Białaczka III

Istotą ostrej białaczki szpikowej, podobnie jak w innych formach tej choroby, jest wzmożona produkcja białych krwinek, a dokładniej mówiąc jej prekursorów. Więcej »

 

Monthly Archives: Styczeń 2013

Wole z niedoboru jodu

Poniżej krtani znajduje się gruczoł tarczowy, produkujący hormony tyroksynę, trójjodotyrominą i kalcytoninę. Nieprawidłowe funkcjonowanie gruczołu tarczowego może prowadzić do poważnych zaburzeń przemiany materii. Do produkcji hormonów tarczyca potrzebuje jodu. Jeżeli jego zawartość a naszym pożywieniu jest niewystarczająca, gruczoł tarczowy powiększa się, umożliwiając – mimo niedoboru jodu – produkowanie prawidłowej ilości hormonów. W ten sposób powstaje wole. Wole z niedoboru jodu jest najczęściej wolem obojętnym (poza powiększoną tarczycą, nie stwierdza się zaburzeń w jej czynności) i występuje na danym obszarze nagminnie. Jeżeli wole nie jest leczone, z czasem w powiększonej tarczycy mogą się tworzyć guzki. Takie powiększenie gruczołu tarczowego nazywa się wolem guzkowym.
Jeżeli gruczoł tarczowy produkuje zbyt mała ilość hormonów, przysadka mózgowa zaczyna stymulować ich produkcję, wytwarzając w tym celu wzmożoną ilość hormonu tyreotropowego. Dochodzi do powiększenia gruczołu tarczowego, co może być spowodowane zbyt mała zawartością jodu w wodzie pitnej oraz w pożywieniu, lub też wrodzonym zaburzeniem produkcji hormonu tarczycy. Powiększenie tarczycy może być też następstwem nadczynności tarczycy. Wole nie mówi więc jeszcze nic o rodzaju zaburzenia.

Guzy tkanki chrzęstnej

Tkanka chrzęstna jest to sprężysta tkanka, podporowa zbudowana z komórek chrzęstnych substancji podstawowej i różnego rodzaju włókien. Wskutek obecności swoistych związków chemicznych tkanka, ta charakteryzuje się mniejszą przepuszczalnością natomiast zwiększoną spoistością, rozciągliwością oraz wytrzymałością na ucisk. Spełnia ona różnorodne zadania. Tkanka chrzęstna występuje m.in. w krążkach międzykręgowych w narządach układu oddechowego oraz w narządzie przedsionkowo-ślimakowym. Pokrywa ona także końcówki kości i razem z mazią stawową umożliwia, bezbolesne ruchy kończyn w stawach. Tkanka ta bierze, też udział w procesie powstawani,a i odbudowy kości, na przykład po złamaniach. Jest to tkanka nieunaczyniona i nieunerwiona. Tworzą ją komórki, pomiędzy którymi w substancji, podstawowej znajdują się włókna zbudowane z elastyny i kolagenu. Podobnie jak każdej innej żywej tkanki organizmu, także i z tkanki chrzęstnej aczkolwiek rzadko mogą powstawać nowotwory. Łagodne guzy, tkanki chrzęstnej to tak zwane chrzęstniaki, objawiające się występowaniem wyrośli chrzęstnych, powstających bezpośrednio w tkance chrzęstnej. Najczęściej występują one w, tkance chrzęstnej krtani nasad żeber i tchawicy.

Guzy nosogardzieli

Nos z zatokami przynosowymi oraz gardłem tworzy tzw. nosogardziel – początkowy odcinek dróg oddechowych. Tak jak w każdym innym miejscu ciała, również w nosogardzieli mogą rozwijać się guzy. Najczęściej są to guzy nowotworowe. Łagodnymi guzami nosogardzieli są polipy kostniaki. Nowotworem o charakterze pośrednim między łagodnymi-włókniak. Zdecydowanie złośliwe są natomiast mięsak i rak. Polipy rozwijają się w błonie śluzowej nosa zmienionej w wyniku przewlekłych stanów zapalnych. Zapalenie może być spowodowane infekcją, a także dymem lub oparami substancji chemicznych. Niekiedy przyczyną jest alergia. Kostniaki to łagodne nowotwory wywodzące się z tkanki kostnej. Powstają one zazwyczaj w kościach czaszki i wnikają do wnętrza zatoki czołowej lub skroniowej. Przyczyny rozwoju kostniaków nie zostały dotychczas poznane. Z kolei naczyniako-włókniak nosogardzieli rozwija się z pozostałości tkanki zarodkowej, która nie uległa zróżnicowaniu, Obecność takich niezróżnicowanych komórek zawsze sprzyja rozwojowi nowotworów. Przyczyna rozwoju nowotworów złośliwych nosogardzieli nie została dotychczas dokładnie wyjaśniona. Podobnie jak w przypadku nowotworów złośliwych innych narządów trudno jest stwierdzić, które czynniki są ich bezpośrednią przyczyną.

Robaczyca

Najczęściej występująca u człowieka chorobą pasożytniczą jest owsica. W Europie Środkowej choroba ta dotyczy głównie dzieci i wywołuje ją owsik ludzki. Owsiki kolonizują końcowy odcinek jelita cienkiego, jelito grube oraz wyrostek robaczkowy. Samice owsika maja długość od 9 do 12 milimetrów. Opuszczają one organizm poprzez odbyt i składają jaja w okolicach krocza. Już po kilku godzinach rozwijają się z nich larwy. Są one aktywne głównie w nocy. Glistnica jest wywołana przez glistę ludzką która wielkością i wyglądem przypomina gąsienicę. Również ta robaczyca występuje częściej u dzieci niż u dorosłych. Glisty dostają się do przewodu pokarmowego wraz z zanieczyszczoną żywnością lub pośrednictwem brudnych rąk. Wszystkie rodzaje tasiemców w ciągu swego rozwoju zmieniają gospodarza, to znaczy przenoszą się z jednego gatunku zwierzęcia na drugi, lub ze zwierzęcia na człowieka. Do zakażenia dochodzi drogą pokarmową – albo w wyniku spożycia mięsa zawierającego wągry, albo owoców i warzyw na których znajdowały się jaja. Jaja mogą się również znajdować w sierści zwierząt domowych. Przy bardzo bliskich kontaktach może dojść do zarażenia człowieka. Tasiemiec nieuzbrojony może mieć długość od czterech do dwunastu metrów.

Nałogi

Uzależnić można się od wielu rzeczy. Nie każde uzależnienie jest szkodliwe dla zdrowia. Jest jednak grupa nałogów, prowadząca wcześniej czy później do samozagłady, o ile w porę nałogowiec się nie opamięta lub ktoś nie poda mu pomocnej dłoni. Nałogowiec nie tylko krzywdzi siebie, krzywdzi również swoich bliskich. Dodatkowo każdy nałóg kosztuje sporo pieniędzy. Osoby palące papierosy narażają siebie i tych, którzy wdychają dym z papierosów na zachorowanie na raka płuc. Osoby młode zaczynają palić, aby podnieść swą wartość w oczach rówieśników. Niestety wkrótce uzależniają się i muszą palić coraz więcej. Podobnie rzecz się ma z alkoholem i narkotykami. Używki te „likwidują” stres, pozwalają się wyluzować. Młody człowiek wkrótce dojdzie do wniosku, że bez łyku wódki albo jakiegoś narkotyku, nie poradzi sobie. Ludzie uzależniają się również od lekarstw. O ile narkotyki są drogie i początkowo nie zawsze łatwo do nich dotrzeć, o tyle lekarstwa można kupić nawet na stacji benzynowej. Osobom uzależnionym początkowo wydaje się, że używki rozwiązują wszystkie ich problemy. Wkrótce jednak przekonają się, że to dopiero początek kłopotów. Jeśli opamiętają się szybko, mają szansę na powrót do normalności.

Polineuropatia

Polineuropatia jest to uszkodzenie wielu nerwów obwodowych, czyli włókien nerwowych leżących poza mózgiem i rdzeniem kręgowym. Najczęściej występującym symptomem polineuropatii są zaburzenia czucia, rozłożone symetrycznie po obu stronach ciała. Zazwyczaj bardziej nasilone są zaburzenia czucia w obwodowych odcinkach kończyn. Źródła choroby mogą być bardzo różnorodne, dlatego niekiedy trudno je zdiagnozować. Polineuropatii nie powodują jednak uderzenia lub uszkodzenia mechaniczne po wypadkach. Najczęściej występującą przyczyna polineuropatii jest przewlekły alkoholizm i cukrzyca. Także niedożywienie lub nieprawidłowe odżywianie, niedobór witamin oraz niektóre choroby zakaźne, nowotworowe i czynniki genetyczne mogą wywołać polineuropatię. Do innych przyczyn choroby należy uszkodzenie nerwów wskutek zażywania pewnych leków oraz schorzeń na tle zaburzeń przemiany materii. Jednak w około 20% przypadków polineuropatii, przyczyna zachorowania nie jest znana. Głównym celem terapii jest leczenie choroby podstawowej, która jest właściwą przyczyną polineuropatii. Oznacza to że na przykład u pacjenta z cukrzycą dat się do uregulowania poziomu cukrzycy we krwi poprzez odpowiednia dietę lub środki farmakologiczne.

Lęk wysokości

Niektóre osoby ogarnia niepokój, kiedy znajdują się na dużej wysokości. Lęk taki zazwyczaj odczuwa się na otwartej przestrzeni, na przykład w górach na krawędzi przepaści, na moście w pobliżu barierki, na balkonie wysokiego budynku lub nawet w momencie wyglądania przez okno mieszkania na wyższym piętrze. Przepaść, która otwiera się przed człowiekiem odczuwającym taki lęk, fascynuje: przeraża, odpycha, a zarazem absorbuje i przyciąga. Niekiedy wydaje mu się, że jest ściągany w dół lub popychany. Jeśli chodzi o objawy somatyczne, to lęk wysokości wiąże się z możliwością odczuwania zawrotów głowy i nudnościami. Występuje również wzmożone pocenie się i ślinotok. Czynność serca oraz oddech są wolniejsze. Temperatura ciała obniża się. Przyspieszeniu ulega perystaltyka jelit i występuje wzmożone parcie na stolec.
Trzymając głowę w naturalnej pozycji i nie wykonując gwałtownych ruchów można nieco zmniejszyć lęk wysokości. Oczami należy poszukać obiektu, na którym można zawiesić wzrok. Nie wolno patrzeć na poruszające się przedmioty, na przykład na przesuwające się chmury. Nie należy także patrzeć na dół. W górach szczególnie niebezpieczne odcinki należy przejść na czworaka lub czołgając się. Trening pozwala zmniejszyć lęk wysokości. Przekonanie się, że nic się nie stało, pozwala następnym razem zdobyć się na większą odwagę.

Narcyzm

Pojęciem narcyzmu określa się w psychologii nadmierną miłość własną, połączoną z mylną oceną własnej wartości. Narcyzm uwidacznia się też w odbiegających od norm zachowania seksualnego. Według Zygmunta Freuda, każde dziecko przechodzi fazę rozwoju silnie nacechowaną zachowaniami narcystycznymi, która jeśli kształtowanie się osobowości przebiega normalnie, nie prowadzi do narcyzmu w wieku dorosłym. W psychologii wyróżnia się narcyzm pierwotny, w którym zainteresowania kieruje się zarówno ku własnej osobie jak i ku otoczeniu, oraz chorobliwy narcyzm wtórny, który powoduje, że człowiek skupia się wyłącznie na własnej osobie, tak, że dochodzi do niezgodnej z rzeczywistością oceny własnej wartości. Taki zachwyt własną osobą oznacza przeniesienie na własne ja energii uczuciowej i psychicznej płynącej z nieświadomości popędów. Taka reakcja wynika z potrzeby kateksji, czyli wyładowania impulsów, związanych głównie z libido. Już we wczesnym okresie życia dziecka, mimo tego, że matka intensywnie nim się opiekuje, dochodzi do osłabienia kontaktu i nieuniknionego przetwarzania jedność matki i dziecka. Dziecko próbuje wyrównać tę stratę. Wytwarza sobie wspaniały obraz własnej osoby i idealizuje wizerunek własnej osoby.

Rak prostaty

Prostata – zwana też gruczołem krokowym lub sterczem – jest jednym z męskich wewnętrznych narządów płciowych. Kształtem i wielkością przypomina kasztan jadalny. Ważąca około 20 g prostata położona jest pod pęcherzem moczowym i przylega do początkowego odcinka cewki moczowej, w którym znajdują się ujścia nasieniowodów i przewodów odprowadzających pęcherzyków nasiennych. Prostata składa się z około 30-50 mniejszych gruczołów cewkowo-pęcherzykowych otoczonych przez tkankę łączną włóknistą i pasma mięśni gładkich. Mianem raka prostaty określa się złośliwy nowotwór gruczołu krokowego. Jest to najczęstsze chorzenie układu moczowo-płciowego, mężczyzny, które rozwija się głównie w wieku 50-70 lat. Rak prostaku zajmuje trzecie miejsce na liście śmiertelnych nowotworów złośliwych u mężczyzn tuż za rakiem płuca oraz układu pokarmowego. Przyczyny raka prostaty nie są na razie dobrze znane wiadomo jedynie, iż wpływ na rozwój nowotworu tego narządu maja zmiany czynności hormonalnej i być może wysokobiałkowa dieta. Męskie hormony płciowe przyspieszają rozwój raka prostaty, zaś żeńskie hormony płciowe – powstające również w organizmie mężczyzny – rozwój ten hamują. Leczenie raka prostaty różni się w zależności od stopnia zawansowania nowotworu.

Choroby skóry.

Skóra jest częścią ciała człowieka mającą bezpośredni kontakt z otoczeniem. W rezultacie jest nieustannie atakowana przez zarazki, związki chemiczne i czynniki pogodowe. Choroby i dolegliwości skórne występują często, rzadko jednak bywają poważne. Główną funkcją skóry jest regulacja temperatury organizmu. W tym celu została wyposażona w gruczoły potowe, włosy, siatkę naczyń włosowatych. Ujściem gruczołów potowych są pory, znajdujące się na powierzchni skóry. Przy każdym włosie występuje gruczoł łojowy, którego wydzielina – łój – natłuszcza cebulkę włosowatą. Gruczoły łojowe i potowe mogą zostać zablokowane lub zaatakowane przez różnego rodzaju zarazki. Prowadzi to do zapalenia, objawiającego się zaczerwienieniem i obrzęknięciem, a także tworzeniem się podwyższonej tkanki na powierzchni skóry. Wykwity skórne są ogólnie nazywane „plamkami” i należą do nich pryszcze, czyraki, krosty i pęcherze. Zablokowanie gruczołów potowych przez brud lub zarazki prowadzi do zapalenia zwanego „potówką”.

Zapalenie spojówek

Spojówka – cienka, przezroczysta, bogato unaczyniona błona śluzowa – wyściela wewnętrzną powierzchnię powiek, przednią powierzchnię twardówki i gałkę oczną aż do rogówki oka. Zapalenie spojówek to często nie tylko zapalenie samej błony śluzowej, ale także rogówki. Najczęściej zapalenie spojówek pojawia się z powodu ogólnego podrażnienie, na przykład przez dym, kurz, gorąca, zimno, wiatr czy światło ultrafioletowe (podczas pobytu w górach, przy silnym nasłonecznieniu, a także przy pracach spawalniczych), jak również pyłki i leki (uczuleniowe zapalenie spojówek) oraz ciała obce w oku. Także silnie chlorowana woda może mocno podrażnić spojówki. U osób wrażliwych często wystarczy już nadmierny wysiłek oczu (długotrwałe czytanie przy złym oświetleniu albo źle dobrane okulary).
Dalsze przyczyny to zakażenie spojówek przez bakterie i wirusy, także wirus opryszczki, powodujący grudkowate zapalenie spojówek.
Oko jest zaczerwienione, sprawia ból i łzawi, chory często ma wrażenie, jakby w oku tkwił piasek. W przypadku zapalenia bakteryjnego i wirusowego, z oka wydobywa się ropna wydzielina, a rano powieki są sklejone. Jeżeli zapalenie objęło także rogówkę, to ból jest silny, pojawia się też światłowstręt i chory kurczowo zaciska powieki.
Choroba nie jest niebezpieczna, jednak zapaleni spojówek, szczególnie wywołane przez bakterie lub wirusy, musi być koniecznie leczone przez lekarza, aby nie doszło do powstania bliznowacenia rogówki albo spojówki oka.

Zakażenia grypowe

Zakażeniem grypowym określa się infekcję górnych dróg oddechowych wywołane przez zarazki chorobotwórcze należące do różnych grup wirusów. Najczęściej przebieg zakażenia grypowego, popularnie nazywanego przeziębieniem, ma łagodny przebieg i nie powoduje żadnych groźnych komplikacji. Najczęściej chora osoba zaraża drogą kropelkową – zarazki są przenoszone podczas mówienia kaszlu czy kichania. Wirusy których obecność stwierdza się we wydychanym powietrzu, mogą być również roznoszone poprzez wydzielinę znajdującą się na rękach. Każda osoba w ciągu całego życia przechodzi infekcję grypową co najmniej od 4 do 5 razy. Jednokrotnie przebycie choroby nie powoduje bowiem nabycia trwałej odporności. Ponieważ infekcja grypowa jest najczęściej wywoływana przez wirusy, nie można zastosować leczenia przyczynowego. Możliwe jest natomiast zastosowanie środków zmniejszających objawy przeziębienia. Chłód oraz wilgoć zmniejszają obrzęk błony śluzowej górnych dróg oddechowych, dlatego niekiedy stosuje się zimne okłady. Szczególnie przydatne mogą być inhalacje. Wdychanie oparów roztworu soli kuchennej lub olejków eterycznych również pomaga zmniejszyć objawy przeziębienia, miedzy innymi powoduje upłynnienie się wydzieliny, co umożliwia szybsze udrożnienie dróg oddechowych.

Mięśniaki

Są to nowotwory łagodne umiejscowione w mięśniach. Najczęściej występują one w mięśniach gładkich macicy, rzadziej w mięśniach poprzeczne prążkowanych. Obecność mięśniaków nie jest niebezpieczna, ale często wymaga leczenia. Guzy te zbudowane są z mięśni oraz tkanki łącznej, występują pojedynczo lub w towarzystwie kilku innych. Mięśniak może mieć różne rozmiary: od wielkości główki szpilki do rozmiarów głowy. Choroba występuje głównie w wieku dojrzałym – często dopiero po upływie trzydziestego roku życia. Przypuszcza się, że powstawianie i rozwój mięśniaków zależne są od czynności jajników. Mięśniaki powstają najczęściej w trzonie macicy. Nie wiadomo dotąd, co decyduje o skłonności do ich powstawania. Wzrostowi mięśniaków sprzyjają prawdopodobnie hormony endogenne. Stwierdzono na przykład, że u kobiet przyjmujących estrogeny istniejące już mięśniaki powiększają się. Podobnie jest w przypadku kobiet ciężarnych. Jakkolwiek częściej na chorobę tą zapadają kobiety, które nie rodziły albo urodziły tylko jedno bądź dwoje dzieci, nie ma wystarczających dowodów na to że u kobiet, które jeszcze nie rodziły istnieje większe ryzyko powstawania mięśniaków. Guzy te nie powodują zazwyczaj większych dolegliwości. Jednak nawet wtedy kobieta nie powinna zaniedbywać systematycznych kontroli.

Białaczka III

Istotą ostrej białaczki szpikowej, podobnie jak w innych formach tej choroby, jest wzmożona produkcja białych krwinek, a dokładniej mówiąc jej prekursorów. Podstawową cechą komórek białaczkowych jest ich niezdolność do dalszego dojrzewania i różnicowania się. Powoduje to, że cały czas powstające komórki patologiczne gromadzą się w szpiku i krwi obwodowej i nie uzyskują normalnych funkcji obronnych właściwych białym krwinkom. D objawów choroby należą najczęściej krwotoki z nosa lub pojawiające się na powierzchni skóry inne plamy. Pacjent jest blady, ma gorączkę i często odczuwa bóle kości i mięśni kończyn. Powoli traci on siły i staje się apatyczny. Ostra białaczka szpikowa może wystąpić u osoby w różnym wieku, najczęściej jednak pojawia się u ludzi stosunkowo młodych między 30. a 40 rokiem życia. Czynniki wywołujące białaczkę mogą być różne natury bywają przekazywane genetycznie, ale także znajdują się w rakotwórczych substancjach, jak na przykład w benzolu. Przypuszcza się, że do grupy czynników wywołujących tę chorobę należą również niektóre wirusy. Poza wymienionymi czynnikami, przyczyną białaczki może być także promieniowanie jonizujące lub stosowane w chemioterapii leki. Różne typy białaczki mogą pojawiać się również jako skutek leczenia innego rodzaju nowotworu.

Odmrożenia

Tak jak zbyt wysokie, tak zbyt niskie temperatury powierza mogą spowodować rozległe uszkodzenia tkanek na skutek stopniowej utraty ciepła przez organizm i zaburzenia funkcjonowania układy krwionośnego. Wychłodzeniu i odmrożeniu w pierwszej kolejności ulegają odkryte na policzkach, a także palce rąk i nóg. Należy je więc starannie chronić. W ostateczności można na przykład ciepłą dłonią osłaniać na mrozie uszy lub nos, a zamarzniętą rękę przykładać do brzucha. Szybkiej utracie ciepła sprzyjają wilgoć i przemoczenie odzieży, wiatr i bezruch. O odmrożenia łatwiej u osób starszych, dzieci chorych zwłaszcza z zaburzeniami krążenia krwi, oraz tych u których wcześniej dochodziło do odmrożeń. Uszkodzenia tkanek wywołane przez miejscowe odmrożenia I stopnia są niemal takie same jak poparzeniach. Organizm broniąc się przed utratą ciepła próbuje przede wszystkim zachować odpowiednią temperaturę w obrębie ważnych narządów wewnętrznych. Dlatego najpierw krew odpływa z zewnętrznych powłok ciała, by w ten sposób zmniejszyć ilość ciepła traconego przez skórę, która staje się blada. Niewielkie włosko na rękach i nogach podnoszą się – jest to odruch, który niegdyś silnej owłosionemu człowiekowi pozwała, tak jak wielu innym ssakom, zwiększyć barierę chroniącą.

Wścieklizna

Wścieklizna to bardzo poważna choroba wirusowa powodująca uszkodzenie centralnego układu nerwowego u mózgu która może dotknąć każde stałocieplne zwierzę, w tym też człowieka. W literaturze medycznej brak jest przypadków, które opisywałyby wyleczenie chorego na wściekliznę. Wirusy wścieklizny wnikają do organizmu człowieka ze śliną zakażonego zwierzęcia, najczęściej przez ranę powstała po ugryzieniu. Inne drogi zakażenia na przykład poprzez powstałe wcześniej otwarte zranienia oczy lub błony śluzowe jamy ustnej tez są możliwe ale występują bardzo rzadko. Człowiek jest stosunkowo mało podatny na zachorowanie na wściekliznę, choroba ta rozwija się jedynie u 10-20% zakażonych. Jednak przy każdym podejrzenia zakażenia należy poddać się szczepieniom nawet jeśli pacjent był już wcześniej szczepiony. Wścieklizna jest chorobą znana już od stuleci i rozpowszechnioną niemal na całym świecie. Po II Wojnie Światowej przez Europę ze wschodu na zachód przeszła olbrzymia fala epidemii wścieklizny rozprzestrzeniająca się każdego roku w promieniu około 50km. Przez dziesiątki lat głównymi nosicielami wścieklizny były lisy. Choroba ta występuje też często u wiewiórek i innych gryzoni, które łatwo mogą zakazić nie szczepione zwierzęta domowe.