Białaczka III

Istotą ostrej białaczki szpikowej, podobnie jak w innych formach tej choroby, jest wzmożona produkcja białych krwinek, a dokładniej mówiąc jej prekursorów. Więcej »

 

Otyłość

Stare powiedzenie mówi: „kochanego ciała nigdy za wiele”. Matki uważały, że jeśli ich dziecko jest pulchniutki, to oznacza, że jest zdrowe. Niestety nie jest to prawda. Coraz więcej ludzi ma problemy z nadwagą. Problemy z nią często zaczynają się już w dzieciństwie. Dzieci nie odżywiają się zdrowo. Jedzą zbyt wiele słodyczy, chipsów, piją za dużo słodzonych napojów gazowanych. Ich dieta często jest uboga w warzywa i owoce. Człowiek dorosły często również nie ma pojęcia o zdrowym odżywianiu. Śniadanie zjedzone naprędce, lub kawa zamiast niego. Na obiad jakiś fasfood, wieczorem późna, ciężkostrawna kolacja. No i alkohol. To wszystko przyczynia się do wzrostu wagi ciała. A wraz z jej wzrostem zaczynają się problemy ze zdrowiem. Nadwaga zwiększa ryzyko zachorowania na takie choroby jak: zwyrodnienia kręgosłupa, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, zawały serca, wylewy. Lista chorób, wywołanych otyłością, jest znacznie dłuższa. Nie należy zapominać również o aspekcie psychologicznym. Człowiek szczupły znacznie lepiej czuje się sam ze sobą, niż człowiek mający nadwagę. Ten ostatni widząc codziennie swój obraz w lustrze, ubierając ubrania, w które nie tak dawno jeszcze się bez problemu mieścił, przestaje akceptować siebie.

Histeria

Histeria to zaburzenie osobowości, jedna z form nerwic, która może mieć różne objawy. Pojęcie „histeryczny” w potocznym użyciu określa skrajne stany emocjonalne, na przykład takie jak histeryczny śmiech czy płacz, i ma charakter negatywny. W medycynie określa się w ten sposób chorobę, nazywaną kiedyś nerwicą histeryczną, w której podświadomy konflikt psychiczny prowadzi do wystąpienia – na zasadzie reakcji konwersyjnej – objawów somatycznych. Konwersja polega na mechanizmie przetworzenia nieuświadomionych, zepchniętych do podświadomości konfliktów wewnętrznych na objawy zaburzeń organicznych.
Histeria może dawać objawy bardzo wielu różnych chorób – od guza czy udaru mózgu, poprzez reumatyzm stawowy i ataki padaczki aż do niedrożności jelit włącznie. Najczęstszymi objawami są tzw. paraliże histeryczne: zaburzenia ruchu, chodzenia, czucia w dłoniach lub nogach albo porażenie narządów zmysłu, objawiające się utratą powonienia, głosu, ślepotą czy głuchotą. Na drugim miejscu są napady. Mogą one mieć charakter gwałtownego i nagłego wyładowania, jak i objawów zawału serca albo zaburzeń oddychania (duszności). Czasem dochodzi do zupełnego paraliżu – chory nie może wykonać żadnego ruchu. U chorych częste są także skargi na bóle. Zdarzają się przypadki przyjmowania do szpitala osoby na przykład z ostrymi objawami niedrożności jelit. Dopiero przy wziernikowaniu jamy brzusznej okazuje się, że wszystkie narządy wewnętrzne są w porządku. Także stany zamroczenia świadomości i silne drgawki mogą być objawami histerii.

Czerniak

Czerniak to nowotwór złośliwy. Wyjątek stanowi czerniak młodzieńczy, który może pojawić się przed okresem dojrzewania płciowego i nie ulega zezłośliwieniu. Czerniak złośliwy rozwija się w wyniku przemiany melanocytów. Melanocyty zawiera skóra nabłonek śluzowy oraz siatkówka oka – wszędzie tam może się rozwijać czerniak, który szerzy się powierzchownie lub tworzą się guzki i nowotwór wnika wgłęb tkanki. Znamiona mają kolor od żółto-brązowego po ciemnobrązowy. Mogą też być czarnoniebieskie, gdy wytwarzają je melanocyty w głębszych warstwach skóry – te jednak rzadziej stanowią przyczynę czerniaków. Wyróżnia się także postać bezbarwnikową czerniaka, który nie zawiera wcale lub tylko znikome ilości melaniny i jest szczególnie złośliwy. Czerniak może się też rozwinąć z plam soczewicowych, które przypominają duże piegi i są znamionami barwnikowymi o charakterze łagodnym. Przyczyny rozoruj czerniaka nie są do końca znane. Ludzie o jasnej skórze są w wyższym stopniu zagrożeni niż osoby o ciemnej karnacji. Ustalono że czerniaki tworzą się częściej na obszarach skóry często wystawionych na działanie światła słonecznego. Szczególnie niebezpieczne jest rzadkie przebywanie na silnym słońcu – na przykład podczas urlopu. W mniejszym stopniu zagrożone są osoby, których skóra jest regularnie wystawiana na działanie słońca.