Białaczka III

Istotą ostrej białaczki szpikowej, podobnie jak w innych formach tej choroby, jest wzmożona produkcja białych krwinek, a dokładniej mówiąc jej prekursorów. Więcej »

 

Monthly Archives: Marzec 2013

Otyłość

Stare powiedzenie mówi: „kochanego ciała nigdy za wiele”. Matki uważały, że jeśli ich dziecko jest pulchniutki, to oznacza, że jest zdrowe. Niestety nie jest to prawda. Coraz więcej ludzi ma problemy z nadwagą. Problemy z nią często zaczynają się już w dzieciństwie. Dzieci nie odżywiają się zdrowo. Jedzą zbyt wiele słodyczy, chipsów, piją za dużo słodzonych napojów gazowanych. Ich dieta często jest uboga w warzywa i owoce. Człowiek dorosły często również nie ma pojęcia o zdrowym odżywianiu. Śniadanie zjedzone naprędce, lub kawa zamiast niego. Na obiad jakiś fasfood, wieczorem późna, ciężkostrawna kolacja. No i alkohol. To wszystko przyczynia się do wzrostu wagi ciała. A wraz z jej wzrostem zaczynają się problemy ze zdrowiem. Nadwaga zwiększa ryzyko zachorowania na takie choroby jak: zwyrodnienia kręgosłupa, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, zawały serca, wylewy. Lista chorób, wywołanych otyłością, jest znacznie dłuższa. Nie należy zapominać również o aspekcie psychologicznym. Człowiek szczupły znacznie lepiej czuje się sam ze sobą, niż człowiek mający nadwagę. Ten ostatni widząc codziennie swój obraz w lustrze, ubierając ubrania, w które nie tak dawno jeszcze się bez problemu mieścił, przestaje akceptować siebie.

Histeria

Histeria to zaburzenie osobowości, jedna z form nerwic, która może mieć różne objawy. Pojęcie „histeryczny” w potocznym użyciu określa skrajne stany emocjonalne, na przykład takie jak histeryczny śmiech czy płacz, i ma charakter negatywny. W medycynie określa się w ten sposób chorobę, nazywaną kiedyś nerwicą histeryczną, w której podświadomy konflikt psychiczny prowadzi do wystąpienia – na zasadzie reakcji konwersyjnej – objawów somatycznych. Konwersja polega na mechanizmie przetworzenia nieuświadomionych, zepchniętych do podświadomości konfliktów wewnętrznych na objawy zaburzeń organicznych.
Histeria może dawać objawy bardzo wielu różnych chorób – od guza czy udaru mózgu, poprzez reumatyzm stawowy i ataki padaczki aż do niedrożności jelit włącznie. Najczęstszymi objawami są tzw. paraliże histeryczne: zaburzenia ruchu, chodzenia, czucia w dłoniach lub nogach albo porażenie narządów zmysłu, objawiające się utratą powonienia, głosu, ślepotą czy głuchotą. Na drugim miejscu są napady. Mogą one mieć charakter gwałtownego i nagłego wyładowania, jak i objawów zawału serca albo zaburzeń oddychania (duszności). Czasem dochodzi do zupełnego paraliżu – chory nie może wykonać żadnego ruchu. U chorych częste są także skargi na bóle. Zdarzają się przypadki przyjmowania do szpitala osoby na przykład z ostrymi objawami niedrożności jelit. Dopiero przy wziernikowaniu jamy brzusznej okazuje się, że wszystkie narządy wewnętrzne są w porządku. Także stany zamroczenia świadomości i silne drgawki mogą być objawami histerii.

Czerniak

Czerniak to nowotwór złośliwy. Wyjątek stanowi czerniak młodzieńczy, który może pojawić się przed okresem dojrzewania płciowego i nie ulega zezłośliwieniu. Czerniak złośliwy rozwija się w wyniku przemiany melanocytów. Melanocyty zawiera skóra nabłonek śluzowy oraz siatkówka oka – wszędzie tam może się rozwijać czerniak, który szerzy się powierzchownie lub tworzą się guzki i nowotwór wnika wgłęb tkanki. Znamiona mają kolor od żółto-brązowego po ciemnobrązowy. Mogą też być czarnoniebieskie, gdy wytwarzają je melanocyty w głębszych warstwach skóry – te jednak rzadziej stanowią przyczynę czerniaków. Wyróżnia się także postać bezbarwnikową czerniaka, który nie zawiera wcale lub tylko znikome ilości melaniny i jest szczególnie złośliwy. Czerniak może się też rozwinąć z plam soczewicowych, które przypominają duże piegi i są znamionami barwnikowymi o charakterze łagodnym. Przyczyny rozoruj czerniaka nie są do końca znane. Ludzie o jasnej skórze są w wyższym stopniu zagrożeni niż osoby o ciemnej karnacji. Ustalono że czerniaki tworzą się częściej na obszarach skóry często wystawionych na działanie światła słonecznego. Szczególnie niebezpieczne jest rzadkie przebywanie na silnym słońcu – na przykład podczas urlopu. W mniejszym stopniu zagrożone są osoby, których skóra jest regularnie wystawiana na działanie słońca.

Nowotwory

Codziennie ktoś dowiaduje się, że jest chory na raka. Ta choroba przeraża każdego z nas. Niesie ze sobą ból i cierpienie, wiąże się z nieprzyjemnym leczeniem, często niestety nieskutecznym, gdy rak wykryty jest zbyt późno. Każdy ma nadzieję, że ta choroba nigdy nie dotknie jego. Często ludzi nie chcą się badać, aby nie poznać prawdy. A przecież nowotwór wykryty we wczesnym stadium rozwoju najczęściej jest całkowicie wyleczalny. Dlatego bardzo ważne jest, aby wykonywać profilaktyczne badania, szczególnie, gdy znajdujemy się w grupie zwiększonego ryzyka. Należymy do takiej grupy, gdy ktoś z naszej rodziny kiedyś zmagał się z tą chorobą oraz gdy przekroczymy wiek średni. Ale tak naprawdę nie ma reguły, kto zachoruje. Chorują zarówno malutkie dzieci jak i dorośli. Żyjemy w świecie chemii, w każdym pokarmie są jakieś ulepszacze, rośliny są spryskiwane nawozami. To na pewno nie wpływa korzystnie na nasze zdrowie. Dlatego powinniśmy bardzo uważnie zwracać uwagę na to, co jemy. Często niestety sami przyczyniamy się do powstania raka płuc paląc papierosy lub wdychając dym papierosowy.

Pierwotny rak wątroby

Nowotwór wykryty w wątrobie zazwyczaj pochodzi z innych narządów, a komórki, rakowe przedostają się do krwinek wraz z krwią. W takich przypadkach mówi się o nowotworze wtórnym lub guzach przerzutowych. Nowotwór może powstać także z komórek samej wątroby. Określa się go mianem pierwotnego, co wskazuje właśnie na fakt że nie chodzi o jeden z często występujących przerzutów. Częściej występuje on w południowej Europie i jest szeroko rozpowszechniony w Afryce i Azji. Przypuszcza się że przyczyną takiego stanu rzeczy jest to, iż właśnie w tamtych regionach świata często spożywa się zapleśniała żywność – wpływa na to zarówno ubóstwo i zacofanie wielu krajów jak i klimat często nie sprzyjający przechowywaniu żywności. Pleśń zawiera aflatoksyny. Są to toksyny wytwarza przez gdzyby z rodzaju Aspergillus, które są potencjalnie rakotwórcze. Na świecie także w Polsce wyznacza się normy, które określają dopuszczalną zawartość aflatoksyny w produktach spożywczych przeznaczonych dla ludzi i w paszach dla zwierząt, ze szczególnym wyróżnieniem bydła mlecznego. W naszych szerokościach geograficznych główną przyczyną pierwotnego raka wątroby jest nadużywanie alkoholu. Ponad połowa pacjentów jeszcze przed wystąpieniem nowotworu cierpi na marskość wątroby.

Cukrzyca

Rozróżnia się dwie zasadnicze postacie cukrzycy: typ 1, charakteryzujący się całkowitym ustaniem wytwarzania insuliny, oraz typ 2, w którym organizm bądź wytwarza niewystarczające ilości tego hormonu, bądź nie w pełni go zużytkowuje. Cukrzyca typu 2 dotyka przeważnie osób w wieku dojrzałym i jest powszechniej spotykaną postacią, stanowi około 90% przypadków zachorowań na cukrzycę. Najczęściej choroba rozpoczyna się niezauważalnie, około 40 roku życia i ma początkowo przebieg utajony. Często jest więc rozpoznawana przypadkiem, a obawy są niekiedy widoczne dopiero po kilku latach. Cukier, niezbędny materiał energetyczny organizmu, jeśli znajdzie się we krwi w zbyt dużych ilościach, działa jak trucizna. Na jego niszczące działanie najbardziej narażone są najmniejsze naczynia krwionośne. Dlatego po kilku, ewentualnie kilkunastu latach trwania choroby dochodzi do zaburzeń ukrwienia serca, nóg, nerek, siatkówki oka, a w końcu także nerwów.
Do późnych skutków cukrzycy należą: uszkodzenie naczyń serca, prowadzące nawet do zawału, choroby nerek, zaburzenia neurologiczne, nagle pojawiające się, trudno gojące się owrzodzenia na stopach oraz uszkodzenia siatkówki, prowadzące do osłabienia wzroku.

Zimnica

Zimnica zwana także malarią, to najczęściej występująca na Ziemi choroba zakaźna. Jest ona bardzo rozpowszechniona w wielu wilgotnych rejonach Afryki, Azji, Ameryki Środkowej i Południowej. Choroba przenoszona jest przez samice komara widliszka, a jej charakterystycznym objawem są napady gorączki. Zimnicę wywołują pierwotniaki z rodzaju Plazmodium, pasożytujące w czerwonych ciałkach krwi, które przez ślinę komarów dostają się do organizmu człowieka lub innych ssaków. Wyróżnia się trzy rodzaje zimnicy – każdy ma inny przebieg, inny stopień nasilenia i częstotliwość występowania ataków gorączki. Trzeciaczka wywoływana jest przez P. vivat, to najczęściej występująca postać choroby. Jej cykl przebiega w ten sposób, że po dniu bez gorączki następuje kolejny atak. Zimnica tropikalna, czyli trzeciaczka złośliwa, która nie ma regularnego rytmu. Trzeciaczkę łagodną wywołuje P. ovale. Przy czwartaczce atak pojawia się po dwóch dniach dobrego samopoczucia. Jeżeli po pobycie w krajach tropikalnych pojawia się gorączka z dreszczami, koniecznie trzeba zgłosić się do lekarza, a jeżeli objawy są bardzo gwałtowne – nawet na ostry dyżur do szpitala. W dużych ośrodkach istnieją także specjalistyczne instytuty medycznej tropikalnej.

Zaburzenia przemiany materii

Przemiana materii (metabolizm) to wszystkie reakcje biochemiczne zachodzące w organizmie zapewniające mu wzrost, zdolność do ruchu i odbierania bodźców zewnętrznych i wewnętrznych oraz reagowania na nie, regeneracji i rozmnażania. Wśród procesów metabolicznych wyróżnia się: procesy anaboliczne (syntezy, budowy), w których z substancji drobnocząsteczkowych wytwarzane są wielkocząsteczkowe składniki ciała, oraz procesy kataboliczne (rozpadu), w których cząsteczki związków złożonych ulegają rozkładowi. Większość substancji wyjściowych dla metabolizmu pochodzi z pokarmów i płynów. Procesy budowy i rozkładu w poszczególnych narządach są w równowadze. Zaburzenia występują wówczas, gdy z płynami i pokarmami stałymi dociera zbyt mało substancji potrzebnych do przemiany materii. Ważnym narządem biorącym udział w przemianie materii jest wątroba, a katalizatorami przemian są enzymy.
Niektóre zaburzenia są uwarunkowane genetycznie lub wnikają ze schorzeń organicznych. W wielu przypadkach powodem zaburzeń przemiany materii jest nieprawidłowe odżywania się – zaburzenia te wynikają z niedoboru lub nadmiaru substancji odżywczych. Przyczyną nadmiaru substancji odżywczych są zbyt obfite posiłki, a niedobór jest najczęściej skutkiem odchudzania się. Diety „cud” proponują najczęściej bardzo nieurozmaicone pożywienie, czego skutkiem jest niedobór niektórych substancji odżywczych. Przyczyną zaburzeń mogą być też uczulenia na niektóre pokarmy. Do takich chorób należy np. celiakia – uczulenie na gluten.

Śpiączka

W medycynie pod pojęciem śpiączki rozumie się stan głębokiej utraty przytomności, przejawiający się brakiem kontaktu z otoczeniem i reakcji na wszelkie bodźce z zewnątrz. Śpiączka może trwać wiele tygodni, podczas których chory ma zamknięte oczy oraz zupełnie nie reaguje na bodźce zewnętrzne. Śpiączka jest zawsze stanem zagrażającym życiu pacjenta. Dla tego pacjenci w stanie śpiączki przebywają na oddziale intensywnej opieki medycznej. Stan ten może być następstwem nieszczęśliwego wypadku, ciężkiej choroby lub jej powikłań, na przykład cukrzycy, a także zaburzenia pracy mózgu na przykład na skutek niedotlenienia lub niedokrwienia pewnych obszarów mózgu. Lekarz jest w stanie dosyć szybko stwierdzić, z jakich przyczyn nastąpiła śpiączka. Ważnymi, pomocnymi w ustaleniu rozpoznania wskazówkami są następujące czynniki: zapach z ust, kolor i suchość skóry oraz śluzówek twarzy i ciała, zmiany w wyglądzie źrenic, przebieg procesu oddychania i krążenia oraz pewne reakcje neurologiczne. Przyczyną śpiączki mogą być choroby o podłożu neurologicznym, do których zaliczyć można: nowotwory, udary, i urazy mózgu, zapalenie opon mózgowych, padaczka, krwotoki mózgowe oraz zatrucia. Objawem nadchodzącej śpiączki hiperglikemicznej jest osłabienie, ból głowy i brzucha oraz silne pragnienie.

Niedoczyność przytarczyc

Uczucie gorąca, zawroty głowy, kołatanie serca i nadmierna drażliwość, kurcze mięśni palców, ramion, stóp, twarzy oraz kurcz mięśni krtani to typowe objawy występujące w przebiegu niedoczynności przytarczyc. Poza tymi symptomami, które mieszczą się w klinicznym obrazie tężyczki, występują też późne powikłania, jak: wypadanie włosów, szorstkość skóry, wzmożona łamliwość paznokci i ubytki w szkliwie zębowym siekaczy. Rzadziej zdarza się zmniejszenie ilości wydzielanego moczu, biegunka i zmętnienie soczewki w gałce ocznej. W przebiegu schorzenia narząd produkuje oraz wydziela do krwiobiegu zbyt mało parahormonu – hormonu regulującego poziom wapnia we krwi. Obniżenie ilości parahormonu w surowicy krwi powoduje spadek poziomu wapnia i wywołuje objawowe chorobowe związane z hypokalcemią. Wapń jest pierwiastkiem spełniającym w organizmie człowieka bardzo ważne funkcje. Bierze on udział w procesie skurczu mięśni i przewodnictwa nerwowego. Jest głównym składnikiem kości, niezbędnym w procesie ich odnawiania. Poza tym wapń wpływa na pracę serca, spełnia istotną rolę w procesach krzepnięcia krwi, aktywności różnych enzymów oraz działaniu hormonów. Z tego powodu obniżenie poziomu wapnia w surowicy krwi powoduje liczne opisane objawy.

Objawy:

– skurcze mięśni i kończyn, twarz oraz mięśni krtani.
– wypadanie włosów, uszkodzenia skóry, paznokci i zębów.
– biegunka, zmniejszone wydzielanie moczu.
– zaćma.

Majaczenie

Majaczeniem, określanym także jako delirium, nazywa się stan przemijającego zaburzenia świadomości, któremu towarzyszą objawy zarówno psychiczne, jak i fizyczne (halucynacje, urojenia, drgawki, bredzenie). Majaczenie występuje na przykład przy ciężkich zatruciach, przewlekłym alkoholizmie, uzależnieniu od narkotyków lub leków i groźnych infekcjach. Może również pojawić się po dużych urazach. Szczególnie często występuje podczas tak zwanego głodu narkotycznego. Przyczyny, które prowadzą do wystąpienie tego stanu, nie są dokładnie poznane. Przyjmuje się, że zaburzenia w gospodarce wodnoelektolitowej, na przykład wysoki niedobór magnezu, mogą wywołać majaczenie. Innymi przyczynami mogą być również: odwodnienie, obniżenie poziomu glukozy, a także przerzuty nowotworowe mózgu. Wiadomo również, że majaczenie pojawia się także wyniku długotrwałego przyjmowania narkotyków lub leków psychotropowych. Ośrodek oddechowy mózgu zostaje wówczas przytłumiony, natomiast przy odstawieniu używek staje się nadwrażliwy. Tłumaczy to nadpobudliwość centralnego układu nerwowego oraz skłonności do występowania drgawek. Majaczenia alkoholowe lub narkotyczne wywołane są także długą bezsennością i ogólnym wycieńczeniem organizmu.

Choroba Alzheimera

Choroba Alzheimera atakuje osoby w starszym wieku, a jej objawem jest powolne osłabienie i utrata wydolności umysłowej. Przyczyną tego procesu jest stopniowy zanik kory mózgowej, przyczyn nienaruszone pozostają obszary odpowiedzialne za podstawowe funkcje życiowe, takie jak oddychanie i krążenie krwi. W przebiegu choroby Alzheimera dochodzi do zaburzeń mowy, pamięci, zmysłu orientacji oraz postępującego otępienia, co może trwać miesiące lub lata. Pacjent ma problemy z pojmowaniem zrozumiałych i prostych dotąd rzeczy i pojęć.
Wciąż jeszcze nie zostały dość dobrze poznane przyczyny występowania choroby Alzheimera. Bierze się ich wiele pod uwagę. W mózgu chorych osób stwierdzono obniżenie się poziomu acetylotransferazy cholinowej. Acetylotrazsferaza choinowa wraz z acetylokoenzymem A powoduje przemianę choliny w acetylocholinę. Acetycholina pełni w ustroju rolę neuromadiatora, czyli jest związkiem chemicznym, który przekazuje informacje z jednej komórki nerwowej do drugiej. W chorobie Alzheimera dochodzi także do uszkodzenia innych układów neuroprzekaźnikowych.
Nie znając dobrze przyczyn choroby, nie można jej zapobiegać. Jest to również choroba nieuleczalna, a zastosowanie środków farmakologicznych może tylko na pewien czas złagodzić jej objawy. Postępu choroby nie można powstrzymać. Specjalne ćwiczenia pamięciowe mogą jedynie przez pewien czas opóźniać nasilenie się jej objawów.

Zapalenie opon mózgowych

Wczesnoletnie zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych jest to infekcja opon mózgowych i mózgu. Chorobę wywołuje wirus przenoszony głównie przez kleszcze, choć stwierdzono również przypadki zachorowań po spożyciu niepasteryzowanego mleka pochodzącego od zainfekowanych krów, owiec i kóz. Wirus ten występuje tylko w pewnym ściśle określonym środowisku. W Europie środkowej jest wiele takich obszarów, tak zwanych ognisk przyrodniczych w których żyją zainfekowane kleszcze. U większości pacjentów infekcja rozwija się bezobjawowo. Wszyscy, którzy przybyli już wczesnoletnie zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych zachowują odporność na tę infekcję do końca życia. Przypadki zachorowań występują najczęściej u osób w wieku 30-40 lat. U dzieci infekcja przebiega raczej łagodnie natomiast u starszych pacjentów przeważnie ma ostry przebieg, aż do występowania objawów porażenia oraz zaburzeń świadomości. Wirus wnika do organizmu w wyniku ukąszenia przez kleszcza. Jednak, aby doszło do zakażenia musi upłynąć pewien czas żerowania. Głównym nosicielem wirusa jest najpospolitszy gatunek kleszcza żyjących w Europie Środkowej. Ulubionym środowiskiem tego pajęczaka są zarośla, łąki oraz obrzeża lasów, gdzie występuje na wysokości około 1,5m.

Zakażenia bakteryjne

Bakterie są to drobnoustroje jednokomórkowe będące w większości organizmami cudzożywnymi. Żyją praktycznie wszędzie – w powietrzu, wodzie i glebie. Również skóra, błony śluzowe i przewód pokarmowy człowieka są przez nie zasiedlone – obecność bakterii jest nam niezbędna do życia. Bakterie mogą być np. kuliste, pałeczkowate lub śrubkowate. Wiele z nich posiada rzęski, które ułatwiają poruszanie się. Pewne bakterie mogą tworzyć postacie trwałe nazywane także przetrwalnikami. Niektóre potrzebują do życia tlenu inne nie, jeszcze inne mogą żyć zarówno w warunkach tlenowych jak i beztlenowych. Tylko nieliczne gatunki bakterii wywołują choroby u ludzi. Są to tzw. organizmy patogenne, czyli bakterie chorobotwórcze, które wnikają do organizmu człowieka. Również bakterie tworzące naturalna florę bakteryjną, np. bakterie jelitowe, mogą powodować procesy chorobotwórcze. Ma to miejsce choćby w okresie osłabienia organizmu lub wtedy, gdy w pewnych okolicznościach dochodzi do nadmiernego rozmnożenia się niektórych gatunków bakterii. Najczęściej jednak przyczyną choroby jest zakażenie poprzez kontakt z nosicielem bakterii. Bakterie zazwyczaj wnikają do organizmu poprzez nos, usta lub otwarte rany układu krwionośnego i limfatycznego.

Zespół Korsakowa

Zespół Krosakowa, tak jak wiele innych zespołów chorobowych, występuje w połaczeniu z innymi schorzeniami. Są to przede wszystkim zaburzenia spostrzegania i myślenia, często występuje też zapalenie wielo nerwowe w stopach lub całych nogach. Zapalenie wielo nerwowe jest schorzeniem, nerwów obwodowych – małych nerwów, sięgających aż do skóry. Objawia się ono zaburzeniami czucia, czasem także zaburzeniami ruchu. Zespół określa się nazwiskiem rosyjskiego psychiatry i neurologa Siergieja Kraskowa który pod koniec XIX wieku po raz pierwszy opisał jego objawy. Spostrzeżenia Korsakowa wzbogacają badania, które prowadził niemiecku neurolog, K. Wernickego, nad encefalotopią, powodowaną zazwyczaj przez przewlekły alkoholizm i objawiającymi się zaburzeniami umysłowymi i koordynacji ruchów gałek ocznych. Zespół Korsakowa jest często psychozą stanowiącą ostanie stadium encefalopatii Wernickiego. Chorobę powoduje głównie brak witamin z grupy B. Przyczyną są zaburzenia wchłaniania w jelicie cienkim. Są one często spowodowane nadużyciem alkoholu, który wzmaga perystaltykę jelita cienkiego. W skutek tego pożywienie jest kierowane zbyt szybko do jelita grubego i nie jest w pełni wykorzystywane. Przy chronicznym nadużywaniu alkoholu niszczeją także włókna jelita cienkiego. Całkowita powierzchnia błony śluzowej jelita zmniejsza się, co oznacza zmniejszenie powierzchni odpowiedzialnej za przyswajanie substancji odżywczych.

Zapalenie migdałków

W trakcie tej choroby limfatyczny pierścień gardłowy, składający się z migdałków podniebiennych, migdałka gardłowego i językowego, objęty jest stanem zapalnym. Szczególnie często infekcja atakuje migdałki podniebienne. Zapalenie migdałków jest częstą i bardzo powszechną choroba u ludzi; należy ona do grupy zakażeń ogniskowych, których skutkiem mogą być też choroby innych narządów. Zapalenie objawia się bólem gardła (szczególnie przy przełykaniu) i wysoką gorączką z często towarzyszącymi jej dreszczami. Następuje obrzęk i pojawia się ból węzłów limfatycznych szyi, same migdałki są zaczerwienione, obrzęknięte i zazwyczaj obłożone nalotami. Infekcja ta występuje w zachorowaniach sporadycznych i nie jest raczej zaraźliwa. Zdarza się jednak, że mogą wybuchnąć epidemie.
Najczęściej chorobę wywołują bakterie ropne – streptokoki, gronkowce lub pneumokoki, które stale obecne są w tkance limfatycznej. Jednak w momencie, gdy system odpornościowy z jakichś powodów ulegnie osłabieniu, bakterie zaczynają rozmnażać się w takich ilościach, że wywołują opisane powyżej objawy. Spadek odporności może mieć różne przyczyny, na przykład może być spowodowany przechłodzenie, silnym zdenerwowaniem lub stresem.

Choroby mięśni.

Mięśnie stanowią osłonę szkieletu i wprawiają w ruch poszczególne partie naszego ciała. Niestety, istnieje wiele chorób – mniej lub więcej poważnych – które upośledzają funkcjonowanie układu mięśniowego. Mięśnie stanowią większą część naszego ciała. Są zbudowane z tkanki zdolnej do kurczenia się i wraz z układem kostnym odgrywają rolę w wykonywaniu ruchów i utrzymywaniu pozycji ciała. W rezultacie poważne choroby mięśni, takie jak dystrofia mięśniowa, powodują znaczne upośledzenie ruchów. Na szczęście choroby mięsni są stosunkowo rzadkie, być może dlatego, że tkanka ta jest bardzo aktywna i dobrze ukrwiona. Do innych dolegliwości mięśniowych należą między innymi kurcze, naciągnięcie i zerwanie mięśnia, reumatyzm i inne rodzaje zapaleń. Czasami w mięśniach pojawiają się guzy i pasożyty. Normalnie mięśnie kurczą się pod wpływem stymulacji nerwowej. Impuls dociera do włókien, tak zwanych aktyny i miozyny, z których zbudowany jest mięsień. Rozróżnia się dwa rodzaje skurczów: izotoniczne oraz izometryczne.

Gorączka Q

W 1937 roku lekarze po raz pierwszy zaobserwowali chorobę o objawach bardzo podobnych do grypy jednak wywołaną nie przez wirusy ale przez bakterie. Ponieważ przebiegająca z wysoką gorączką choroba po raz pierwszy wystąpiła w australijskim stanie Quessland, nazwano ją gorączką Q. W Europie schorzenia to rozpoznano po raz pierwszy na Bałkanach w 1941 roku. Gorączka Q nazywana jest także gorączką rzeźnikowi oraz gorączką siedmiodniową. Określenia te opisują zagrożoną grupę zawodową oraz czas trwania choroby. Schorzenie to trwa bowiem tydzień i przenoszone jest na człowieka przez bydło owce i kozy. Dlatego też gorączka siedmiodniowa jest chorobą zawodową na którą szczególnie narażeni są rolnicy hodowcy bydła rzeźnicy i pracownicy mleczarni. Pod koniec lat czterdziestych w Szwajcarii i w Badenii w Niemczech wybuchła epidemia która objęła ponad 3000 chorych. Gorączka Q daje objawy przypominające grypę połączoną z zapaleniem płuc. Utrzymują się one przez 7 dni w wyjątkowych przypadkach nawet 14. Gorączka niekiedy pozostawia po sobie uszkodzenia płuc i innych narządów z reguły przemija jednak bez poważniejszych następstw. Gorączka Q jest chorobą zakaźną. Chory zagraża się głównie od zwierząt rzadko od innych osób.

Debilizm

Debilizm jest zaliczany do lekkich upośledzeń umysłowych. Stopień upośledzenia mierzy się ilorazem inteligencji. Stosując skalę ilorazu inteligencji (której średnia wynosi 100 z odchyleniem standardowym 16), za osoby dotknięte debilizmem uznaje się te, u których wartość ilorazu wynosi między 51 a 67. Statystyki wykazują, że na 200 noworodków przeciętnie jeden wykazuje upośledzenie umysłowe i przeważnie stwierdza się u niego debilizm. Osoby dotknięte debilizmem są wprawdzie upośledzone, jednak dzięki odpowiedniej stymulacji mogą się uczyć. Aby zrozumieć jakieś pojęcie czy kwestie potrzebują po prostu znacznie więcej czasu niż ich prawidłowo rozwinięcie rówieśnicy.

Debilizm nie daje zawsze takiego samego zespołu objawów, lecz przyjmuje różne postacie. Najczęściej jednak osoba dotknięta debilizmem ma wyraźnie spowolnione ruchy, których częściowo nie potrafi kontrolować, ograniczony zasób słownictwa i mówi też znacznie wolniej niż inni.

Objawy:

– opóźnione wyczucie ruchów celowych.
– spowolnione, często niekontrolowane ruchy.
– mniejszy zasób słów oraz opóźniony rozwój mowy.
– zaburzenia nastroju.
– lęk przed obcymi ludźmi i nowym otoczeniem.

Debilizm jako następstwo organicznych uszkodzeń mózgu jest nieuleczalny. Jednak odpowiednia opieka i stymulacja umożliwiają uzyskanie znacznej poprawy stanu chorego.