokarmie są jakieś ulepszacze, rośliny są spryskiwane nawozami. To na pewno nie wpływa korzystnie na nasze zdrowie. Dlatego powinniśmy bardzo uważnie zwracać uwagę na to, co jemy. Często niestety sami przyczyniamy się do powstania raka płuc paląc papierosy lub wdychając dym papierosowy.

Pierwotny rak wątroby

Nowotwór wykryty w wątrobie zazwyczaj pochodzi z innych narządów, a komórki, rakowe przedostają się do krwinek wraz z krwią. W takich przypadkach mówi się o nowotworze wtórnym lub guzach przerzutowych. Nowotwór może powstać także z komórek samej wątroby. Określa się go mianem pierwotnego, co wskazuje właśnie na fakt że nie chodzi o jeden z często występujących przerzutów. Częściej występuje on w południowej Europie i jest szeroko rozpowszechniony w Afryce i Azji. Przypuszcza się że przyczyną takiego stanu rzeczy jest to, iż właśnie w tamtych regionach świata często spożywa się zapleśniała żywność – wpływa na to zarówno ubóstwo i zacofanie wielu krajów jak i klimat często nie sprzyjający przechowywaniu żywności. Pleśń zawiera aflatoksyny. Są to toksyny wytwarza przez gdzyby z rodzaju Aspergillus, które są potencjalnie rakotwórcze. Na świecie także w Polsce wyznacza się normy, które określają dopuszczalną zawartość aflatoksyny w produktach spożywczych przeznaczonych dla ludzi i w paszach dla zwierząt, ze szczególnym wyróżnieniem bydła mlecznego. W naszych szerokościach geograficznych główną przyczyną pierwotnego raka wątroby jest nadużywanie alkoholu. Ponad połowa pacjentów jeszcze przed wystąpieniem nowotworu cierpi na marskość wątroby.

Cukrzyca

Rozróżnia się dwie zasadnicze postacie cukrzycy: typ 1, charakteryzujący się całkowitym ustaniem wytwarzania insuliny, oraz typ 2, w którym organizm bądź wytwarza niewystarczające ilości tego hormonu, bądź nie w pełni go zużytkowuje. Cukrzyca typu 2 dotyka przeważnie osób w wieku dojrzałym i jest powszechniej spotykaną postacią, stanowi około 90% przypadków zachorowań na cukrzycę. Najczęściej choroba rozpoczyna się niezauważalnie, około 40 roku życia i ma początkowo przebieg utajony. Często jest więc rozpoznawana przypadkiem, a obawy są niekiedy widoczne dopiero po kilku latach. Cukier, niezbędny materiał energetyczny organizmu, jeśli znajdzie się we krwi w zbyt dużych ilościach, działa jak trucizna. Na jego niszczące działanie najbardziej narażone są najmniejsze naczynia krwionośne. Dlatego po kilku, ewentualnie kilkunastu latach trwania choroby dochodzi do zaburzeń ukrwienia serca, nóg, nerek, siatkówki oka, a w końcu także nerwów.
Do późnych skutków cukrzycy należą: uszkodzenie naczyń serca, prowadzące nawet do zawału, choroby nerek, zaburzenia neurologiczne, nagle pojawiające się, trudno gojące się owrzodzenia na stopach oraz uszkodzenia siatkówki, prowadzące do osłabienia wzroku.

Zimnica

Zimnica zwana także malarią, to najczęściej występująca na Ziemi choroba zakaźna. Jest ona bardzo rozpowszechniona w wielu wilgotnych rejonach Afryki, Azji, Ameryki Środkowej i Południowej. Choroba przenoszona jest przez samice komara widliszka, a jej charakterystycznym objawem są napady gorączki. Zimnicę wywołują pierwotniaki z rodzaju Plazmodium, pasożytujące w czerwonych ciałkach krwi, które przez ślinę komarów dostają się do organizmu człowieka lub innych ssaków. Wyróżnia się trzy rodzaje zimnicy – każdy ma inny przebieg, inny stopień nasilenia i częstotliwość występowania ataków gorączki. Trzeciaczka wywoływana jest przez P. vivat, to najczęściej występująca postać choroby. Jej cykl przebiega w ten sposób, że po dniu bez gorączki następuje kolejny atak. Zimnica tropikalna, czyli trzeciaczka złośliwa, która nie ma regularnego rytmu. Trzeciaczkę łagodną wywołuje P. ovale. Przy czwartaczce atak pojawia się po dwóch dniach dobrego samopoczucia. Jeżeli po pobycie w krajach tropikalnych pojawia się gorączka z dreszczami, koniecznie trzeba zgłosić się do lekarza, a jeżeli objawy są bardzo gwałtowne – nawet na ostry dyżur do szpitala. W dużych ośrodkach istnieją także specjalistyczne instytuty medycznej tropikalnej.

Zaburzenia przemiany materii

Przemiana materii (metabolizm) to wszystkie reakcje biochemiczne zachodzące w organizmie zapewniające mu wzrost, zdolność do ruchu i odbierania bodźców zewnętrznych i wewnętrznych oraz reagowania na nie, regeneracji i rozmnażania. Wśród procesów metabolicznych wyróżnia się: procesy anaboliczne (syntezy, budowy), w których z substancji drobnocząsteczkowych wytwarzane są wielkocząsteczkowe składniki ciała, oraz procesy kataboliczne (rozpadu), w których cząsteczki związków złożonych ulegają rozkładowi. Większość substancji wyjściowych dla metabolizmu pochodzi z pokarmów i płynów. Procesy budowy i rozkładu w poszczególnych narządach są w równowadze. Zaburzenia występują wówczas, gdy z płynami i pokarmami stałymi dociera zbyt mało substancji potrzebnych do przemiany materii. Ważnym narządem biorącym udział w przemianie materii jest wątroba, a katalizatorami przemian są enzymy.
Niektóre zaburzenia są uwarunkowane genetycznie lub wnikają ze schorzeń organicznych. W wielu przypadkach powodem zaburzeń przemiany materii jest nieprawidłowe odżywania się – zaburzenia te wynikają z niedoboru lub nadmiaru substancji odżywczych. Przyczyną nadmiaru substancji odżywczych są zbyt obfite posiłki, a niedobór jest najczęściej skutkiem odchudzania się. Diety „cud” proponują najczęściej bardzo nieurozmaicone pożywienie, czego skutkiem jest niedobór niektórych substancji odżywczych. Przyczyną zaburzeń mogą być też uczulenia na niektóre pokarmy. Do takich chorób należy np. celiakia – uczulenie na gluten.

Śpiączka

W medycynie pod pojęciem śpiączki rozumie się stan głębokiej utraty przytomności, przejawiający się brakiem kontaktu z otoczeniem i reakcji na wszelkie bodźce z zewnątrz. Śpiączka może trwać wiele tygodni, podczas których chory ma zamknięte oczy oraz zupełnie nie reaguje na bodźce zewnętrzne. Śpiączka jest zawsze stanem zagrażającym życiu pacjenta. Dla tego pacjenci w stanie śpiączki przebywają na oddziale intensywnej opieki medycznej. Stan ten może być następstwem nieszczęśliwego wypadku, ciężkiej choroby lub jej powikłań, na przykład cukrzycy, a także zaburzenia pracy mózgu na przykład na skutek niedotlenienia lub niedokrwienia pewnych obszarów mózgu. Lekarz jest w stanie dosyć szybko stwierdzić, z jakich przyczyn nastąpiła śpiączka. Ważnymi, pomocnymi w ustaleniu rozpoznania wskazówkami są następujące czynniki: zapach z ust, kolor i suchość skóry oraz śluzówek twarzy i ciała, zmiany w wyglądzie źrenic, przebieg procesu oddychania i krążenia oraz pewne reakcje neurologiczne. Przyczyną śpiączki mogą być choroby o podłożu neurologicznym, do których zaliczyć można: nowotwory, udary, i urazy mózgu, zapalenie opon mózgowych, padaczka, krwotoki mózgowe oraz zatrucia. Objawem nadchodzącej śpiączki hiperglikemicznej jest osłabienie, ból głowy i brzucha oraz silne pragnienie.

Niedoczyność przytarczyc

Uczucie gorąca, zawroty głowy, kołatanie serca i nadmierna drażliwość, kurcze mięśni palców, ramion, stóp, twarzy oraz kurcz mięśni krtani to typowe objawy występujące w przebiegu niedoczynności przytarczyc. Poza tymi symptomami, które mieszczą się w klinicznym obrazie tężyczki, występują też późne powikłania, jak: wypadanie włosów, szorstkość skóry, wzmożona łamliwość paznokci i ubytki w szkliwie zębowym siekaczy. Rzadziej zdarza się zmniejszenie ilości wydzielanego moczu, biegunka i zmętnienie soczewki w gałce ocznej. W przebiegu schorzenia narząd produkuje oraz wydziela do krwiobiegu zbyt mało parahormonu – hormonu regulującego poziom wapnia we krwi. Obniżenie ilości parahormonu w surowicy krwi powoduje spadek poziomu wapnia i wywołuje objawowe chorobowe związane z hypokalcemią. Wapń jest pierwiastkiem spełniającym w organizmie człowieka bardzo ważne funkcje. Bierze on udział w procesie skurczu mięśni i przewodnictwa nerwowego. Jest głównym składnikiem kości, niezbędnym w procesie ich odnawiania. Poza tym wapń wpływa na pracę serca, spełnia istotną rolę w procesach krzepnięcia krwi, aktywności różnych enzymów oraz działaniu hormonów. Z tego powodu obniżenie poziomu wapnia w surowicy krwi powoduje liczne opisane objawy.

Objawy:

– skurcze mięśni i kończyn, twarz oraz mięśni krtani.
– wypadanie włosów, uszkodzenia skóry, paznokci i zębów.
– biegunka, zmniejszone wydzielanie moczu.
– zaćma.

Majaczenie

Majaczeniem, określanym także jako delirium, nazywa się stan przemijającego zaburzenia świadomości, któremu towarzyszą objawy zarówno psychiczne, jak i fizyczne (halucynacje, urojenia, drgawki, bredzenie). Majaczenie występuje na przykład przy ciężkich zatruciach, przewlekłym alkoholizmie, uzależnieniu od narkotyków lub leków i groźnych infekcjach. Może również pojawić się po dużych urazach. Szczególnie często występuje podczas tak zwanego głodu narkotycznego. Przyczyny, które prowadzą do wystąpienie tego stanu, nie są dokładnie poznane. Przyjmuje się, że zaburzenia w gospodarce wodnoelektolitowej, na przykład wysoki niedobór magnezu, mogą wywołać majaczenie. Innymi przyczynami mogą być również: odwodnienie, obniżenie poziomu glukozy, a także przerzuty nowotworowe mózgu. Wiadomo również, że majaczenie pojawia się także wyniku długotrwałego przyjmowania narkotyków lub leków psychotropowych. Ośrodek oddechowy mózgu zostaje wówczas przytłumiony, natomiast przy odstawieniu używek staje się nadwrażliwy. Tłumaczy to nadpobudliwość centralnego układu nerwowego oraz skłonności do występowania drgawek. Majaczenia alkoholowe lub narkotyczne wywołane są także długą bezsennością i ogólnym wycieńczeniem organizmu.

Choroba Alzheimera

Choroba Alzheimera atakuje osoby w starszym wieku, a jej objawem jest powolne osłabienie i utrata wydolności umysłowej. Przyczyną tego procesu jest stopniowy zanik kory mózgowej, przyczyn nienaruszone pozostają obszary odpowiedzialne za podstawowe funkcje życiowe, takie jak oddychanie i krążenie krwi. W przebiegu choroby Alzheimera dochodzi do zaburzeń mowy, pamięci, zmysłu orientacji oraz postępującego otępienia, co może trwać miesiące lub lata. Pacjent ma problemy z pojmowaniem zrozumiałych i prostych dotąd rzeczy i pojęć.
Wciąż jeszcze nie zostały dość dobrze poznane przyczyny występowania choroby Alzheimera. Bierze się ich wiele pod uwagę. W mózgu chorych osób stwierdzono obniżenie się poziomu acetylotransferazy cholinowej. Acetylotrazsferaza choinowa wraz z acetylokoenzymem A powoduje przemianę choliny w acetylocholinę. Acetycholina pełni w ustroju rolę neuromadiatora, czyli jest związkiem chemicznym, który przekazuje informacje z jednej komórki nerwowej do drugiej. W chorobie Alzheimera dochodzi także do uszkodzenia innych układów neuroprzekaźnikowych.
Nie znając dobrze przyczyn choroby, nie można jej zapobiegać. Jest to również choroba nieuleczalna, a zastosowanie środków farmakologicznych może tylko na pewien czas złagodzić jej objawy. Postępu choroby nie można powstrzymać. Specjalne ćwiczenia pamięciowe mogą jedynie przez pewien czas opóźniać nasilenie się jej objawów.

Zapalenie opon mózgowych

Wczesnoletnie zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych jest to infekcja opon mózgowych i mózgu. Chorobę wywołuje wirus przenoszony głównie przez kleszcze, choć stwierdzono również przypadki zachorowań po spożyciu niepasteryzowanego mleka pochodzącego od zainfekowanych krów, owiec i kóz. Wirus ten występuje tylko w pewnym ściśle określonym środowisku. W Europie środkowej jest wiele takich obszarów, tak zwanych ognisk przyrodniczych w których żyją zainfekowane kleszcze. U większości pacjentów infekcja rozwija się bezobjawowo. Wszyscy, którzy przybyli już wczesnoletnie zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych zachowują odporność na tę infekcję do końca życia. Przypadki zachorowań występują najczęściej u osób w wieku 30-40 lat. U dzieci infekcja przebiega raczej łagodnie natomiast u starszych pacjentów przeważnie ma ostry przebieg, aż do występowania objawów porażenia oraz zaburzeń świadomości. Wirus wnika do organizmu w wyniku ukąszenia przez kleszcza. Jednak, aby doszło do zakażenia musi upłynąć pewien czas żerowania. Głównym nosicielem wirusa jest najpospolitszy gatunek kleszcza żyjących w Europie Środkowej. Ulubionym środowiskiem tego pajęczaka są zarośla, łąki oraz obrzeża lasów, gdzie występuje na wysokości około 1,5m.

Zakażenia bakteryjne

Bakterie są to drobnoustroje jednokomórkowe będące w większości organizmami cudzożywnymi. Żyją praktycznie wszędzie – w powietrzu, wodzie i glebie. Również skóra, błony śluzowe i przewód pokarmowy człowieka są przez nie zasiedlone – obecność bakterii jest nam niezbędna do życia. Bakterie mogą być np. kuliste, pałeczkowate lub śrubkowate. Wiele z nich posiada rzęski, które ułatwiają poruszanie się. Pewne bakterie mogą tworzyć postacie trwałe nazywane także przetrwalnikami. Niektóre potrzebują do życia tlenu inne nie, jeszcze inne mogą żyć zarówno w warunkach tlenowych jak i beztlenowych. Tylko nieliczne gatunki bakterii wywołują choroby u ludzi. Są to tzw. organizmy patogenne, czyli bakterie chorobotwórcze, które wnikają do organizmu człowieka. Również bakterie tworzące naturalna florę bakteryjną, np. bakterie jelitowe, mogą powodować procesy chorobotwórcze. Ma to miejsce choćby w okresie osłabienia organizmu lub wtedy, gdy w pewnych okolicznościach dochodzi do nadmiernego rozmnożenia się niektórych gatunków bakterii. Najczęściej jednak przyczyną choroby jest zakażenie poprzez kontakt z nosicielem bakterii. Bakterie zazwyczaj wnikają do organizmu poprzez nos, usta lub otwarte rany układu krwionośnego i limfatycznego.

Zespół Korsakowa

Zespół Krosakowa, tak jak wiele innych zespołów chorobowych, występuje w połaczeniu z innymi schorzeniami. Są to przede wszystkim zaburzenia spostrzegania i myślenia, często występuje też zapalenie wielo nerwowe w stopach lub całych nogach. Zapalenie wielo nerwowe jest schorzeniem, nerwów obwodowych – małych nerwów, sięgających aż do skóry. Objawia się ono zaburzeniami czucia, czasem także zaburzeniami ruchu. Zespół określa się nazwiskiem rosyjskiego psychiatry i neurologa Siergieja Kraskowa który pod koniec XIX wieku po raz pierwszy opisał jego objawy. Spostrzeżenia Korsakowa wzbogacają badania, które prowadził niemiecku neurolog, K. Wernickego, nad encefalotopią, powodowaną zazwyczaj przez przewlekły alkoholizm i objawiającymi się zaburzeniami umysłowymi i koordynacji ruchów gałek ocznych. Zespół Korsakowa jest często psychozą stanowiącą ostanie stadium encefalopatii Wernickiego. Chorobę powoduje głównie brak witamin z grupy B. Przyczyną są zaburzenia wchłaniania w jelicie cienkim. Są one często spowodowane nadużyciem alkoholu, który wzmaga perystaltykę jelita cienkiego. W skutek tego pożywienie jest kierowane zbyt szybko do jelita grubego i nie jest w pełni wykorzystywane. Przy chronicznym nadużywaniu alkoholu niszczeją także włókna jelita cienkiego. Całkowita powierzchnia błony śluzowej jelita zmniejsza się, co oznacza zmniejszenie powierzchni odpowiedzialnej za przyswajanie substancji odżywczych.

Zapalenie migdałków

W trakcie tej choroby limfatyczny pierścień gardłowy, składający się z migdałków podniebiennych, migdałka gardłowego i językowego, objęty jest stanem zapalnym. Szczególnie często infekcja atakuje migdałki podniebienne. Zapalenie migdałków jest częstą i bardzo powszechną choroba u ludzi; należy ona do grupy zakażeń ogniskowych, których skutkiem mogą być też choroby innych narządów. Zapalenie objawia się bólem gardła (szczególnie przy przełykaniu) i wysoką gorączką z często towarzyszącymi jej dreszczami. Następuje obrzęk i pojawia się ból węzłów limfatycznych szyi, same migdałki są zaczerwienione, obrzęknięte i zazwyczaj obłożone nalotami. Infekcja ta występuje w zachorowaniach sporadycznych i nie jest raczej zaraźliwa. Zdarza się jednak, że mogą wybuchnąć epidemie.
Najczęściej chorobę wywołują bakterie ropne – streptokoki, gronkowce lub pneumokoki, które stale obecne są w tkance limfatycznej. Jednak w momencie, gdy system odpornościowy z jakichś powodów ulegnie osłabieniu, bakterie zaczynają rozmnażać się w takich ilościach, że wywołują opisane powyżej objawy. Spadek odporności może mieć różne przyczyny, na przykład może być spowodowany przechłodzenie, silnym zdenerwowaniem lub stresem.

Choroby mięśni.

Mięśnie stanowią osłonę szkieletu i wprawiają w ruch poszczególne partie naszego ciała. Niestety, istnieje wiele chorób – mniej lub więcej poważnych – które upośledzają funkcjonowanie układu mięśniowego. Mięśnie stanowią większą część naszego ciała. Są zbudowane z tkanki zdolnej do kurczenia się i wraz z układem kostnym odgrywają rolę w wykonywaniu ruchów i utrzymywaniu pozycji ciała. W rezultacie poważne choroby mięśni, takie jak dystrofia mięśniowa, powodują znaczne upośledzenie ruchów. Na szczęście choroby mięsni są stosunkowo rzadkie, być może dlatego, że tkanka ta jest bardzo aktywna i dobrze ukrwiona. Do innych dolegliwości mięśniowych należą między innymi kurcze, naciągnięcie i zerwanie mięśnia, reumatyzm i inne rodzaje zapaleń. Czasami w mięśniach pojawiają się guzy i pasożyty. Normalnie mięśnie kurczą się pod wpływem stymulacji nerwowej. Impuls dociera do włókien, tak zwanych aktyny i miozyny, z których zbudowany jest mięsień. Rozróżnia się dwa rodzaje skurczów: izotoniczne oraz izometryczne.

Gorączka Q

W 1937 roku lekarze po raz pierwszy zaobserwowali chorobę o objawach bardzo podobnych do grypy jednak wywołaną nie przez wirusy ale przez bakterie. Ponieważ przebiegająca z wysoką gorączką choroba po raz pierwszy wystąpiła w australijskim stanie Quessland, nazwano ją gorączką Q. W Europie schorzenia to rozpoznano po raz pierwszy na Bałkanach w 1941 roku. Gorączka Q nazywana jest także gorączką rzeźnikowi oraz gorączką siedmiodniową. Określenia te opisują zagrożoną grupę zawodową oraz czas trwania choroby. Schorzenie to trwa bowiem tydzień i przenoszone jest na człowieka przez bydło owce i kozy. Dlatego też gorączka siedmiodniowa jest chorobą zawodową na którą szczególnie narażeni są rolnicy hodowcy bydła rzeźnicy i pracownicy mleczarni. Pod koniec lat czterdziestych w Szwajcarii i w Badenii w Niemczech wybuchła epidemia która objęła ponad 3000 chorych. Gorączka Q daje objawy przypominające grypę połączoną z zapaleniem płuc. Utrzymują się one przez 7 dni w wyjątkowych przypadkach nawet 14. Gorączka niekiedy pozostawia po sobie uszkodzenia płuc i innych narządów z reguły przemija jednak bez poważniejszych następstw. Gorączka Q jest chorobą zakaźną. Chory zagraża się głównie od zwierząt rzadko od innych osób.

Debilizm

Debilizm jest zaliczany do lekkich upośledzeń umysłowych. Stopień upośledzenia mierzy się ilorazem inteligencji. Stosując skalę ilorazu inteligencji (której średnia wynosi 100 z odchyleniem standardowym 16), za osoby dotknięte debilizmem uznaje się te, u których wartość ilorazu wynosi między 51 a 67. Statystyki wykazują, że na 200 noworodków przeciętnie jeden wykazuje upośledzenie umysłowe i przeważnie stwierdza się u niego debilizm. Osoby dotknięte debilizmem są wprawdzie upośledzone, jednak dzięki odpowiedniej stymulacji mogą się uczyć. Aby zrozumieć jakieś pojęcie czy kwestie potrzebują po prostu znacznie więcej czasu niż ich prawidłowo rozwinięcie rówieśnicy.

Debilizm nie daje zawsze takiego samego zespołu objawów, lecz przyjmuje różne postacie. Najczęściej jednak osoba dotknięta debilizmem ma wyraźnie spowolnione ruchy, których częściowo nie potrafi kontrolować, ograniczony zasób słownictwa i mówi też znacznie wolniej niż inni.

Objawy:

– opóźnione wyczucie ruchów celowych.
– spowolnione, często niekontrolowane ruchy.
– mniejszy zasób słów oraz opóźniony rozwój mowy.
– zaburzenia nastroju.
– lęk przed obcymi ludźmi i nowym otoczeniem.

Debilizm jako następstwo organicznych uszkodzeń mózgu jest nieuleczalny. Jednak odpowiednia opieka i stymulacja umożliwiają uzyskanie znacznej poprawy stanu chorego.

Starość

Jako starość określa się ostatni okres życia człowieka, rozpoczynający się w wieku około 70 lat. W organizmie człowieka następują charakterystyczne zmiany, które są, efektem naturalnego procesu, starzenia się, a nie choroby. Pierwszą zewnętrzną oznaką starości jest zmniejszenie się elastyczności skóry. Starzenie się w takim, samym stopniu dotyczy narządów zewnętrznych. Niektóre z nich, zmniejszają się, a mięśnie stopniowa zanikają. Zmiany starcze nie omijają mięśnia sercowego, który wyraźnie słabnie i staje, się mniej wydolny. Swoją elastyczność tracą także naczynia, krwionośne. Spada zdolność organizmu do wysiłku zewnętrznego, dlatego starszy człowiek jest mniej sprawny i ma słabszy refleks. W przeciwieństwie, do sprawności fizycznej, sprawność umysłową często udaje się zachować aż do późnych lat życia. Wiele procesów zachodzących w organizmie, starszej osoby nie zostało dotychczas, do końca zbadanych. Wywodzi się z założenia, ze istotną rolę odgrywają zmiany zachodzące na poziomie komórek – najmniejszych jednostek budujących ciało ludzkie. Stwierdzono na przykład, że w komórkach zaczyna gromadzić się duża ilość produktów przemiany materii, które u młodszego człowieka są z komórek usuwane.

Śpiączka afrykańska

Śpiączka afrykańska, trypanosomatoza, jest chorobą inwazyjną wywoływaną przez pierwotniaka świdrowca. Choroba przebiega w czterech fazach. W późniejszych stadiach pacjent cierpi między innymi na chorobliwą senność. Jeżeli nie zastosuje się odpowiedniego leczenia, śpiączki afrykańska prawie zawsze prowadzi do śmierci pacjenta. Obszar występowania tej choroby leży pomiędzy 15 północnymi a 15 południowym równoleżnikiem. Rozróżnia się dwie odmiany schorzenia zachodnio-afrykański która ma charakter podstępnym oraz przewlekły oraz odmianę wschodnio-afrykańską, o ostrym przebiegu. Czynnik chorobotwórczy w obu przypadkach jest przenoszony przez muchę tse-tse. Ze względu na łatwość zakażenia i nieodpowiednie warunki medyczne umieralność na tę chorobę w krajach tropikalnych jest duża. W Afryce na śpiączkę afrykańską umiera około 5000 osób rocznie. Drobnoustroje trafiają do organizmu człowieka wraz ze ślina muchy tse-tse podczas ukąszenia. Dostają się one pod skórę i tam rozmnażają się. Następnie przenikają do naczyń krwionośnych i z krwią są transportowane są po całym organizmie aż do końca atakują mózg. Pierwotniaki rozmnażają sięgały czas w różnych miejscach ciała. Kolejne pokolenia róznią się pomiędzy sobą strukturą białkową otoczki.

Zwyrodnienie stawów

Stawy należą do najbardziej narażonych na obrażenia części ciała. Z tego powodu główka stawowa pokryta jest śliską, odporną na ścieranie chrząstką. Poza tym torebka stawowa wydziela tzw. maź, ułatwiającą przesuwanie się względem siebie poszczególnych kości. Bardzo często zdarza się, że chrząstka jest zbyt mało odporna na obciążenie, a przerwy pomiędzy obciążeniami są nie wystarczająco długie i dlatego szybko zaczyna zażywać się. Zmiany w budowie chrząstki powodują uszkodzenia zakończeń kości i są przyczyną procesu ich deformacji. Choroba zwyrodnieniowa stawów, zwana artrozą, dotyka wiele osób, najczęściej ludzi w podeszłym wieku. Ma ona związek ze „starzeniem się” chrząstek stawowych, które z wiekiem tracą właściwą im sprężystość i gładkość powierzchni.
Poza oznakami zużycia szczególnie obciążonych stawów, przyczyny zwyrodnień bywają bardzo różne. Wadliwość czy słabość chrząstki może być na przykład uwarunkowana genetycznie. Ponadto, na skutek asymetrycznej budowy szkieletu (nogi różnej długości, wykrzywione w kształcie „X” lub na zewnątrz) niektóre stawy są nierównomierne obciążone i dlatego zaczynają szybciej się zużywać. Źle gojące się złamania kości, które krzywo się zrastają, prowadzą również do nierównomiernego rozłożenia ciężaru ciała na poszczególne stawy.

Choroby tropikalne i pasożytnicze.

Najpoważniejsze choroby tropikalne są przyczyną cierpień i śmierci milionów ludzi na Ziemi. Zazwyczaj występują tam, gdzie populacja jest niedożywiona i egzystuje w bardzo złych warunkach. Rządy i służba zdrowia prowadzą wojnę przeciwko tym, często śmiertelnym, chorobom. Choć choroby tropikalne nie zostały dokładnie zdefiniowane, określeniem tym obejmuje się głownie schorzenia szerzące się w gorących strefach klimatycznych, gdzie panuje bieda i złe warunki higieniczne,. Występują najczęściej, ale nie wyłącznie, w tropikach – w strefie pomiędzy Zwrotnikiem Raka i koziorożca o szerokości 2500km po obu stronach równika. W rzeczywistości tylko kilka z nich występuje wyłącznie w tropikach, a takie choroby jak dżuma czy trąd, kiedyś szeroko szerzyły się w Europie. Większość chorób tropikalnych wywołują wirusy, bakterie lub mikroskopijne pasożyty. Choroby pasożytnicze są wywoływane przez organizmy żywe, które żyją w ciałach innych organizmów będących ich gospodarzami.

Rak pochwy i sromu

Nowotwory o charakterze złośliwym pochwy oraz zewnętrznych narządów płciowych należą do najrzadziej występujących schorzeń nowotworowych żeńskich narządów płciowych. Pojawiają się najczęściej u kobiet które mają już za sobą okres przekwitania to znaczy między 60-70 rokiem życia. Pierwszymi objawami choroby są prawe zawsze zmiany skórne. Tego rodzaju pierwsze oznaki często niestety są lekceważone gdyż nie towarzyszą im żadne lub tylko niewielkie dolegliwości. Same w sobie również nie stanowią zagrożenia, powinny jednak być zawsze traktowane jako pierwszy stopień zwyrodnienia tkanki. W wypadku raka pochwy najczęściej ma się do czynienia z przerzutem nowotworu z innej części ciała. Przeżuty do pochwy pochodzą głównie z nowotworów macicy i pęcherza moczowego. Pierwotnie raki pochwy to znaczy guzy nowotworowe są bardzo rzadkie. Do stanów przedrukowych pochwy należy dysplazja i rogowacenia białe na wieloogniskowym obrzęku oraz zaczerwienieniu. Rozwojowi nowotworu sprzyja także ciągłe drażnienie wrażliwej błony wewnętrznej pochwy na przykład przez przewlekłe stany zapalne przez opadniecie krążka śródmacicznego. Stanami przedrukowymi sromu są takie schorzenia jak rogowacenie białe marskość sromu oraz kłyciny Kończyste sromu.

Nerwice

Coraz częściej dzieci wychowywane są w tak zwany bezstresowy sposób. Rodzice nie narzucają dzieciom żadnych obowiązków, pozostawiając im praktycznie całkowitą swobodę działania. Dzieci tak wychowywane robią, co chcą, a jeśli zrobią coś złego nie są zazwyczaj karane, ponieważ rodzice zakładają, że dziecko samo z siebie wyciągnie wnioski ze swego złego zachowania i drugi raz zachowa się poprawnie. Rodzice za wszelką cenę unikają sytuacji w codziennym życiu, które mogłyby zestresować ich pociechy. Dziecko takie żyje pod przysłowiowym kloszem, kompletnie oderwane od rzeczywistości. Dodatkowo jest utwierdzane w przekonaniu o swej wielkiej wartości. Tak wychowane dziecko kiedyś niestety musi skonfrontować się z otaczającym go światem. O ile przez trudy szkoły pomogą przejść mu rodzice, o tyle w pracy trzeba zacząć sobie radzić samemu. Przekonany o swej doskonałości człowiek nagle zostaje sprowadzony na ziemię. Okazuje się, że jego wiedza jest niewielka, pracuje za wolno, często się myli. Poza tym ciągle z kimś jest porównywany. Rano budzi się zestresowany, w pracy stresuje się jeszcze bardziej. Wpada w nerwice, każda sytuacja go przeraża. Aby jakoś w miarę normalnie funkcjonować, zaczyna łykać proszki na uspokojenie, albo szuka fachowej pomocy u psychologa.

AIDS

Jest to skrót angielskiej nazwy Acquired Immune Deficiency Syndrome, co w języku polski znaczy zespół nabytego upośledzenia odporności. AIDS wywołany jest przez wirus HIV. AIDS nie jest typową chorobą zakaźną o specyficznych objawach lecz wykazuje cały zespół symptomów. Objawy te są bardzo liczne, mogą się nasilać a następnie znikać. Od momentu zakażenia wirusem HIV do chwili ataku choroby może upłynąć nawet ponad 10 lat. Typowym objawem choroby jest występowanie trudnych do opanowania infekcji oraz różnego rodzaju nowotworów złośliwych. Chorzy na AIDS w zawansowanym stadium choroby cierpią na rzadki przypadek raka skóry zwany mięsakiem Kaposiego. Chorobę wywołuje wirus HIV który osłabia system odpornościowy organizmu, c kolei sprzyja rozwojowi infekcji. Wirusy HIV mogą znajdować się w spermie wydzielinie z pochwy łzach ślinie mleku matki, krwi oraz moczu. Zakażenie może nastąpić wyłącznie przez bezpośredni kontakt z krwią lub błonami śluzowymi chorego. Może to mieć miejsce podczas stosunku płciowego, porodu lub transfuzji krwi. Do przenoszenia wirusa dochodzi często u narkomanów poprzez używanie wspólnych igieł i strzykawek. Niestety nie wynaleziono dotychczas skutecznego leki przeciwko AIDS.

Migrena

W przypadku tej choroby mamy do czynienia z silnymi bólami występującymi po jeden stronie głowy, które mogą utrzymywać się kilka godzin lub dni. Bóle te maja postać nagłych ataków, a towarzyszą im często nudności, wymioty oraz zaburzenia wzroku. Problem ten nie został jeszcze do końca zbadany. Stwierdzono jednak związek między występowaniem migreny a stanem tętnic mózgowych. Powodem wystąpienia ataku choroby jest niedostateczne zaopatrzenie mózgu w krew. Przyczyną tego jest zwężenie tętnic przez napięte mięśnie ścian arterii lub powstałe obrzmienie ich najbardziej wewnętrznej warstwy. Gdy tętnice rozszerzą się ponownie, pojawiają się typowe dla tego schorzenia bóle głowy. Do czynników stanowiących źródło choroby należą: wrażliwość na zmienne warunki pogodowe, nadużywanie alkoholu oraz tytoniu, jak również fizyczne i psychiczne obciążenie organizmu. Częstą przyczyna jest również nieprawidłowe ułożenie części szyjnej kręgosłupa. Kobiety cierpią na migrenę częściej niż mężczyźni. Stwierdzono związek między pojawieniem się ataków migreny a menstruacją. Stąd też wysnuto wniosek, że jedną z przyczyn choroby są zmiany hormonalne w organizmie. Wskazuje na to fakt, iż w okresie przekwitania częstotliwość ataków zmniejsza się.

Niedoczynność tarczycy

Jest to niewydolność funkcji wydzielniczej tarczyc, której towarzyszą różnego rodzaju objawy wynikające z niedoboru hormonów wydzielanych przez ten gruczoł. Choroba prowadzi do spowolnienia procesu przemiany materii, chory łatwo się męczy, ma obniżoną wrażliwość na bodźce zewnętrzne oraz zwiększone zapotrzebowanie na sen. Najczęstszą przyczyną niedoczynności tarczycy jest przewlekłe zapalenie gruczołu tarczowego. Ponadto schorzenie może być również spowodowane utratą bądź uszkodzeniem gruczołu po zabiegu operacyjnym lub poleczeniu nadczynności tarczycy jodem promieniotwórczym. Do choroby może także doprowadzić przedawkowanie tyreostatyków, czyli środków hamujących nadczynność tarczycy. Jeżeli niedoczynność tarczycy rozwinęła się w okresie życia płodowego lub w pierwszym roku życia, to mówi się wówczas o chorobie wrodzonej. Prowadzi ona do ciężkiego upośledzenia zarówno fizycznego, jak i psychicznego. W najgorszym przypadku następstwem schorzenia może być kretynizm. U osób dorosłych skutkiem niedoczynności tarczyc może być wole.

Objawy:

– zaburzenia pracy serca.
– wrażliwość na zimno.
– osłabienie.
– zwiększone zapotrzebowanie na sen.
– łuszczenie się skóry i łamliwość włosów.
– chrypka.
– przytępienie słuchu.
– apatia.
– przyrost wagi ciała.
– obrzęki.

Anoreksja, bulimia

Nie tylko objadanie się jest szkodliwe dla zdrowia. Głodzenie się i ciągłe odchudzanie również nie jest dla niego korzystne. Można bowiem zapaść na choroby takie jak anoreksja czy bulimia. Leczenie tych chorób jest wyjątkowo trudne, ponieważ choroby te zaczynają się w psychice. Choroby te dotykają najczęściej młode dziewczyny, które mają problemy z zaakceptowaniem swojego wyglądu. Postanawiają się odchudzać, ale robią to w sposób nieodpowiedzialny i szkodliwy dla siebie Bulimiczki na przykład, gdy najedzą się do syta w napadzie żarłoczności, muszą później pozbyć się jedzenia, które zjadły. Wywołują wymioty lub biorą środki przeczyszczające. Wtedy czują się dopiero dobrze. Anorektyczki z kolei liczą każdą kalorię, codziennie się ważą. Wiecznie uważają, że są za grube, wyznaczają sobie wagę, jaką muszą osiągnąć. Ważny jest dla nich tylko ich wygląd, którego tak naprawdę nigdy nie zaakceptują. Niedostarczanie odpowiedniej ilości pokarmu do organizmu, szczególnie, gdy ten rozwija się, jest bardzo szkodliwe. Jeśli choroby nie zacznie się w porę leczyć, można doprowadzić do znacznego wyniszczenia organizmu a nawet śmierci.

Dna moczanowa

Choroba ta nazywana w języku potocznym artretyzmem, podagrą lub paluchą. Polega na dziedzicznych zaburzeniach przemiany materii, których objawem jest podwyższony poziom kwasu moczowego we krwi. Duże stężenie kwasu moczowego i jego soli w kaletkach maziowych, pochewkach ścięgnistych i stawach powoduje, że tworzą się tak kryształki kwasu moczowego, co właśnie jest przyczyną ataków choroby. W ataku dny nagły ból występuje najczęściej w obrębie stawu palucha oraz w śródstopiu, ale może być także zlokalizowany w stawie kolanowym, skokowym lub w nadgarstku.
Mimo dziedzicznych skłonności, choroba może nie ujawniać się przez dłuższy czas. W wypadku, gdy to jednak nastąpi, jej przebieg może być łagodny lub ciężki. Mężczyźni zapadają na dnę znacznie częściej niż kobiety. Do czynników zewnętrznych sprzyjających rozwojowi choroby zaliczana jest dieta zbyt bogata w mięso, konsumpcja bardzo dużych ilości podrobów oraz nadmierne spożywanie alkoholu. Wszystkie zagrożenia dną dotyczy także osób chorych na cukrzycę. U diabetyków mianowicie brak insuliny powoduje, że do krwi dostają się spore ilości kwasów organicznych, powstających w procesie przemiany tłuszczów. Może to doprowadzić do stanu, gdy we krwi znajdzie się ich zbyt duża ilość.

Zapalenie trzustki

W przewlekłym zapaleniu trzustki dochodzi do powolnego, postępującego i nieodwracalnego uszkodzenia narządu i zastąpienia tkanki gruczołowej tkanką łączną. Zmiany te stopniowo prowadzą do niewydolności trzustki zarówno zewnątrzwydzielniczej, jak i wewnątrzwydzielniczej. Gruczoł ten na szczęście posiada duże rezerwy – dopiero po zniszczeniu około czterech piątych tkanki produkcja enzymów trawiennych jest niedostateczna. W przypadku przewlekłego zapalenia trzustki dochodzi też do stanów zapalnych wysypek Langerhansa – małych fragmentów trzustki, gdzie produkowane są dwa hormony: insulina i glukagon. Zaburzenia te prowadza do powstania szczególnego typu cukrzycy, tzw. cukrzycy typu 3.

Objawy:
– nawracające ataki intensywnego bólu.
– zaburzenie trawienia.
– stolce tłuszczowe.
– stolce z białymi smugami (stolce białkowe).
– spadek masy ciała.
– cukrzyca.
– niechęć do tłustych potraw.

Alkohol jest dla trzustki trucizną i to z wielu powodów. Po pierwsze bezpośrednio uszkadza komórki wydzielnicze gruczołu, powodując ich zwapnienie. Po drugie pobudza je do nadmiernego wydzielania śluzu. Poza tym nadużywanie alkoholu prowadzi do zapalenia błony śluzowej żołądka oraz jelit, co również ma niekorzystny wpływ na funkcjonowanie trzustki.

Wole z niedoboru jodu

Poniżej krtani znajduje się gruczoł tarczowy, produkujący hormony tyroksynę, trójjodotyrominą i kalcytoninę. Nieprawidłowe funkcjonowanie gruczołu tarczowego może prowadzić do poważnych zaburzeń przemiany materii. Do produkcji hormonów tarczyca potrzebuje jodu. Jeżeli jego zawartość a naszym pożywieniu jest niewystarczająca, gruczoł tarczowy powiększa się, umożliwiając – mimo niedoboru jodu – produkowanie prawidłowej ilości hormonów. W ten sposób powstaje wole. Wole z niedoboru jodu jest najczęściej wolem obojętnym (poza powiększoną tarczycą, nie stwierdza się zaburzeń w jej czynności) i występuje na danym obszarze nagminnie. Jeżeli wole nie jest leczone, z czasem w powiększonej tarczycy mogą się tworzyć guzki. Takie powiększenie gruczołu tarczowego nazywa się wolem guzkowym.
Jeżeli gruczoł tarczowy produkuje zbyt mała ilość hormonów, przysadka mózgowa zaczyna stymulować ich produkcję, wytwarzając w tym celu wzmożoną ilość hormonu tyreotropowego. Dochodzi do powiększenia gruczołu tarczowego, co może być spowodowane zbyt mała zawartością jodu w wodzie pitnej oraz w pożywieniu, lub też wrodzonym zaburzeniem produkcji hormonu tarczycy. Powiększenie tarczycy może być też następstwem nadczynności tarczycy. Wole nie mówi więc jeszcze nic o rodzaju zaburzenia.

Guzy tkanki chrzęstnej

Tkanka chrzęstna jest to sprężysta tkanka, podporowa zbudowana z komórek chrzęstnych substancji podstawowej i różnego rodzaju włókien. Wskutek obecności swoistych związków chemicznych tkanka, ta charakteryzuje się mniejszą przepuszczalnością natomiast zwiększoną spoistością, rozciągliwością oraz wytrzymałością na ucisk. Spełnia ona różnorodne zadania. Tkanka chrzęstna występuje m.in. w krążkach międzykręgowych w narządach układu oddechowego oraz w narządzie przedsionkowo-ślimakowym. Pokrywa ona także końcówki kości i razem z mazią stawową umożliwia, bezbolesne ruchy kończyn w stawach. Tkanka ta bierze, też udział w procesie powstawani,a i odbudowy kości, na przykład po złamaniach. Jest to tkanka nieunaczyniona i nieunerwiona. Tworzą ją komórki, pomiędzy którymi w substancji, podstawowej znajdują się włókna zbudowane z elastyny i kolagenu. Podobnie jak każdej innej żywej tkanki organizmu, także i z tkanki chrzęstnej aczkolwiek rzadko mogą powstawać nowotwory. Łagodne guzy, tkanki chrzęstnej to tak zwane chrzęstniaki, objawiające się występowaniem wyrośli chrzęstnych, powstających bezpośrednio w tkance chrzęstnej. Najczęściej występują one w, tkance chrzęstnej krtani nasad żeber i tchawicy.

Guzy nosogardzieli

Nos z zatokami przynosowymi oraz gardłem tworzy tzw. nosogardziel – początkowy odcinek dróg oddechowych. Tak jak w każdym innym miejscu ciała, również w nosogardzieli mogą rozwijać się guzy. Najczęściej są to guzy nowotworowe. Łagodnymi guzami nosogardzieli są polipy kostniaki. Nowotworem o charakterze pośrednim między łagodnymi-włókniak. Zdecydowanie złośliwe są natomiast mięsak i rak. Polipy rozwijają się w błonie śluzowej nosa zmienionej w wyniku przewlekłych stanów zapalnych. Zapalenie może być spowodowane infekcją, a także dymem lub oparami substancji chemicznych. Niekiedy przyczyną jest alergia. Kostniaki to łagodne nowotwory wywodzące się z tkanki kostnej. Powstają one zazwyczaj w kościach czaszki i wnikają do wnętrza zatoki czołowej lub skroniowej. Przyczyny rozwoju kostniaków nie zostały dotychczas poznane. Z kolei naczyniako-włókniak nosogardzieli rozwija się z pozostałości tkanki zarodkowej, która nie uległa zróżnicowaniu, Obecność takich niezróżnicowanych komórek zawsze sprzyja rozwojowi nowotworów. Przyczyna rozwoju nowotworów złośliwych nosogardzieli nie została dotychczas dokładnie wyjaśniona. Podobnie jak w przypadku nowotworów złośliwych innych narządów trudno jest stwierdzić, które czynniki są ich bezpośrednią przyczyną.

Robaczyca

Najczęściej występująca u człowieka chorobą pasożytniczą jest owsica. W Europie Środkowej choroba ta dotyczy głównie dzieci i wywołuje ją owsik ludzki. Owsiki kolonizują końcowy odcinek jelita cienkiego, jelito grube oraz wyrostek robaczkowy. Samice owsika maja długość od 9 do 12 milimetrów. Opuszczają one organizm poprzez odbyt i składają jaja w okolicach krocza. Już po kilku godzinach rozwijają się z nich larwy. Są one aktywne głównie w nocy. Glistnica jest wywołana przez glistę ludzką która wielkością i wyglądem przypomina gąsienicę. Również ta robaczyca występuje częściej u dzieci niż u dorosłych. Glisty dostają się do przewodu pokarmowego wraz z zanieczyszczoną żywnością lub pośrednictwem brudnych rąk. Wszystkie rodzaje tasiemców w ciągu swego rozwoju zmieniają gospodarza, to znaczy przenoszą się z jednego gatunku zwierzęcia na drugi, lub ze zwierzęcia na człowieka. Do zakażenia dochodzi drogą pokarmową – albo w wyniku spożycia mięsa zawierającego wągry, albo owoców i warzyw na których znajdowały się jaja. Jaja mogą się również znajdować w sierści zwierząt domowych. Przy bardzo bliskich kontaktach może dojść do zarażenia człowieka. Tasiemiec nieuzbrojony może mieć długość od czterech do dwunastu metrów.

Nałogi

Uzależnić można się od wielu rzeczy. Nie każde uzależnienie jest szkodliwe dla zdrowia. Jest jednak grupa nałogów, prowadząca wcześniej czy później do samozagłady, o ile w porę nałogowiec się nie opamięta lub ktoś nie poda mu pomocnej dłoni. Nałogowiec nie tylko krzywdzi siebie, krzywdzi również swoich bliskich. Dodatkowo każdy nałóg kosztuje sporo pieniędzy. Osoby palące papierosy narażają siebie i tych, którzy wdychają dym z papierosów na zachorowanie na raka płuc. Osoby młode zaczynają palić, aby podnieść swą wartość w oczach rówieśników. Niestety wkrótce uzależniają się i muszą palić coraz więcej. Podobnie rzecz się ma z alkoholem i narkotykami. Używki te „likwidują” stres, pozwalają się wyluzować. Młody człowiek wkrótce dojdzie do wniosku, że bez łyku wódki albo jakiegoś narkotyku, nie poradzi sobie. Ludzie uzależniają się również od lekarstw. O ile narkotyki są drogie i początkowo nie zawsze łatwo do nich dotrzeć, o tyle lekarstwa można kupić nawet na stacji benzynowej. Osobom uzależnionym początkowo wydaje się, że używki rozwiązują wszystkie ich problemy. Wkrótce jednak przekonają się, że to dopiero początek kłopotów. Jeśli opamiętają się szybko, mają szansę na powrót do normalności.

Polineuropatia

Polineuropatia jest to uszkodzenie wielu nerwów obwodowych, czyli włókien nerwowych leżących poza mózgiem i rdzeniem kręgowym. Najczęściej występującym symptomem polineuropatii są zaburzenia czucia, rozłożone symetrycznie po obu stronach ciała. Zazwyczaj bardziej nasilone są zaburzenia czucia w obwodowych odcinkach kończyn. Źródła choroby mogą być bardzo różnorodne, dlatego niekiedy trudno je zdiagnozować. Polineuropatii nie powodują jednak uderzenia lub uszkodzenia mechaniczne po wypadkach. Najczęściej występującą przyczyna polineuropatii jest przewlekły alkoholizm i cukrzyca. Także niedożywienie lub nieprawidłowe odżywianie, niedobór witamin oraz niektóre choroby zakaźne, nowotworowe i czynniki genetyczne mogą wywołać polineuropatię. Do innych przyczyn choroby należy uszkodzenie nerwów wskutek zażywania pewnych leków oraz schorzeń na tle zaburzeń przemiany materii. Jednak w około 20% przypadków polineuropatii, przyczyna zachorowania nie jest znana. Głównym celem terapii jest leczenie choroby podstawowej, która jest właściwą przyczyną polineuropatii. Oznacza to że na przykład u pacjenta z cukrzycą dat się do uregulowania poziomu cukrzycy we krwi poprzez odpowiednia dietę lub środki farmakologiczne.

Lęk wysokości

Niektóre osoby ogarnia niepokój, kiedy znajdują się na dużej wysokości. Lęk taki zazwyczaj odczuwa się na otwartej przestrzeni, na przykład w górach na krawędzi przepaści, na moście w pobliżu barierki, na balkonie wysokiego budynku lub nawet w momencie wyglądania przez okno mieszkania na wyższym piętrze. Przepaść, która otwiera się przed człowiekiem odczuwającym taki lęk, fascynuje: przeraża, odpycha, a zarazem absorbuje i przyciąga. Niekiedy wydaje mu się, że jest ściągany w dół lub popychany. Jeśli chodzi o objawy somatyczne, to lęk wysokości wiąże się z możliwością odczuwania zawrotów głowy i nudnościami. Występuje również wzmożone pocenie się i ślinotok. Czynność serca oraz oddech są wolniejsze. Temperatura ciała obniża się. Przyspieszeniu ulega perystaltyka jelit i występuje wzmożone parcie na stolec.
Trzymając głowę w naturalnej pozycji i nie wykonując gwałtownych ruchów można nieco zmniejszyć lęk wysokości. Oczami należy poszukać obiektu, na którym można zawiesić wzrok. Nie wolno patrzeć na poruszające się przedmioty, na przykład na przesuwające się chmury. Nie należy także patrzeć na dół. W górach szczególnie niebezpieczne odcinki należy przejść na czworaka lub czołgając się. Trening pozwala zmniejszyć lęk wysokości. Przekonanie się, że nic się nie stało, pozwala następnym razem zdobyć się na większą odwagę.

Narcyzm

Pojęciem narcyzmu określa się w psychologii nadmierną miłość własną, połączoną z mylną oceną własnej wartości. Narcyzm uwidacznia się też w odbiegających od norm zachowania seksualnego. Według Zygmunta Freuda, każde dziecko przechodzi fazę rozwoju silnie nacechowaną zachowaniami narcystycznymi, która jeśli kształtowanie się osobowości przebiega normalnie, nie prowadzi do narcyzmu w wieku dorosłym. W psychologii wyróżnia się narcyzm pierwotny, w którym zainteresowania kieruje się zarówno ku własnej osobie jak i ku otoczeniu, oraz chorobliwy narcyzm wtórny, który powoduje, że człowiek skupia się wyłącznie na własnej osobie, tak, że dochodzi do niezgodnej z rzeczywistością oceny własnej wartości. Taki zachwyt własną osobą oznacza przeniesienie na własne ja energii uczuciowej i psychicznej płynącej z nieświadomości popędów. Taka reakcja wynika z potrzeby kateksji, czyli wyładowania impulsów, związanych głównie z libido. Już we wczesnym okresie życia dziecka, mimo tego, że matka intensywnie nim się opiekuje, dochodzi do osłabienia kontaktu i nieuniknionego przetwarzania jedność matki i dziecka. Dziecko próbuje wyrównać tę stratę. Wytwarza sobie wspaniały obraz własnej osoby i idealizuje wizerunek własnej osoby.

Rak prostaty

Prostata – zwana też gruczołem krokowym lub sterczem – jest jednym z męskich wewnętrznych narządów płciowych. Kształtem i wielkością przypomina kasztan jadalny. Ważąca około 20 g prostata położona jest pod pęcherzem moczowym i przylega do początkowego odcinka cewki moczowej, w którym znajdują się ujścia nasieniowodów i przewodów odprowadzających pęcherzyków nasiennych. Prostata składa się z około 30-50 mniejszych gruczołów cewkowo-pęcherzykowych otoczonych przez tkankę łączną włóknistą i pasma mięśni gładkich. Mianem raka prostaty określa się złośliwy nowotwór gruczołu krokowego. Jest to najczęstsze chorzenie układu moczowo-płciowego, mężczyzny, które rozwija się głównie w wieku 50-70 lat. Rak prostaku zajmuje trzecie miejsce na liście śmiertelnych nowotworów złośliwych u mężczyzn tuż za rakiem płuca oraz układu pokarmowego. Przyczyny raka prostaty nie są na razie dobrze znane wiadomo jedynie, iż wpływ na rozwój nowotworu tego narządu maja zmiany czynności hormonalnej i być może wysokobiałkowa dieta. Męskie hormony płciowe przyspieszają rozwój raka prostaty, zaś żeńskie hormony płciowe – powstające również w organizmie mężczyzny – rozwój ten hamują. Leczenie raka prostaty różni się w zależności od stopnia zawansowania nowotworu.

Choroby skóry.

Skóra jest częścią ciała człowieka mającą bezpośredni kontakt z otoczeniem. W rezultacie jest nieustannie atakowana przez zarazki, związki chemiczne i czynniki pogodowe. Choroby i dolegliwości skórne występują często, rzadko jednak bywają poważne. Główną funkcją skóry jest regulacja temperatury organizmu. W tym celu została wyposażona w gruczoły potowe, włosy, siatkę naczyń włosowatych. Ujściem gruczołów potowych są pory, znajdujące się na powierzchni skóry. Przy każdym włosie występuje gruczoł łojowy, którego wydzielina – łój – natłuszcza cebulkę włosowatą. Gruczoły łojowe i potowe mogą zostać zablokowane lub zaatakowane przez różnego rodzaju zarazki. Prowadzi to do zapalenia, objawiającego się zaczerwienieniem i obrzęknięciem, a także tworzeniem się podwyższonej tkanki na powierzchni skóry. Wykwity skórne są ogólnie nazywane „plamkami” i należą do nich pryszcze, czyraki, krosty i pęcherze. Zablokowanie gruczołów potowych przez brud lub zarazki prowadzi do zapalenia zwanego „potówką”.

Zapalenie spojówek

Spojówka – cienka, przezroczysta, bogato unaczyniona błona śluzowa – wyściela wewnętrzną powierzchnię powiek, przednią powierzchnię twardówki i gałkę oczną aż do rogówki oka. Zapalenie spojówek to często nie tylko zapalenie samej błony śluzowej, ale także rogówki. Najczęściej zapalenie spojówek pojawia się z powodu ogólnego podrażnienie, na przykład przez dym, kurz, gorąca, zimno, wiatr czy światło ultrafioletowe (podczas pobytu w górach, przy silnym nasłonecznieniu, a także przy pracach spawalniczych), jak również pyłki i leki (uczuleniowe zapalenie spojówek) oraz ciała obce w oku. Także silnie chlorowana woda może mocno podrażnić spojówki. U osób wrażliwych często wystarczy już nadmierny wysiłek oczu (długotrwałe czytanie przy złym oświetleniu albo źle dobrane okulary).
Dalsze przyczyny to zakażenie spojówek przez bakterie i wirusy, także wirus opryszczki, powodujący grudkowate zapalenie spojówek.
Oko jest zaczerwienione, sprawia ból i łzawi, chory często ma wrażenie, jakby w oku tkwił piasek. W przypadku zapalenia bakteryjnego i wirusowego, z oka wydobywa się ropna wydzielina, a rano powieki są sklejone. Jeżeli zapalenie objęło także rogówkę, to ból jest silny, pojawia się też światłowstręt i chory kurczowo zaciska powieki.
Choroba nie jest niebezpieczna, jednak zapaleni spojówek, szczególnie wywołane przez bakterie lub wirusy, musi być koniecznie leczone przez lekarza, aby nie doszło do powstania bliznowacenia rogówki albo spojówki oka.

Zakażenia grypowe

Zakażeniem grypowym określa się infekcję górnych dróg oddechowych wywołane przez zarazki chorobotwórcze należące do różnych grup wirusów. Najczęściej przebieg zakażenia grypowego, popularnie nazywanego przeziębieniem, ma łagodny przebieg i nie powoduje żadnych groźnych komplikacji. Najczęściej chora osoba zaraża drogą kropelkową – zarazki są przenoszone podczas mówienia kaszlu czy kichania. Wirusy których obecność stwierdza się we wydychanym powietrzu, mogą być również roznoszone poprzez wydzielinę znajdującą się na rękach. Każda osoba w ciągu całego życia przechodzi infekcję grypową co najmniej od 4 do 5 razy. Jednokrotnie przebycie choroby nie powoduje bowiem nabycia trwałej odporności. Ponieważ infekcja grypowa jest najczęściej wywoływana przez wirusy, nie można zastosować leczenia przyczynowego. Możliwe jest natomiast zastosowanie środków zmniejszających objawy przeziębienia. Chłód oraz wilgoć zmniejszają obrzęk błony śluzowej górnych dróg oddechowych, dlatego niekiedy stosuje się zimne okłady. Szczególnie przydatne mogą być inhalacje. Wdychanie oparów roztworu soli kuchennej lub olejków eterycznych również pomaga zmniejszyć objawy przeziębienia, miedzy innymi powoduje upłynnienie się wydzieliny, co umożliwia szybsze udrożnienie dróg oddechowych.

Mięśniaki

Są to nowotwory łagodne umiejscowione w mięśniach. Najczęściej występują one w mięśniach gładkich macicy, rzadziej w mięśniach poprzeczne prążkowanych. Obecność mięśniaków nie jest niebezpieczna, ale często wymaga leczenia. Guzy te zbudowane są z mięśni oraz tkanki łącznej, występują pojedynczo lub w towarzystwie kilku innych. Mięśniak może mieć różne rozmiary: od wielkości główki szpilki do rozmiarów głowy. Choroba występuje głównie w wieku dojrzałym – często dopiero po upływie trzydziestego roku życia. Przypuszcza się, że powstawianie i rozwój mięśniaków zależne są od czynności jajników. Mięśniaki powstają najczęściej w trzonie macicy. Nie wiadomo dotąd, co decyduje o skłonności do ich powstawania. Wzrostowi mięśniaków sprzyjają prawdopodobnie hormony endogenne. Stwierdzono na przykład, że u kobiet przyjmujących estrogeny istniejące już mięśniaki powiększają się. Podobnie jest w przypadku kobiet ciężarnych. Jakkolwiek częściej na chorobę tą zapadają kobiety, które nie rodziły albo urodziły tylko jedno bądź dwoje dzieci, nie ma wystarczających dowodów na to że u kobiet, które jeszcze nie rodziły istnieje większe ryzyko powstawania mięśniaków. Guzy te nie powodują zazwyczaj większych dolegliwości. Jednak nawet wtedy kobieta nie powinna zaniedbywać systematycznych kontroli.

Białaczka III

Istotą ostrej białaczki szpikowej, podobnie jak w innych formach tej choroby, jest wzmożona produkcja białych krwinek, a dokładniej mówiąc jej prekursorów. Podstawową cechą komórek białaczkowych jest ich niezdolność do dalszego dojrzewania i różnicowania się. Powoduje to, że cały czas powstające komórki patologiczne gromadzą się w szpiku i krwi obwodowej i nie uzyskują normalnych funkcji obronnych właściwych białym krwinkom. D objawów choroby należą najczęściej krwotoki z nosa lub pojawiające się na powierzchni skóry inne plamy. Pacjent jest blady, ma gorączkę i często odczuwa bóle kości i mięśni kończyn. Powoli traci on siły i staje się apatyczny. Ostra białaczka szpikowa może wystąpić u osoby w różnym wieku, najczęściej jednak pojawia się u ludzi stosunkowo młodych między 30. a 40 rokiem życia. Czynniki wywołujące białaczkę mogą być różne natury bywają przekazywane genetycznie, ale także znajdują się w rakotwórczych substancjach, jak na przykład w benzolu. Przypuszcza się, że do grupy czynników wywołujących tę chorobę należą również niektóre wirusy. Poza wymienionymi czynnikami, przyczyną białaczki może być także promieniowanie jonizujące lub stosowane w chemioterapii leki. Różne typy białaczki mogą pojawiać się również jako skutek leczenia innego rodzaju nowotworu.

Odmrożenia

Tak jak zbyt wysokie, tak zbyt niskie temperatury powierza mogą spowodować rozległe uszkodzenia tkanek na skutek stopniowej utraty ciepła przez organizm i zaburzenia funkcjonowania układy krwionośnego. Wychłodzeniu i odmrożeniu w pierwszej kolejności ulegają odkryte na policzkach, a także palce rąk i nóg. Należy je więc starannie chronić. W ostateczności można na przykład ciepłą dłonią osłaniać na mrozie uszy lub nos, a zamarzniętą rękę przykładać do brzucha. Szybkiej utracie ciepła sprzyjają wilgoć i przemoczenie odzieży, wiatr i bezruch. O odmrożenia łatwiej u osób starszych, dzieci chorych zwłaszcza z zaburzeniami krążenia krwi, oraz tych u których wcześniej dochodziło do odmrożeń. Uszkodzenia tkanek wywołane przez miejscowe odmrożenia I stopnia są niemal takie same jak poparzeniach. Organizm broniąc się przed utratą ciepła próbuje przede wszystkim zachować odpowiednią temperaturę w obrębie ważnych narządów wewnętrznych. Dlatego najpierw krew odpływa z zewnętrznych powłok ciała, by w ten sposób zmniejszyć ilość ciepła traconego przez skórę, która staje się blada. Niewielkie włosko na rękach i nogach podnoszą się – jest to odruch, który niegdyś silnej owłosionemu człowiekowi pozwała, tak jak wielu innym ssakom, zwiększyć barierę chroniącą.

Wścieklizna

Wścieklizna to bardzo poważna choroba wirusowa powodująca uszkodzenie centralnego układu nerwowego u mózgu która może dotknąć każde stałocieplne zwierzę, w tym też człowieka. W literaturze medycznej brak jest przypadków, które opisywałyby wyleczenie chorego na wściekliznę. Wirusy wścieklizny wnikają do organizmu człowieka ze śliną zakażonego zwierzęcia, najczęściej przez ranę powstała po ugryzieniu. Inne drogi zakażenia na przykład poprzez powstałe wcześniej otwarte zranienia oczy lub błony śluzowe jamy ustnej tez są możliwe ale występują bardzo rzadko. Człowiek jest stosunkowo mało podatny na zachorowanie na wściekliznę, choroba ta rozwija się jedynie u 10-20% zakażonych. Jednak przy każdym podejrzenia zakażenia należy poddać się szczepieniom nawet jeśli pacjent był już wcześniej szczepiony. Wścieklizna jest chorobą znana już od stuleci i rozpowszechnioną niemal na całym świecie. Po II Wojnie Światowej przez Europę ze wschodu na zachód przeszła olbrzymia fala epidemii wścieklizny rozprzestrzeniająca się każdego roku w promieniu około 50km. Przez dziesiątki lat głównymi nosicielami wścieklizny były lisy. Choroba ta występuje też często u wiewiórek i innych gryzoni, które łatwo mogą zakazić nie szczepione zwierzęta domowe.